Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
‘Yes,’ antwoorde ik, ‘very happy, yes.’<br />
De volgende ochtend nam ik al vroeg de tram naar Den Haag en vandaar de tram naar<br />
Scheven<strong>in</strong>gen. Het adres dat mijn vader me had gegeven was niet dat van het Kurhaus. Toen ik het<br />
had gevonden bleek het niet eens een hotel te zijn doch een rijtjeshuis met Zimmer Frei voor het<br />
raam. Ik slikte mijn teleurstell<strong>in</strong>g weg en belde aan. Een morsig mannetje bracht me naar een<br />
groezelig keukentje waar mijn vader aan het ontbijt zat. Hij stond verheugd op toen hij me zag,<br />
negeerde mijn uitgestoken hand en gaf me opnieuw, ten overstaan van dat mannetje, op iedere<br />
wang een stevige zoen. Gegeneerd g<strong>in</strong>g ik zitten. We g<strong>in</strong>gen naar Brussel, kondigde hij aan, want<br />
hij wilde me het huis laten zien waar hij vroeger gewoond had.<br />
‘Would you like that?’<br />
‘Yes, yes,’ zei ik. Veel stelde ik me er niet van voor. Mijn moeder en ik hadden <strong>in</strong> het beg<strong>in</strong> boven<br />
een slagersw<strong>in</strong>kel gewoond, een feit dat ik altijd geprobeerd had te verdr<strong>in</strong>gen, en mijn vader zou<br />
als statenloze refugié ook wel niet de beschikk<strong>in</strong>g hebben gehad over een elegant onderkomen.<br />
In de tre<strong>in</strong> liet ik, omdat mijn vader de Herald Tribune zat te lezen en ik bovendien toch niet wist<br />
wat ik tegen hem moest zeggen, mijn laatste bezoek aan Brussel nog eens de revue passeren. Toen<br />
ik tien jaar was had ik de wens te kennen gegeven Mamie nog eens te willen opzoeken. Mijn<br />
moeder vond het best, schreef een briefje naar Brussel, en een paar weken later stond Mamie me<br />
op het Gare du Nord op te wachten. Ze huilde voortdurend. Eerst omdat ze mij weer terugzag,<br />
daarna omdat ze Nicole, haar geliefde pleegdochter kwijt was, want die was tegen betal<strong>in</strong>g door<br />
een ‘homme riche’ meegenomen, en ten slotte, zoals altijd, om haar vroegtijdig gestorven dochter,<br />
die ze <strong>in</strong> een broche op haar boezem bewaarde. ‘s Avonds g<strong>in</strong>gen we naar de buurtbioscoop - ik<br />
wist de weg nog precies te v<strong>in</strong>den - op de Rue d’Anvers. De kleurige filmaffiches waren gelukkig<br />
nog precies zoals ik me ze her<strong>in</strong>nerde en het knusse zaaltje met de comfortabele fauteuils had niets<br />
van zijn magie verloren. Na de bloederige oorlogsfilms aten we nog een ijsje <strong>in</strong> de eveneens<br />
onveranderd gebleven, naast de bioscoop gelegen ijssalon. Vol welbehagen snoof ik de mij zo<br />
vertrouwde zoete lucht op en likte aan de tussen de knapperige wafels gepropte gele bolletjes. Ik<br />
mocht die nacht <strong>in</strong> de mooie slaapkamer slapen. Vanuit het bed keek ik naar het plafond. De lange<br />
stofdraden, die mij, als ik vroeger wel eens bij Mamie logeerde, altijd zo gefasc<strong>in</strong>eerd hadden,<br />
h<strong>in</strong>gen nog steeds dreigend naar beneden. De volgende ochtend huilde Mamie opnieuw, om haar<br />
dochter, om Nicole en omdat ze mij weer op de tre<strong>in</strong> moest zetten. Opgelucht en voldaan keerde<br />
ik naar Holland terug. Een jaar later kregen we van de schoondochter het bericht van Mamie’s<br />
overlijden. Ondanks haar smeekbeden had Nicole niet aan haar sterfbed willen komen.<br />
Jean-Pierre, een op het slechte spoor geraakte beschermel<strong>in</strong>g van Mamie, had haar hele huis<br />
leeggeroofd.<br />
‘Are you always so silent?’ vroeg mijn vader.<br />
‘No, no,’ zei ik haastig, ‘not at all.’<br />
Inmiddels reden we Roosendaal al b<strong>in</strong>nen. Ik vertelde, mijn vader dat je hier de beste koffie van<br />
Europa kon krijgen, maar hij <strong>in</strong>formeerde of er ook bier te koop was.<br />
‘Beer? I don’t th<strong>in</strong>k so, but you can get beer <strong>in</strong> the restaurationwagon.’<br />
‘Let’s go there.’<br />
Toen we er hadden plaatsgenomen vroeg mijn vader of ik ook een biertje lustte.<br />
‘Yes,’ zei ik dadelijk.<br />
‘Do you dr<strong>in</strong>k often, <strong>Michael</strong>?’<br />
‘No, no, not very often.’