Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Leefgroep in<br />
Amersfoort Leeft<br />
interview met<br />
KLAAs BAKKKer<br />
Activiteit uitgeLicht<br />
fotogrAfie<br />
coLumns<br />
MAGAZINE<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011 3<br />
<strong>Jaargang</strong> 5, nummer 3, <strong>december</strong> 2011
BOOGH MAGAZINE<br />
huisblad van <strong>Boogh</strong><br />
jaargang 5, nummer 3, <strong>december</strong> 2011<br />
REDACTIE<br />
Pieter Houtman, Gert-Jan van Zetten<br />
REDACTIERAAD<br />
Maaike de Lange, Paul Verbaarschott<br />
NIEUWSSPOTTERS<br />
Keyvan Ditzel, Joop de Knegt, Juliëtte Verweij<br />
VORMGEVING<br />
Anuschka Kruidhof<br />
KOPIJ VOLGENDE NUMMER<br />
Inleveren voor 2 februari 2012.<br />
DIGITALE VERSIE<br />
<strong>Boogh</strong> Magazine is ook digitaal beschikbaar op<br />
www.boogh.nl.<br />
ADVERTENTIE<br />
Ook een advertentie in <strong>Boogh</strong> Magazine plaatsen?<br />
Hier zijn kosten aan verbonden. Stuur dan<br />
een mail naar magazine@boogh.nl voor meer<br />
informatie.<br />
Lezers die niet langer prijs stellen op toezending<br />
van <strong>Boogh</strong> Magazine of juist meer exemplaren<br />
willen ontvangen, kunnen contact opnemen met<br />
Maaike de Lange, m.de.lange@boogh.nl<br />
<strong>Boogh</strong><br />
Hendriklaan 7<br />
3481 VR Harmelen<br />
telefoon 0348 442466<br />
email magazine@boogh.nl<br />
Inhoud<br />
Handicap in het nieuws<br />
Nieuws uit het ‘wereldje’<br />
4<br />
Leefgroep in Amersfoort leeft<br />
Door Pieter Houtman<br />
Ruggenmerstimulatie als laatste<br />
6<br />
middel tegen pijn 8<br />
Interview met Klaas Bakker<br />
Onbeperkt houdbaar<br />
CD-recensie: de Dijk<br />
10<br />
Column: Griekenland 5+<br />
Door Pieter Houtman<br />
Genieten van muziek in<br />
11<br />
De Paraplu 12<br />
Door Gert-Jan van Zetten<br />
Redactioneel<br />
Denkend aan de tweede helft van 2011 gaan de gedachten<br />
uit naar een verregende zomer, een aardige nazomer met als<br />
hoogtepunt het zomerse weekend van 1 en 2 oktober, de dood<br />
van Ghadaffi, waarmee Libië werd verlost van een barbaarse<br />
leider, en de harde roep uit vele hoeken van de samenleving<br />
om het pgb te behouden, waar staatssecretaris Veldhuijzen –<br />
van Zanten doof voor bleef. Door de gedachten gaan ook John<br />
Kraaijkamp (86) en Rijk de Gooyer (85) die kort naar elkaar<br />
overleden. De Amsterdammer en de Utrechter – het kan best<br />
samen! – vormden jarenlang het komische duo Johnny & Rijk.<br />
Daarnaast waren het grote acteurs. Natuurlijk denk je ook aan<br />
Mauro, mensen die in een soortgelijke situatie zitten en de<br />
hardvochtigheid van minister Leers, net als de eerder genoemde<br />
Veldhuizen – van Zanten een CDA-politicus. Een partij die de<br />
weg behoorlijk kwijt is. Een land waar dat voor geldt, is zonder<br />
twijfel Griekenland, dat door zijn slechte financiële huishouding<br />
ook de economische toekomst van Europa op het spel zette. Om<br />
met eigen ogen te zien hoe het er met Griekenland voor staat<br />
is een van onze redactieleden naar Athene afgereisd. Geheel<br />
op eigen kosten overigens. Een reis is niet iets wat binnen het<br />
budget van dit magazine ligt. Het zou ook niet passen bij een<br />
organisatie als <strong>Boogh</strong>, en al helemaal niet nu in financiële zin alle<br />
zeilen bijgezet moeten worden. Pieter was daar voornamelijk om<br />
vakantie te vieren. Voor het magazine heeft hij er een column<br />
over geschreven. In dit magazine staat ook een gastcolumn<br />
met als titel Vier de verschillen, geschreven door Lavinia Boele,<br />
regiomanager van <strong>Boogh</strong> Activiteiten Amersfoort. Met Klaas<br />
Bakker, cliënt bij <strong>Boogh</strong> Activiteiten Baarn, hadden we een<br />
boeiend interview over de ruggenmergstimulator die hij kreeg<br />
om de ernstige pijn in zijn rug sterk te verminderen. Ook spraken<br />
we over de aanloop daar naartoe en hoe het nu met Klaas gaat.<br />
De Leefgroep van <strong>Boogh</strong> Activiteiten in Amersfoort is een groep<br />
die volop leeft. Aan de hand van een artikel laten we u getuige<br />
zijn van hoe het er in de Leefgroep aan toe gaat. In het magazine<br />
staan nog veel meer artikelen en ook ontbreken de vaste<br />
rubrieken niet. We wensen u veel leesplezier!<br />
De redactie<br />
Onbeperkt houdbaar<br />
CD-recensie: Selah Sue<br />
14<br />
Column: Vier de verschillen<br />
Door Lavinia Boele<br />
15<br />
Column: Filmpje pakken 16<br />
Door Gert-Jan van Zetten<br />
Activiteit uitgelicht 17<br />
Fotografie<br />
Stellingname 18<br />
Lezerspanel reageert op een prikkelende stelling<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011 3
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011<br />
HANDICAP IN HET NIEUWS<br />
Voetballer FC Utrecht loopt hoge dwarslaesie op<br />
