Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Bulgaar in Wassenaar - Michael Eenhoorn.pdf - Overspoor
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
onveranderd waren gebleven. Mevrouw zat nog steeds op dezelfde canapé onder dezelfde zee van<br />
Jozef Israëls en mijnheer schonk met tijdloze bonhomie de borrelglaasjes vol. Halfdood had hij<br />
zich gewerkt om de door een totaal gebrek aan zelfkennis gevoede gemoedsrust van zijn vrouw <strong>in</strong><br />
stand te houden. ‘Ik begrijp niet waar de mensen zich tegenwoordig zo druk over maken,’ zei ze,<br />
tot ergernis van haar dochters, ‘iedereen heeft het redelijk goed en er is geen oorlog. Dat was<br />
vroeger wel anders, hè Johan?’ Haar man had al lang geleden de gewoonte opgevat nooit op de<br />
opmerk<strong>in</strong>gen van zijn vrouw <strong>in</strong> te gaan, en terwijl de jeneverfles een rondedans maakte over de<br />
salontafel g<strong>in</strong>g het gesprek al gauw over skiën, een onderwerp waarover Gijsbrecht niet<br />
uitgesproken raakte.<br />
‘Lollige skilift zus en zo, dit en dat, aardig hotelletje, verdomd plezierige lui.’<br />
Opnieuw ervoer ik het normale van dit alles als een schok en vergeleek ik het onwrikbare<br />
zelfvertrouwen waarmee deze mensen zich aan hun levensloop vasthielden met mijn eigen<br />
maatschappelijke deconfiture, zo mijn zenuwen de gelegenheid gevend een tweede angstaanval te<br />
ondernemen.<br />
‘Wat zie je wit!’ riep Hugo opeens.<br />
‘Dat komt omdat ik niets van skiën afweet,’ verdedigde ik me onhandig, mijn blik strak op Dorry’s<br />
buik richtend.<br />
Er viel een korte stilte, maar al gauw nam Gijsbrecht de draad weer op. De sluier van het verleden<br />
sloot zich als een roetkap om me heen en het ergste was dat Hugo dat meende te begrijpen. Hij<br />
bleef me bezorgd aankijken en terwijl ik mijn blik niet van Dorry’s buik durfde af te wenden vroeg<br />
ik me angstig af of hij van plan was <strong>in</strong> het bijzijn van zijn ouders naar mijn van iedere gedragscode<br />
afwijkende levenswijze <strong>in</strong> Amsterdam te <strong>in</strong>formeren. Gelukkig gaf Sofie op dat ogenblik te kennen<br />
dat ze de oppas niet al te lang kon laten wachten en dat het dus tijd was om maar eens terug te<br />
rijden naar Aerdenhout. Dorry wilde ook terug naar huis. Ik liet haar met mijn ogen weten dat ik<br />
me nog steeds schuldig voelde over mijn gedrag <strong>in</strong> Parijs, en dat ik me op een dag zou<br />
revancheren voor het verleden, maar ik merkte dat heden en toekomst haar meer bezighielden. Er<br />
werd besloten dat Hugo, Gijsbrecht en ik <strong>in</strong> Den Haag zouden gaan ch<strong>in</strong>ezen. Na hartelijk afscheid<br />
te hebben genomen reed ik achter Gijsbrechts auto aan naar de residentie. Ik had van tevoren<br />
geweten dat Hugo bij hem zou <strong>in</strong>stappen en niet bij mij. Dat deed hij vroeger ook altijd. Opnieuw<br />
voelde ik me overbodig en alleen.<br />
Het Spui was gelukkig nog even troosteloos als <strong>in</strong> de tijd dat ik na de tweede avondvoorstell<strong>in</strong>g <strong>in</strong><br />
ASTA door de motregen naar de gifgroene bar/cafetaria van Hotel du Passage liep, om daar <strong>in</strong><br />
verkwikkende eenzaamheid een g<strong>in</strong>-tonic te dr<strong>in</strong>ken en de verzamelde gedichten van Rimbaud te<br />
lezen of door te bladeren, want dat boek had ik altijd bij me, evenals een paar vellen papier om<br />
eventueel <strong>in</strong>gev<strong>in</strong>gen op te schrijven voor mijn aan alle conclusies van Sigmund Freuds<br />
theorieën beantwoordende roman Marcel, een nooit voltooid epos over een tijdens de<br />
geslachtsgemeenschap door visioenen van vraatzuchtige ratten geplaagde jongeman, die, na alle <strong>in</strong><br />
het boek voorkomende vrouwen op gruwelijke wijze om het leven te hebben gebracht, het geluk<br />
v<strong>in</strong>dt <strong>in</strong> het samen met zijn boezemvriend beluisteren van de muziek van Debussy en Ravel.<br />
‘Ik weet een leuk tentje,’ zei Hugo, samen met Gijsbrecht voor mij uit <strong>in</strong> de richt<strong>in</strong>g van de<br />
Bijenkorf lopend. ‘Prima keuken, heel kle<strong>in</strong> en gezellig en het kost niks.’<br />
Ik was er zo langzamerhand aan gewend geraakt dat de we<strong>in</strong>ige welgestelde vrienden die ik had<br />
me altijd meenamen naar een door hen zelf ontdekt goedkoop maar o zo knus restaurantje, <strong>in</strong><br />
plaats van uit te pakken <strong>in</strong> een sjieke gelegenheid.