Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Toen onze verhoud<strong>in</strong>g een half jaar oud was, kwam ik tot de ontdekk<strong>in</strong>g dat ik vlugger en<br />
prettiger klaarkwam als ik tijdens het neuken aan die naakte jongen uit mijn schooltijd dacht, die<br />
staande op een rots over de zee uitkeek. Ik trok me echter we<strong>in</strong>ig aan van dat verschijnsel en onze<br />
relatie werd steeds <strong>in</strong>niger, vooral toen Anna ten slotte toch de pil begon te gebruiken.<br />
Op zekere dag kreeg ik totaal onverwacht bezoek van August<strong>in</strong> Paych<strong>in</strong>ov, die ik enkele jaren<br />
geleden als Victor Fisher <strong>in</strong> New York had ontmoet, toen ik daar bij mijn vader logeerde. De<br />
ontmoet<strong>in</strong>g vond plaats op een terras op L<strong>in</strong>coln Centre, waar ik een dry mart<strong>in</strong>i van hem<br />
geserveerd kreeg. Evenals ik bleek hij een <strong>Bulgaar</strong>se vader te hebben en aangezien hij bovendien<br />
buitengewoon charmant was ontstond er een band tussen ons die gedurende de rest van mijn<br />
verblijf niet werd verbroken. Hij vertelde me al gauw dat Victor Fisher niet zijn echte naam<br />
was en dat hij ook geen echte kelner was, maar dat hij tijdelijk op de vlucht was voor schuldeisers,<br />
vandaar. Ik vond hem bijzonder <strong>in</strong>trigerend, te meer daar hij me meenam naar allerlei exclusieve<br />
clubs, waar hij, ondanks zijn moeilijkheden, zonder het m<strong>in</strong>ste probleem werd b<strong>in</strong>nengelaten. Ook<br />
liet hij me foto’s zien van sjieke party’s met Truman Capote en pr<strong>in</strong>ses Radziwil. Volgens mijn<br />
vader was het een fraud, maar ik liet mij daar niet door van de wijs brengen en luisterde met<br />
graagte naar zijn verhalen over de beautiful people van New York. Eenmaal terug <strong>in</strong> Nederland<br />
bleef ik contact met hem houden, maar dat verpieterde uite<strong>in</strong>delijk tot kaartjes met Kerstmis.<br />
Na veel hi’s en how are you’s liet ik hem b<strong>in</strong>nen. Hij was met de auto zei hij en of ik hem naar zijn<br />
hotel wilde loodsen dat ergens <strong>in</strong> mijn straatje moest liggen.<br />
In de bar van het hotelletje werden we door een overdreven vriendelijke man verwelkomd met hi<br />
dears! Het was een bedenkelijk hotel, zag ik meteen, maar welke richt<strong>in</strong>g die bedenkelijkheid<br />
uitg<strong>in</strong>g drong niet meteen tot me door.<br />
‘What a strange place,’ zei ik tegen August<strong>in</strong> toen we op zijn kamer waren.<br />
‘Oh, I often stay <strong>in</strong> places like this,’ antwoordde hij nonchalant.<br />
Ik vroeg me af waarom, maar besloot dat die gewoonte zijn geheimz<strong>in</strong>nigheid alleen nog maar<br />
groter maakte. Ik keek jaloers naar de prachtige overhemden die hij uit zijn koffer te voorschijn<br />
toverde en moest aan The Great Gatsby denken, een boek dat ik net had gelezen en waar<strong>in</strong> een<br />
vrouw <strong>in</strong> huilen uitbarstte bij het aanschouwen van Gatsby’s hemelse shirts. August<strong>in</strong> liet me<br />
foto’s zien van een ceremonie van de Orde van de Tempeliers <strong>in</strong> de Sacré Coeur. Hij was onlangs<br />
tot die orde toegelaten, vertelde hij, een hele eer voor een buitenlander. Ik keek met grote ogen<br />
naar de <strong>in</strong> fonkelende gewaden uitgedoste personen, die allemaal tot een wereld hoorden die voor<br />
mij altijd onbereikbaar zou blijven. August<strong>in</strong>s leven was duizendmaal <strong>in</strong>teressanter dan het mijne,<br />
stelde ik eens te meer vast. Desondanks wilde hij later op de middag graag een borrel bij me<br />
komen dr<strong>in</strong>ken.<br />
Ik liep terug naar de bar, waar die man me weer overdreven hartelijk begroette. Op weg naar<br />
buiten keek ik om me heen. Overal spiegels, grote boeketten bloemen en merkwaardige, blote<br />
engeltjes die me giechelig aankeken. Opgewonden liep ik terug naar huis. Wat een aanstellerij<br />
allemaal. Wat een flauwe kul. Ik zag die vieze dikke mof weer voor me, die me een lift had<br />
gegeven en zijn hand op mijn dij had gelegd, waarop ik zo’n woeste beweg<strong>in</strong>g had gemaakt dat hij<br />
bijna de macht over het stuur was kwijtgeraakt. Vol liefde dacht ik aan Anna. Zij moest er straks<br />
bij zijn als die maffe August<strong>in</strong> een borrel kwam dr<strong>in</strong>ken, want maf was hij. Misschien had mijn<br />
vader wel gelijk gehad en was hij <strong>in</strong>derdaad een fraud. Ik had hem zelf niet op die deftige foto’s<br />
kunnen ontdekken. In Amerika had ik ook regelmatig aan zijn sterke verhalen getwijfeld, maar had<br />
me altijd weer door zijn charme laten <strong>in</strong>pakken. Misschien had hij alles bij elkaar gelogen en was<br />
hij helemaal geen lid van de Orde van de Tempeliers.