Op 10 mei van dit jaar kwam FC<br />
Utrecht-speler Mihai Nesu op de training<br />
in botsing met ploeggenoot Alje<br />
Schut. Een botsing zoals zo vaak voorkomt<br />
op een voetbalveld. Normaal<br />
gesproken staat iemand op en vervolgt<br />
hij de training of wedstrijd.<br />
Na deze botsing echter blijft de<br />
Roemeense linksback bewegingsloos<br />
liggen. Niet veel later begint hij te<br />
schreeuwen, vanaf zijn nek heeft<br />
Nesu geen gevoel meer en ook heeft<br />
hij moeite met ademen. Hij wordt<br />
naar het ziekenhuis gebracht, waar<br />
een gebroken nekwervel wordt geconstateerd.<br />
Een operatie volgt. Vier<br />
maanden later geeft Nesu in een<br />
interview aan dat zijn toestand na<br />
de operatie zelfs twee dagen kritiek<br />
was.<br />
Na een maand in het ziekenhuis<br />
wordt Nesu overgebracht naar<br />
revalidatiecentrum De Hoogstraat.<br />
Daar werkt de voetballer hard aan<br />
zijn revalidatie om procenten vooruitgang<br />
te boeken en om te leren leven<br />
met zijn zware handicap. Alleen het<br />
gevoel in zijn rechterhand is<br />
teruggekomen. Mentaal heeft de<br />
voetballer het zwaar. “Ik heb mijn<br />
ups en downs. Toen ik naar de<br />
revalidatiekliniek kwam, dacht ik dat<br />
ik gemakkelijk vooruitgang zou<br />
boeken. Maar je gevoel komt niet<br />
zomaar terug door een wonder. Als ik<br />
uit bed kom, is het enige wat ik kan<br />
doen, rijden in mijn rolstoel, die ik<br />
bedien met mijn rechterhand. Ik kan<br />
ook de telefoon bedienen met mijn<br />
mond.”<br />
FC Utrecht heeft plannen om middels<br />
een benefietduel Nesu in financiële<br />
zin te ondersteunen. Ook wordt<br />
gekeken om hem ergens in de<br />
organisatie een functie te geven, als<br />
zijn herstel daar ruimte voor biedt.<br />
Nesu richt zich op een toekomst in<br />
Nederland. “Ik heb gelezen dat veel<br />
mensen in Roemenië denken dat ik<br />
een kasplantje zal blijven voor de<br />
rest van mijn leven. Maar hier in<br />
Nederland kunnen kasplantjes als<br />
ik het uiteindelijk tot bankdirecteur<br />
schoppen. Ik ben er zeker van dat ik<br />
in Roemenië ook goed behandeld zou<br />
zijn, maar hier hebben ze overal wat<br />
op gevonden. Ik zap naar een ander<br />
tv-kanaal door in een rietje te blazen,<br />
een geweldige uitvinding.”<br />
Bron: Telesport<br />
Café op Texel zet jongeren in rolstoel de deur uit<br />
Tien jongeren in rolstoelen zijn<br />
zaterdagavond een café in De Koog<br />
op Texel uitgezet. De gehandicapte<br />
jongeren waren op Texel een weekend<br />
aan het strandzeilen met stichting<br />
Windkracht 12. Volgens Wendy de<br />
Haas van Windkracht 12 hadden de<br />
begeleiders van tevoren uitgezocht of<br />
de rolstoelers welkom waren in het<br />
café. Niets leek een avondje uit in de<br />
weg te staan, maar eenmaal binnen<br />
bleek dat de tien rolstoelers om<br />
uiterlijk 23.15 uur het café moesten<br />
verlaten.<br />
De Haas: “De eigenaar was bang dat<br />
hij omzet zou mislopen omdat er<br />
vanwege de rolstoelen minder andere<br />
klanten naar binnen zouden kunnen.<br />
We hebben ons niet zo maar laten<br />
wegsturen en zijn de discussie<br />
aangegaan. Maar de eigenaar was<br />
woedend, hij reageerde zelfs<br />
agressief. Toen zijn we toch maar naar<br />
buiten gegaan.”<br />
De uitbaters van het café beweren dat<br />
de afspraak was dat de groep een half<br />
uur binnen zou zijn en daarna weer<br />
zou vertrekken.<br />
“Het gebeurt bij ons regelmatig dat er<br />
groepen lichamelijk of geestelijk<br />
gehandicapten binnen komen.<br />
Hiermee maken wij de afspraak dat<br />
zij naar binnen mogen maar dat ze<br />
wanneer het drukker wordt voor hun<br />
eigen veiligheid weer naar buiten<br />
gaan.” Volgens de uitbaters is om<br />
23.15 uur, toen de groep nog binnen<br />
was, één van de beveiligers naar de<br />
begeleider met wie de afspraak was<br />
gemaakt gegaan om te vragen of de<br />
groep al de intentie had om naar<br />
buiten te gaan. Hierop kreeg hij te<br />
horen dat de groep weigerde te<br />
vertrekken omdat het discriminatie<br />
zou zijn. “Het gaat hier echter om de<br />
veiligheid. Niet alleen blokkeerden de<br />
rolstoelen onze nooduitgang, de begeleiders<br />
kregen de rolstoelen al met<br />
moeite naar binnen, mocht er paniek<br />
of brand uitbreken dan zouden zij ze<br />
ook niet naar buiten hebben gekregen.”<br />
Bron: RTV Noord-Holland<br />
Snel aan de slag met Locus<br />
De nieuwe landelijke bemiddelingsorganisatie<br />
Locus helpt mensen met<br />
een arbeidshandicap of langdurige<br />
uitkering sneller aan een baan bij een<br />
‘gewone’ werkgever. Bedrijven<br />
kunnen voortaan terecht bij één<br />
loket, zodat het gemakkelijker wordt<br />
om mensen met een beperking aan de<br />
slag te helpen.<br />
Locus is een samenwerkingsverband<br />
van de brancheorganisaties van sociale<br />
