Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Aan het e<strong>in</strong>d van de avond stond ik op en deelde Lars mee dat ik niet bleef slapen. Het scheen hem<br />
niet zo erg te spijten. Volgende week kwam Peter terug uit Mikonos en dan kwam hij weer bij mij<br />
wonen. Opgewonden verliet ik het pand en snelde naar de kroeg.<br />
Twee weken later was Lars nog niet terug. Ditmaal raakte ik echter niet <strong>in</strong> paniek. Ik ruimde de<br />
boel op, liet de drank zo veel mogelijk staan en probeerde met een helder hoofd over mijn leven na<br />
te denken. Die ansichtkaart was dus toch een liefdeskaartje geweest. Lars had iets met Peter en ik<br />
had niets met mevrouw Hazew<strong>in</strong>kel-Sur<strong>in</strong>ga. Dat waren de twee peilers die mijn loodzware<br />
bestaan schraagden. Wilde ik voor mezelf kansen scheppen op een lichtere en gelukkigere<br />
toekomst dan moest ik ze doorzagen. Hoe dat met Lars moest wist ik nog niet. Ik hield te veel van<br />
hem om het zo maar uit te maken, maar misschien was het wel uit en leefde hij voortaan lang en<br />
gelukkig verder met Peter. Ik zette die gedachte van me af. Mevrouw Hazew<strong>in</strong>kel-Sur<strong>in</strong>ga was<br />
een probleem dat ik misschien wel kon oplossen. Jurist wilde ik niet worden. Tot die slotsom was<br />
ik nu wel gekomen. Wat dan wel? Mijn grootste ideaal was een beroemd en gevreesd schrijver<br />
worden. Maar hoe pakte je dat aan? Ik had genoeg gelezen om te weten dat mijn talent, als het er<br />
al was, heel bescheiden en bovendien totaal onontwikkeld was. Ik moest dus oefenen. Oefenen,<br />
oefenen, oefenen, en dan misschien iets publiceren, iets autobiografisch. Ik had immers geen<br />
alledaags leven achter de rug. Enf<strong>in</strong>, om te beg<strong>in</strong>nen moest ik mijn stiefvader maar eens op de<br />
hoogte stellen van het feit dat hij al die tijd zijn geld aan mij had weggegooid.<br />
Terwijl ik piekerde over mijn brief naar Epe en over de mogelijkheden om dat oefenen te<br />
materialiseren, kreeg ik onverwacht toch een telefoontje van Lars. Of hij mocht terugkomen,<br />
vroeg hij met een kle<strong>in</strong> stemmetje.<br />
‘Dus het is uit met Peter?’<br />
‘Ja.’<br />
‘Waarom heb je tegen me gelogen?’<br />
‘Ik heb niet tegen je gelogen, maar dat kan ik je nu niet uitleggen.’<br />
‘Wanneer dan wel?’<br />
‘Vanavond.’<br />
‘Tot vanavond dan.’<br />
‘Ik houd van je hoor.’<br />
‘Ja, dat zal wel.’<br />
Ik legde de hoorn op de haak. Voor het eerst had ik Lars uit eigen beweg<strong>in</strong>g horen zeggen dat hij<br />
van me hield. En toen hij die avond schuldbewust en jongensachtiger dan ooit voor me stond, wist<br />
ik dat ik hem terug zou nemen, wat de gevolgen ook zouden zijn. Lars’ verhaal was kort maar<br />
krachtig. Bij terugkomst uit Mikonos had Peter hem geneukt en hem zodoende aan zich gebonden.<br />
‘Ik was helemaal <strong>in</strong> de war, weet je, net alsof er iemand anders <strong>in</strong> mezelf was die bepaalde wat ik<br />
deed.’<br />
‘Ja, daar heb je wel eens vaker last van,’ zei ik ongeduldig, ’maar hoe zit het nou met je anus? Die<br />
is dus niet te nauw?’<br />
‘Nee.’<br />
Op mijn vraag waarom hij dat seksparadijs weer wilde <strong>in</strong>wisselen voor mijn krot, antwoordde hij<br />
dat Peter er ook andere jongens op na hield, die hele vieze d<strong>in</strong>gen met hem wilden doen.<br />
‘Wat voor vieze d<strong>in</strong>gen?’<br />
‘Ach, van alles, op elkaar pissen en zo. Maar ik ben ook teruggekomen omdat ik van je houd<br />
hoor!’<br />
‘En dacht je dat ik daar <strong>in</strong>trap?’