Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Ik nam een fl<strong>in</strong>ke lik en een paar seconden later werden mijn geheugen en mijn<br />
bevatt<strong>in</strong>gsvermogen volledig uitgeschakeld.<br />
Ik ontwaakte pas de volgende ochtend, lopend door een zonovergoten, vrijwel verlaten<br />
w<strong>in</strong>kelstraat, <strong>in</strong> een mij volkomen onbekende buurt. Mijn lichaam was gevoelloos geworden,<br />
alleen een zware druk <strong>in</strong> mijn hoofd her<strong>in</strong>nerde me eraan dat ik nog niet dood was, al was ik<br />
misschien wel bezig dood te gaan. Ik moest hulp zoeken. Was hier een kroeg? Ik versnelde mijn<br />
pas en zag een paar blokken later de deur van een sjiek soort restaurant openstaan. Ik liep half<br />
struikelend naar b<strong>in</strong>nen.<br />
‘We zijn nog gesloten,’ riep de ober meteen toen hij me zag.<br />
‘Even bellen?’<br />
‘Vooruit dan maar.’<br />
Hij wees me de telefoon en ik graaide <strong>in</strong> mijn zak naar een kwartje en belde het enige nummer dat<br />
ik me kon her<strong>in</strong>neren, dat van Karel. Opgelucht hoorde ik dat er werd opgenomen.<br />
‘Hallo?’<br />
‘Karel, met mij, luister!’<br />
‘Jezus, weet je wel dat je me wakker maakt! ‘t Is zondag verdomme. Even kijken, tien uur ‘s<br />
ochtends!’<br />
‘Karel, je moet me helpen, ik weet niet waar ik ben!’<br />
‘Hoe bedoel je?’<br />
‘Ik weet niet waar ik ben, je moet hier naar toe komen!’<br />
‘Maar waar ben je dan?’<br />
‘Ik weet het niet. In een soort restaurant, god mag weten waar.’<br />
‘Amsterdam?’<br />
‘Ik geloof het wel, maar waar weet ik niet, ik voel me heel vreemd.’<br />
‘Dat komt door al dat gezuip van je. Heb je geld bij je?’<br />
‘Ik weet het niet.’<br />
‘Kijk dan <strong>in</strong> je zakken!’<br />
Na enig zoeken vond ik <strong>in</strong> mijn achterzak vijfentw<strong>in</strong>tig gulden.<br />
‘Ik heb nog een geeltje.’<br />
‘Neem dan meteen een taxi naar huis en ga slapen. Je bent weer doorgezakt. Zo ga je naar de klote<br />
hoor. Op college zie ik je ook nooit meer!’<br />
‘Ik weet het. Bedankt Karel. Sorry dat ik je heb lastig gevallen!’<br />
Uite<strong>in</strong>delijk slaagde ik er<strong>in</strong> de we<strong>in</strong>ig toeschietelijke ober te overreden een taxi voor te laten<br />
komen, die ik opdracht gaf naar de Gelaghkamer te rijden, omdat ik meer plotsel<strong>in</strong>g van bewust<br />
werd dat ik voortdurend mijn tong probeerde <strong>in</strong> te slikken, het mij <strong>in</strong>middels overbekende signaal<br />
van mijn zenuwen dat ze acuut behoefte hadden aan drank.<br />
De Gelaghkamer was dicht op zondag, maar dat had Cato, een <strong>in</strong> het morgenleven vermaarde<br />
volhoudster - het gerucht deed de ronde dat ze, zonder een oog dicht te doen, tien dagen<br />
achtereen <strong>in</strong> haar autootje tussen de verschillende kroegen had gependeld - er niet van weerhouden<br />
haar tenten op te slaan op het terras. Ze had een deken uitgespreid, kussens neergelegd en lag<br />
breeduit te zonnebaden, met naast zich een stapeltje tijdschriften en een reusachtige mandfles<br />
sherry.<br />
‘Lieve help, wat zie jij er uit!’ zei Cato toen ze me uit de taxi zag wankelen, ‘neem maar gauw een<br />
slok!’