diensten (Divosa) en sociale<br />
werkvoorzieningbedrijven (Cedris),<br />
gemeenten en bedrijven. Bij de<br />
distributiecentra van Post NL,<br />
Alliander en Nuon zijn al mensen met<br />
een arbeidsbeperking aan de slag.<br />
Locus-bestuurslid Van Krimpen: “Wij<br />
verwijzen bedrijven door naar de<br />
juiste contactpersonen bij de<br />
re-integratiebedrijven of<br />
uitkeringsinstanties, zorgen voor een<br />
raamovereenkomst en zo nodig<br />
opleidingen. Nu duurt de hele<br />
procedure al gauw een half jaar,<br />
Startbijeenkomst programmalijn CVA<br />
Begin oktober vond de startbijeenkomst<br />
van de programmalijn<br />
CVA plaats. Er waren 40<br />
onderzoekers, promovendi,<br />
knowledge-brokers en behandelaars<br />
uitgenodigd. Het was een zeer<br />
geslaagde, geanimeerde middag.<br />
De programmalijn gaat investeren<br />
in de samenwerking tussen zorg en<br />
wetenschap, zodat behandelaars<br />
enthousiast worden om input<br />
te leveren aan onderzoek en<br />
onderzoekers gestimuleerd worden<br />
om de uitkomsten van projecten te<br />
vertalen in winst voor de patiënt<br />
en familie. De deelnemers werken<br />
bij verschillende instellingen<br />
NOS gaat voor de Paralympische<br />
Spelen van London 2012 de zendtijd<br />
ten opzichte van de Spelen in Beijing<br />
verdubbelen. Tijdens die Spelen zond<br />
de NOS dagelijks één programma van<br />
een half uur uit.<br />
“In de avond komt nu dagelijks, late<br />
night, een samenvattingsprogramma<br />
van alle belangrijke wedstrijden van<br />
die dag”, aldus Peter Kloosterhuis,<br />
hoofd Projecten bij de NOS . “Een<br />
aantal van de finales zal ’s avonds<br />
zijn en omdat we aan het eind van<br />
de avond uitzenden, geeft dat ons<br />
de mogelijkheid om iedere dag een<br />
update te maken. Dat is programma<br />
één. Daarnaast gaan we dagelijks<br />
via Locus kan het ook in zes tot acht<br />
weken.” Locus speelt in op de nieuwe<br />
Wet werken naar vermogen, waarin<br />
de regelingen voor bijstand (Wwb),<br />
de Wajong (jonggehandicapten) en de<br />
sociale werkplaatsen (Wsw) in 2013<br />
worden samengevoegd.”<br />
Bron: www.ango.nl<br />
(Hoge School, Helmholz instituut,<br />
UMCU en De Hoogstraat) en alle<br />
disciplines (verpleegkundige, arts,<br />
(neuro)psycholoog, bewegingswetenschapper<br />
en paramedicus)<br />
waren vertegenwoordigd. De<br />
deelnemers maakten kennis met<br />
elkaar en presenteerden elkaar<br />
posters over lopend en startend<br />
onderzoek.<br />
Bron: www.dehoogstraat.nl<br />
NOS verdubbelt zendtijd Paralympische Spelen<br />
in de vooravond live vanuit Londen<br />
een talkshow maken, met gasten<br />
aan tafel. We beginnen niet op<br />
29 augustus bij het begin van de<br />
Paralympische Spelen, maar op<br />
maandag 27 augustus. Zo hopen we<br />
in de voorbereiding op de Spelen de<br />
kijker al mee te nemen.”<br />
4 5<br />
Bron: NOS<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011<br />
Leefgroep in Amersfoort leeft!<br />
De leefgroep is een al lang bestaande dienstverleningsvorm van <strong>Boogh</strong>. Bij<br />
<strong>Boogh</strong> Activiteiten Amersfoort ‘leeft’ de leefgroep als geen ander! Hoog tijd<br />
om eens na te gaan hoe cliënten deze opzet ervaren ten opzichte van de<br />
reguliere activiteiten.<br />
Een sfeerimpressie, door Pieter Houtman<br />
In de loop van de woensdagmiddag rol ik de leefgroep binnen. Ik voel me<br />
een soort VIP als ik ‘formeel’ als hoog bezoek van het magazine verwelkomd<br />
word. Reden voor mij om die belangrijkheid enigszins te temperen,<br />
en ik vertel wat ik kom doen. Met het vragenpapiertje als leidraad, maar<br />
zonder het te ‘belangrijk’ te maken, begin ik het gesprek.<br />
De leefgroep richt<br />
zich op mensen met<br />
een meervoudige<br />
handicap.<br />
Dit betreft vooral<br />
mytylschoolverlaters.<br />
Bij <strong>Boogh</strong> is de leefgroep<br />
een specifieke vorm van<br />
dienstverlening,<br />
die bestaat naast het reguliere<br />
activiteitenprogramma.<br />
Het gaat zoals het gaat, en de eerste vraag die aan de orde komt, is dan ook de laatste<br />
op mijn lijstje. Ik richt mij tot John, een oudgediende van de leefgroep, en vraag hem<br />
of de leefgroep is veranderd ten opzichte van vroeger. John is al sinds 1986 cliënt van<br />
<strong>Boogh</strong> (het toenmalige Regenboog). In dat jaar was er nog geen leefgroep, geeft hij aan,<br />
later wel (in Harmelen). Tegenwoordig zijn er meer mensen die gebruikmaken van de<br />
leefgroep. Een duidelijk verschil met vroeger vindt hij dat er destijds geen internet was<br />
en nu wel. Van het internet wordt veel gebruikgemaakt, onder andere om onderwerpen<br />
uit te pluizen. Terwijl ik de ruimte rondkijk en ook andere cliënten vraag naar hun<br />
ervaringen, merk ik dat het gesprek nog op gang moet komen.<br />
