Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Ik zou haar een prachtige brief schrijven, dacht ik, toen ik <strong>in</strong> de tre<strong>in</strong> zat, en dan zou ik meteen<br />
<strong>in</strong>formeren naar die Zweedse pillen. Als ze echt veilig waren moesten we het maar een keer doen,<br />
maar dan niet <strong>in</strong> het bos. In een hotelletje of zo, misschien wel <strong>in</strong> Parijs. De gedachte aan de zonde<br />
bedrijven <strong>in</strong> Parijs monterde me op. Pas toen ik die avond naar bed g<strong>in</strong>g en er bij het uitkleden een<br />
stukje paddenstoel uit mijn onderbroek viel drong het tot me door dat ik haar nooit meer zou<br />
schrijven, dat het uit was tussen Elvira en mij.<br />
Een paar jaar later stond ze <strong>in</strong>eens bij me voor de deur <strong>in</strong> Amsterdam.<br />
‘Lieve help, Elvira! Wat een verrass<strong>in</strong>g! Kom b<strong>in</strong>nen! Hoe ben je aan mijn adres gekomen?’<br />
‘Je staat gewoon <strong>in</strong> de almanak,’ zei ze, terwijl ze zich kordaat een weg baande door mijn<br />
rommeltje, ‘en ik kom eens kijken hoe het met je gaat.’<br />
Ze was iets dikker geworden, zag ik, maar dat verhoogde haar aantrekkelijkheid alleen nog maar.<br />
Ze was gekleed <strong>in</strong> de door de laatste mode voorgeschreven roze en paarse Indiase zijde en haar<br />
weelderige blonde haar golfde <strong>in</strong> zwoele lussen over haar schouders. Ze maakte onmiskenbaar de<br />
<strong>in</strong>druk de <strong>in</strong>middels genationaliseerde pil dienstbaar te maken aan een rijk erotisch leven.<br />
‘Jezus wat een lelijke posters zijn dat!’<br />
Het waren mijn Poolse posters, tamelijk abstracte voorstell<strong>in</strong>gen die ik <strong>in</strong> een vlaag van<br />
modernisme voor veel geld had aangeschaft.<br />
‘Ze komen uit Polen,’ zei ik.<br />
‘God wat zijn ze daar toch achterlijk.’<br />
‘En je komt er zelf vandaan!’<br />
‘Mijn overgrootvader. Maar die is ‘m gesmeerd toen ie achttien was. Eerst naar Wenen en toen<br />
naar Parijs.’<br />
‘O. En waar ben je nu mee bezig, Elvira?’ vroeg ik zo vrolijk mogelijk. ‘Teken je nog steeds?’<br />
‘O nee, allang niet meer. Ik doe nu theaterworkshops.’<br />
‘Wat voor soort theater?’<br />
‘Experimenteel,’ zei ze met iets meer enthousiasme <strong>in</strong> haar stem. ‘We experimenteren met<br />
mensgrote, gekleurde ballen. Beweg<strong>in</strong>gsmozaïeken. Een beetje <strong>in</strong> de stijl van het woordloze<br />
theater van Beckett. Veel mensen zien het niet, maar Leonard zag het meteen.’<br />
‘Hoe gaat het nu met Leonard?’ vroeg ik haastig.<br />
‘Hij is homoseksueel geworden. Als ie thuis is, is er altijd ruzie, want mijn vader kan het niet laten<br />
er zure opmerk<strong>in</strong>gen over te maken. Mijn vader is trouwens toch notaris geworden. Hij heeft<br />
ergens geld vandaan gescharreld.’<br />
‘En Christoffel?’<br />
‘Die zit onder de pukkels. Maar hoe gaat het met jou? Wat doe jij eigenlijk?’<br />
‘Ik ben met rechten begonnen, maar ik doe er veel naast hoor. Je hebt hier zoveel mooie meiden<br />
rondlopen... Ik ben eigenlijk een beetje een Don Juan.’<br />
Er viel een korte, gespannen stilte. Maar toen weerklonk Elvira’s klaterende lach. Een lach vol<br />
muziek. Muziek die een <strong>in</strong> al zijn aspecten volmaakte vrolijkheid uitdrukte: spot, leedvermaak,<br />
deda<strong>in</strong> en sadisme werden verweven tot een dolgedraaide Turkse Mars. Elvira kon niet meer<br />
ophouden en ze herhaalde telkens weer. ‘Jij? Een Don Juan? Een Don Juan? Een Don Juan?’<br />
Ik sloeg haar vol wrok gade. Toen ze een beetje bedaard was stond ze op.<br />
‘Nou ik ga maar weer eens,’ zei ze, haar lachen met pijn en moeite <strong>in</strong>houdend.<br />
Op straat keek ze me nog een keer aan. ‘Veel succes hoor, Don Juan!’<br />
Schokschouderend liep ze weg. Ik keek haar verbitterd na en liep naar b<strong>in</strong>nen. In mijn<br />
slaapkamertje trok ik de teken<strong>in</strong>g die ze me eens had gegeven van de muur: een grijsgroen