Maar ja, ik moet straks wel iets te schrijven hebben! Dus bij de vraag of er iets is wat de cliënten zouden willen<br />
veranderen binnen de leefgroep vraag ik me op een gegeven moment af of hier soms een soort valse bescheidenheid<br />
heerst. Maar Angelique wil wel met me praten: “Soms zijn er wisselingen van medewerkers!” Dat ervoer ze in het begin<br />
soms als lastig, “maar het went,” zegt ze. Daarnaast veroorzaakt het in- en uitlopen van bijvoorbeeld vroegtijdige<br />
taxichauffeurs o<strong>nr</strong>ust. Piet vindt het soms lastig om hulp te vragen als Marleen en Coosje (twee van de vaste<br />
medewerkers van de leefgroep) druk bezig zijn, maar hij vindt de sfeer goed!<br />
Vaste medewerkers worden als prettig ervaren, vooral tijdens het zomerprogramma, want dan loopt alles toch net wat<br />
anders dan normaal.<br />
De leefgroep doet activiteiten in een eigen ruimte en sinds kort wordt er ook gebruikgemaakt van een extra ruimte<br />
naast de vaste ruimte. Dit wordt als fijn ervaren. Want zoals gezegd, de leefgroep ’leeft’ in Amersfoort en is mede<br />
daardoor misschien ook wel uit haar jasje gegroeid.<br />
Cliënten en medewerkers van de leefgroep<br />
Hoe ziet een dag bij de leefgroep eruit?<br />
Marleen: “Neem nou de maandag: we starten in de<br />
midde<strong>nr</strong>uimte met koffie, net als alle cliënten. Om kwart<br />
voor tien verplaatst de leefgroep zich naar de leefgroepruimte,<br />
en vertellen we elkaar over ons weekend.<br />
Daarna worden de onderwerpen (via internet) uitgeplozen.<br />
De cliënten van de leefgroep nemen ook deel aan<br />
reguliere activiteiten, de activiteit Tekenen en schilderen<br />
wordt bijvoorbeeld als leuk ervaren, maar de cliënten<br />
kunnen gewoon weer bij de leefgroep aanschuiven<br />
wanneer een reguliere activiteit hen toch niet helemaal<br />
bevalt, wat een bepaalde veiligheid biedt.<br />
Want wat door de cliënten als één van de prettige<br />
meerwaardes ervaren wordt, is dat er in de leefgroep<br />
meer structuur geboden wordt. John zegt hierover: “Er<br />
is veel structuur; daardoor heb ik een ‘stok achter de<br />
deur’.” Angelique: “Het is fijn om in de leefgroep te zijn<br />
omdat het in andere activiteiten drukker is. Hier begrijp<br />
ik de onderwerpen ook beter vanwege de uitgebreidere<br />
uitleg.”<br />
Wat vind je de leukste activiteit?<br />
Justus hoeft er niet lang over na te denken: “De pauze<br />
natuurlijk!” (Ha, ha.) “En nu serieus,” merkt Marleen op,<br />
waarmee ze lijkt te hopen dat Justus iets kenmerkends<br />
over de leefgroep zal zeggen. “De leefgroep geeft rust,”<br />
meldt Justus.<br />
Leerlingen van<br />
de mytylschool<br />
kunnen tijdens<br />
hun opleiding<br />
stage lopen<br />
in de leefgroep.<br />
Vincent, die met zijn<br />
tweelingbroer Floris een<br />
stage bij de leefgroep doet,<br />
geeft aan dat hij het fijn<br />
vindt om steeds met dezelfde<br />
groep mensen bij elkaar<br />
te zijn. Daarnaast vindt hij<br />
de leefgroep een prettige<br />
afwisseling met school.<br />
Coosje merkt op: “Gezelligheid met elkaar staat voorop!”<br />
Semmih en Margo noemen onder andere Leefgroep<br />
leerzaam als één van de leukste activiteiten. Terwijl<br />
Azdine de volgende conclusie trekt: “Ik ga mee met hoe<br />
de wind waait, dus ik vind verschillende dingen leuk.”<br />
Margo geeft aan dat ze de structuur en het feit dat er<br />
meer ruimte is om dingen te vragen als prettig ervaart,<br />
terwijl Naomi koffiedrinken en eten in de kleinere setting<br />
als voordeel noemt.<br />
Allemaal positieve reacties, maar het roept natuurlijk<br />
toch de vraag op: is er een activiteit die je nu niet doet<br />
maar wel graag zou willen doen? Naomi heeft hier wel een<br />
antwoord op. Zij zou graag een soort winkeltje starten bij<br />
<strong>Boogh</strong> Activiteiten Amersfoort, waar dingen verkocht<br />
kunnen worden aan bezoekers. Het lijkt haar leuk om dan<br />
de kassa te doen!<br />
Duidelijkheid en structuur zijn belangrijk in de leefgroep!<br />
Is er iets wat je zou willen veranderen bij de leefgroep?<br />
Marleen probeert de verlegen stilte te doorbreken door<br />
het vertrouwen te geven dat cliënten het kunnen<br />
uitspreken als er iets is wat naar hun mening voor<br />
verandering of verbetering vatbaar is. Terwijl Margo en<br />
Azdine zeer tevreden zijn en niets willen veranderen,<br />
hebben Mariëlle en Naomi hier wel ideeën over. Mariëlle<br />
zou graag meer groepsactiviteiten willen doen. Naomi wil<br />
liever minder klussen doen en meer creatieve dingen.<br />
Justus vat, zonder dat het waarschijnlijk zijn bedoeling<br />
was, dit hele artikel in één zinnetje samen:<br />
Vooral houden zo!<br />
John en Justus<br />
In alle rust legden we Marleen, die de leefgroep coördineert,<br />
nog een aantal vragen voor. Vragen als: waarom<br />
bestaat er een leefgroep, wat vind jij als begeleider van<br />
deze groep belangrijk, en heb je een soort ideaalbeeld<br />
van de leefgroep en hoe deze er over circa vijf jaar inhoudelijk<br />
uit zou moeten zien? Haar antwoorden kunt u lezen<br />
in de volgende editie van <strong>Boogh</strong> Magazine.<br />
Op dit moment maakt de leefgroep een<br />
ontwikkeling door op het gebied van werk.<br />
Dit nieuwe onderdeel heet leefgroep werk.<br />
6 7<br />
Floris<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011<br />
Ruggenmergstimulatie<br />
als laatste middel<br />
tegen pijn<br />
Waar voorheen de pijnpoli nog enig effect had, maakt Klaas Bakker vanaf<br />
eind 2010 gebruik van een zogeheten ruggenmergstimulator. Over de<br />
periode voorafgaand aan deze ingenieuze maar ingrijpende ingreep, de<br />
ingreep zelf en de nasleep vertelt Klaas. Met een onuitputtelijke motivatie<br />
heeft hij zich aan het’avontuur’ overgegeven.<br />
Door Pieter Houtman en Gert-Jan van Zetten<br />
We beginnen het interview met een<br />
aantal statistieken:<br />
Klaas Bakker is cliënt van <strong>Boogh</strong><br />
Activiteiten Baarn. Klaas: “Ik ben<br />
van 1960. Ik heb een vrouw (50) en<br />
twee kinderen: een dochter van 24<br />
en een zoon van 27. Mijn dochter is<br />
getrouwd en mijn zoon gaat alleen.<br />
En wat wou je nog meer weten?”<br />
Klaas lacht aanstekelijk. “Ik woon<br />
in Huizen. Wil je het adres ook nog<br />
weten?” Maar we laten het hierbij!<br />
Wat deed je voor werk voordat je bij<br />
<strong>Boogh</strong> kwam?<br />
Klaas: “Ik begon op 14(!)-jarige<br />
leeftijd als timmerman in het<br />
aannemersbedrijf van mijn vader.<br />
Tot mijn 16de zat ik op de LTS.<br />
Daarna ben ik naar de avondschool<br />
gegaan voor een aannemersdiploma,<br />
waarop ik uitvoerder ben geworden,<br />
en zo ben ik langzaam ingestroomd<br />
in de uitvoerderei. Toen was ik een<br />
jaar of 24. Dat heb ik gedaan tot<br />
mijn 39ste.”<br />
Wat was voor jou de reden om naar<br />
<strong>Boogh</strong> te gaan?<br />
Klaas: “In augustus 1999 schoot er<br />
iets in mijn rug en raakte ik plotseling<br />
volledig arbeidsongeschikt. Dat<br />
is eigenlijk onverklaarbaar, ze weten<br />
niet hoe het kan. Want ik was kerngezond!<br />
Dan sta je van de ene op de<br />
andere dag stil. Ik heb nooit meer<br />
kunnen werken...<br />
In 1999, 2000, 2001 en 2003 ben ik<br />
geopereerd aan mijn rug; allemaal<br />
hernia’s op verschillende niveaus,<br />
stegnoses noemen ze dat. Dat zijn<br />
beklemmingen van zenuwen. Mijn<br />
rug was dusdanig beschadigd en<br />
versleten dat ik eigenlijk slechts<br />
heel beperkt nog wat kon doen. In<br />
2003 ben ik in de Sint Maartenskliniek<br />
in Nijmegen geopereerd.<br />
Daar hebben ze mij geadviseerd om<br />
me nooit meer te laten opereren.<br />
Aangezien het in de periode vlak na<br />
deze operatie steeds slechter ging,<br />
ben ik in revalidatiecentrum De<br />
Trappenberg terechtgekomen, want<br />
ik kon toen niet meer lopen.<br />
Daar heb ik anderhalf jaar<br />
gerevalideerd, en daar hebben ze<br />
me heel geleidelijk toch weer aan<br />
het lopen gekregen.<br />
Het revalidatiecentrum adviseerde<br />
mij om naar <strong>Boogh</strong> te gaan.”<br />
Bij <strong>Boogh</strong> Activiteiten kun je vooral<br />
je kwaliteiten kwijt in de<br />
houtactiviteit. Op welke gebieden<br />
timmer je (wellicht) nog meer aan<br />
de weg?<br />
Klaas: “Dat is met name de<br />
creatieve kant. Ik heb een poosje<br />
mozaïek gedaan, waarbij ik alle<br />
tegels zelf knipte. Dat vond ik leuk,<br />
want ik hou wel van een uitdaging!<br />
Aanvankelijk wilde ik mijn<br />
vakgebied helemaal niet meer<br />
uitoefenen, maar na driekwart jaar<br />
ben ik toch weer wat gaan<br />
timmeren. Heel gedoseerd, een half<br />
uurtje per dag. Zodoende ben ik me<br />
toch weer een beetje met het vak<br />
gaan bezighouden. Timmeren doe ik<br />
overigens ook nog in mijn vrije tijd.<br />
Ik heb ook leren tekenen en<br />
schilderen, wat ik veel doe.<br />
Technisch tekenen kon ik heel goed,<br />
maar op creatieve basis had ik nog<br />
nooit iets getekend.” Klaas moet<br />
letterlijk iets om handen hebben.<br />
“Als je maar met je handen bezig<br />
bent, daar gaat het om!”<br />
Kun je vertellen hoe het met je<br />
klachten is gegaan vanaf het moment<br />
dat je bij <strong>Boogh</strong> kwam?<br />
Klaas: “Na het revalidatiecentrum<br />
ben ik bij <strong>Boogh</strong> gekomen en ging<br />
het een hele tijd goed. Maar na<br />
een paar jaar ‘zakte’ het weer in.<br />
Ik had steeds meer moeite en veel<br />
pijn. Hoewel me al een keer eerder<br />
was gevraagd of ik ervoor in<br />
aanmerking wilde komen (ik heb<br />
het zo lang mogelijk uitgesteld<br />
omdat ik dacht: ‘zo lang het<br />
gaat...’), heb ik in 2010 aangegeven<br />
dat ik toch voor de ruggenmergstimulatie<br />
wilde gaan. Ik had een<br />
pijnscore van 8 tot 9 gemiddeld.<br />
Dat is heel hoog (gezien de graatmeter<br />
van 0 tot 10). Bij <strong>Boogh</strong> kon<br />
ik altijd lekker ontspannen bezig<br />
zijn, maar je doet vaak te veel. ‘s<br />
Middags kwam ik thuis en moest ik<br />
gelijk naar bed.”<br />
Je hebt zelf het idee geopperd om<br />
het een en ander toe te lichten over<br />
een recente operatie die je hebt<br />
moeten ondergaan. Wat hebben ze<br />
precies gedaan?<br />
Klaas: Voordat je voor zo’n ingreep<br />
in aanmerking komt, kom je eerst<br />
bij een heel team van specialisten.<br />
Je moet helemaal gekeurd worden,<br />
want het kan natuurlijk ook fout<br />
gaan en hoe reageer je daar dan<br />
op? Daarom moest ik ook nog een<br />
gesprek met een psycholoog hebben<br />
voordat ik het ‘ja’-woord kreeg.<br />
In <strong>december</strong> 2010 ben ik<br />
geopereerd en is er een proefstimulatie<br />
ingebouwd. Een soort<br />
elektradraad die langs het ruggenmerg<br />
loopt. Die draad is verbonden<br />
met een bekabeling die uitwendig<br />
uit mijn zij komt en verbonden is<br />
aan een proefkast waarmee de<br />
stimulatie wordt ingesteld. Dat is de<br />
eerste fase. Tijdens deze periode<br />
kreeg ik een ‘logboek’ mee, waarin<br />
ik iedere dag moest bijhouden<br />
hoeveel pijn ik had en in welke<br />
mate dat meer of minder werd,<br />
waardoor een goed beeld ontstond<br />
van hoe ik op de stimulatie<br />
reageerde. Na anderhalve week<br />
werd de ‘kast’ weer afgekoppeld en<br />
werd bekeken of ik hierna meer pijn<br />
kreeg. Omdat ik met het apparaat<br />
minder pijn had, kon de definitieve<br />
‘kast’ geplaatst worden, inwendig<br />
in mijn bil. Daarna kreeg ik echter<br />
een hoop ontstekingen. Op den<br />
duur was de situatie zelfs zo slecht<br />
dat men van plan was om het<br />
‘kastje’ te verwijderen, maar eind<br />
maart begon ik heel langzaam een<br />
beetje op te knappen.”<br />
Dit ’kastje’, waarvan Klaas ons de<br />
officiële naam even schuldig moet<br />
blijven, werkt op batterijen. Het<br />
gevolg hiervan is dat hij eens in de<br />
drie à vier jaar ’zijn’ batterij moet<br />
laten vervangen. Klaas: “Het kastje<br />
wordt dan operatief verwijderd, de<br />
nieuwe batterij wordt erin gedaan<br />
en dan wordt het ‘kastje’ weer<br />
teruggeplaatst. Het ‘kastje’ kan ik<br />
bedienen met een zogeheten aux<br />
(een bedieningspaneeltje) waarmee<br />
ik de stimulator op verschillende<br />
programma’s kan zetten.” Het in-<br />
en uitwendige apparaatje kan Klaas<br />
met elkaar verbinden door een<br />
magneet, die aan de aux vastzit,<br />
tegen zijn bil te houden ter hoogte<br />
van de plek van het inwendige<br />
‘kastje’. Op deze manier kan hij van<br />
programma veranderen. Klaas: “De<br />
(basis)instelling gebeurt in het<br />
ziekenhuis via de computer. Er<br />
zitten vier programma’s in en aan<br />
de hand daarvan kan ik bepalen<br />
welke het beste voor me is. Het<br />
doel van de ruggenmergstimulatie is<br />
dat de pijn onderbroken wordt; het<br />
is als het ware een verkapte<br />
onderbreking zodat de pijn niet<br />
naar de hersenen gaat. Het<br />
voornaamste doel was om de<br />
uitstralingpijn naar mijn rechterbeen<br />
te reduceren, want ik had<br />
altijd pijn in mijn rechterkuit en<br />
voet, dag en nacht. Waar ik voorheen<br />
op een pijnniveau van 8 à 9<br />
zat, is dat nu gemiddeld 3 à 4. Het<br />
uiteindelijke resultaat van de<br />
ingreep is positiever dan ik dacht,”<br />
kan Klaas nu toch wel concluderen.<br />
Dat hij nu in een goede periode 15<br />
à 20 minuten pijnloos kan lopen<br />
is daar een voorbeeld van. Klaas:<br />
“Maar alles gedoseerd, er hoeft<br />
maar ‘dit’ te gebeuren of het schiet<br />
erin. Er is geen dag hetzelfde...”<br />
Bedieningspaneel en magneet van<br />
ruggenmergstimulator<br />
Los van het technische, hoe heb je<br />
de ingreep ervaren?<br />
Klaas: “Tijdens de proefperiode<br />
heel goed, ik heb nog nooit zo goed<br />
8 9<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011<br />
gelopen! Na de definitieve operatie viel ik in een gat door al die ontstekingen. Ze zeggen altijd voor de operatie dat het<br />
kan gebeuren, daarom krijg je preventief al een paar weken van te <br />
voren ontstekingsremmers. Medici stonden er<br />
machteloos tegenover en ik ook. Oh, ik kon amper douchen: heel even, zittend en snel... Dat was een heel slechte<br />
<br />
periode,” vertelt Klaas relativerend, maar met ingetogen stem. “De ingreep heb ik zo lang mogelijk uitgesteld, want ik<br />
zag er in het begin als een berg tegenop. En je komt pas in aanmerking <br />
voor de ruggenmergstimulatie als alles, maar<br />
dan ook echt alles aan technieken uitgeprobeerd is. Daarbij heb je <br />
ook in je achterhoofd wat je allemaal al hebt<br />
doorgemaakt. Dat neem je ook mee in je overweging, want van de <br />
vier operaties in het verleden is er eigenlijk geen<br />
enkele gelukt. Voor de stimulatie geplaatst werd, kwam ik al jaren bij de pijnpoli en kreeg ik elke drie maanden een<br />
injectie tegen de pijn in mijn been. Maar op een gegeven moment <br />
werkt dat ook niet meer, want je lichaam went er<br />
min of meer aan. Van de drie maanden hielp het zeg maar een maand, <br />
maar die periode werd steeds korter. Tot in<br />
2010. Toen heb ik - ik kon bijna niet meer lopen - besloten de knoop door te hakken.”<br />
<br />
<br />
<br />
Hoe gaat het nu met je?<br />
Klaas: “Het gaat weer vooruit, na een dipje van een maand. Ik ben <br />
er nu weer positief over, maar ja, je wordt zoveel<br />
heen en weer gegooid. Je blijft altijd in het onzekere leven.”<br />
<br />
<br />
<br />
Wat doe je in je vrije tijd?<br />
Klaas:”Een van mijn hobby’s is met de honden wandelen. We wonen <br />
vlakbij een park, je kunt daar rondjes lopen van<br />
vijf of tien minuten, zo bouw ik dat heel langzaam op. En ik probeer <br />
weer te gaan zwemmen, als het mag. Dat was<br />
eigenlijk sinds vorig jaar niet meer toegestaan, omdat ze dat niet meer aandurfden vanwege het risico voor mijn rug<br />
<br />
door bepaalde bewegingen die je in het water maakt. Het is dubbel, want je beweegt heerlijk in het water! Maar<br />
omdat de ruggenmergstimulator aangekoppeld is, is het risico dat <br />
hij loslaat te groot. En dan ben je verder van huis.<br />
Daarnaast deed ik ook veel aan medische fitness, maar dat zijn allemaal <br />
dingen die op dit moment stilliggen. Ook doe<br />
ik graag aan fotografie(bewerking), maar dat is omdat ik slecht kan zitten!” zegt Klaas lachend.<br />
<br />
Is er nog iets wat je wilt zeggen dat nog niet aan de orde is geweest?<br />
Klaas: “Tijdens de operatie is er gefilmd. Ik hoop dat ik die film ooit <br />
eens te pakken krijg, dat we die eens kunnen<br />
tonen. Maar ik kan er helaas niet aan komen; ik heb het al een paar keer gevraagd!”<br />
<br />
<br />
ONBEPERKT HOUDBAAR<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
CD-recensie - De Dijk – Scherp De Zeis<br />
Door Gert-Jan van Zetten<br />
Scherp de Zeis is de nieuwste cd van De Dijk. Het album kwam eind<br />
<br />
september uit, een week voordat de heren<br />
vierden dat de band 30 jaar geleden, op 1 oktober 1981, voor het eerst optrad. We horen op het album de rock-,<br />
soul- en bluessound, zoals we gewend zijn van De Dijk. Up-tempo nummers worden afgewisseld met een paar<br />
gevoelige, breekbare ballads. De teksten van zanger Huub van der Lubbe komen binnen. Een bekend concept dus,<br />
maar het lijkt wel of de heren er steeds beter in worden. Het eerste nummer is Ik jou en jij mij, dit is ook de eerste<br />
single die van dit album afkomstig is. In Mooier dan een vrouw wordt met een vraag en een antwoord de liefde<br />
kernachtig bezongen: “Is er iets mooiers dan een vrouw? Ik dacht het niet, ik dacht aan jou.”<br />
Het nummer Sjoege gaat over wijzer worden: “Had een ijzersterke mening als ze vroegen wat ik vond, maar ik zag<br />
nog geen eens het drijfzand waar ik op te stampen stond.” In Kan ik iets voor je doen? vraagt Huub of hij iets kan<br />
doen voor iemand die een dierbare heeft verloren. Kippenvel! Dit geldt nog meer voor Laat het niet over zijn. Hier<br />
zingt Huub over een periode waarin je tussen hoop en vrees zit. Je hebt bijvoorbeeld gehoord over een ernstige<br />
ziekte bij jezelf of bij een dierbare en je bent in afwachting van hoe ernstig het is: “Muziek komt uit de radio, maar<br />
ik hoor alleen geluid.” Een van de liedjes die gaan over de weg van het leven is De blues verlaat je nooit. Dit nummer<br />
heeft ook een voorname plaats in de documentaire Hou Me Vast, die over De Dijk is gemaakt. Ook een aa<strong>nr</strong>ader.<br />
“Je staat bij die kruising, rechts, links of rechtdoor of terug naar je oorsprong via oud karrenspoor.” Als je van het<br />
<br />
goede Nederlandse lied houdt, mag dit album niet in je collectie ontbreken.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
Griekenland 5+<br />
Een aangename buitentemperatuur<br />
en een voordelige vlucht, in<br />
combinatie met een substantiële<br />
korting op ons verblijf in het<br />
hotel, deden ons besluiten naar<br />
Griekenland te gaan. Dit jaar had<br />
ik mezelf goed toebedeeld qua<br />
vakanties. Terwijl het idee al langer<br />
bestond om met een broer van<br />
mij - die veel op me lijkt - een keer<br />
op vakantie te gaan, had ik eerder<br />
dit jaar al met enige spanning in<br />
mijn lijf weer eens besloten om<br />
meer georganiseerd (met collegagehandicapten)<br />
vakantie te vieren.<br />
Heel goed bevallen overigens! Maar<br />
het gaat nu vanzelfsprekend over<br />
mijn vakantie naar Griekenland.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
Over de substantiële korting<br />
op ons verblijf in het hotel het<br />
volgende: mijn broer is werkzaam<br />
bij het Amstel Hotel in Amsterdam,<br />
waardoor hij ieder hotel uit<br />
de InterContinental- koker met<br />
korting mag bezoeken! Zo ook het<br />
Athenaeum InterContinental Hotel<br />
in Athene.<br />
We gingen het hotel in Athene<br />
binnen... De lobby, die kolossaal<br />
genoeg was om vanuit iedere hoek<br />
goed te overzien, overweldigde me<br />
enigszins!<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
De eerste kamer die we toegewezen<br />
kregen was een (nog) niet<br />
gerenoveerde kamer. Ook goed, je<br />
mag niet te veel eisen gezien de<br />
Bestemming bereikt...<br />
Naar welke bestemming bent u op weg met uw organisatie?<br />
Wilt u groeien, mooie producten of diensten leveren, goede<br />
doelen nastreven? Iedere bestemming maakt het de moeite<br />
waard om er zorgvuldig aandacht aan te besteden. Én<br />
om dat te delen met iedereen die belangrijk voor u is. Uw<br />
boodschap in de juiste vorm en samenstelling, op exact het<br />
goede moment en op de juiste plaats.<br />
Van briefpapier tot brievenbus<br />
Er is veel zorg en gedrevenheid voor nodig om dat iedere<br />
keer weer te bereiken. Wij zitten inmiddels zo’n veertig jaar<br />
in het vak en hebben ons in al die jaren ontwikkeld tot een<br />
bedrijf dat de gehele keten van briefpapier tot brievenbus verzorgt.<br />
Wij zorgen dat uw briefpapier er perfect uitziet, houden<br />
het voor u op voorraad zodat u nooit misgrijpt, printen uw<br />
mailings en documenten, verpakken en verzenden ze. Goed,<br />
op tijd en betaalbaar. Alles onder één dak en in één hand.<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
Column<br />
korting. Maar we kwamen al snel tot<br />
de conclusie toen we de badkamer<br />
op ons in lieten werken dat een<br />
douche/bad-combinatie voor mij<br />
niet zou gaan werken… Het zou er,<br />
kort door de bocht, op neerkomen<br />
dat ik hier niet zou kunnen douchen.<br />
Want hoe zou ik mezelf met goed<br />
fatsoen die badkuip in kunnen<br />
werken? Natuurlijk kon ik een<br />
beroep doen op mijn ’mantelzorger’,<br />
maar dat nam niet weg dat douchen<br />
een probleem zou blijven… Het<br />
ging tenslotte om meer dan één<br />
overnachting. Als collegae onder<br />
elkaar wist mijn broer echter zonder<br />
problemen (ondanks de korting)<br />
in vriendelijk en ’toegankelijk’<br />
overleg een gerenoveerde kamer<br />
(die neerkwam op een mini-suite!)<br />
te regelen. Dat zegt iets over de<br />
‘toegankelijkheid’ van de Grieken<br />
en Griekenland zelf.<br />
Geïnspireerd door die<br />
badkamersituatie kwamen we op<br />
het buitenterras voor het hotel<br />
echter op de vraag waarom juist<br />
een dergelijk 5-sterren plus hotel<br />
(zo heet dat in het jargon) als dit<br />
geen speciaal aangepaste kamer<br />
heeft (handgrepen genoeg namelijk).<br />
Het uitgangspunt dat het je in zo’n<br />
hotel écht aan niets mag ontbreken,<br />
onderstreept deze vraag.<br />
Ons gesprek op het terras ging<br />
verder, waarbij ik als argument<br />
aanvoerde dat er reëel gezien<br />
misschien maar weinig mensen<br />
met een beperking zullen zijn voor<br />
wie een verblijf in een dergelijk<br />
hotel financieel haalbaar is. Neem<br />
mezelf… Dat neemt echter niet<br />
weg dat de eerder gestelde vraag<br />
onverminderd overeind blijft!<br />
Maar verwijzend naar de eerder<br />
genoemde toegankelijkheid van de<br />
Grieken en Griekenland zelf, waar<br />
naast de kamerwijziging ook de<br />
relatief nieuwe metro (met zijn<br />
op gelijke hoogte aansluitende<br />
instap vanaf het perron) en de met<br />
liftjes bereikbare Akropolisrots<br />
(waardoor je de Parthenontempel<br />
kunt bereiken) een voorbeeld<br />
van zijn, met daarnaast nog het<br />
gegeven dat mensen min of meer als<br />
vanzelfsprekend een helpende hand<br />
aanboden (zonder dat ik daar een<br />
extra afhankelijk gevoel bij kreeg) is<br />
mijn conclusie als volgt: wanneer je<br />
Griekenland (met name de Griekse<br />
regering, mijns inziens) het voordeel<br />
van de twijfel geeft met een 5’je<br />
op basis van de financiële situatie,<br />
geef het dan in ieder geval een 5+<br />
met mijn pleidooi voor de (rolstoel)<br />
toegankelijkheid in het achterhoofd!<br />
10 11<br />
Pieter Houtman<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
Bijzondere mensen<br />
Onder datzelfde dak werken onze mensen. Bijzondere mensen,<br />
omdat ze heel gedreven en gemotiveerd aan uw opdrachten<br />
werken. Het zijn mensen die niet zomaar overal aan het werk<br />
kunnen. Door hun handicap staan niet alle deuren open. Wel<br />
die van ons. Het is ons werk en onze bestemming om mensen<br />
te integreren in het arbeidsproces en hen de kans te bieden<br />
een eigen inkomen te verwerven. Daar krijgen wij, maar óók<br />
u, heel veel voor terug. Gedrevenheid en trots. Wij leveren u<br />
mooie diensten, met een sociaal maatschappelijk randje.<br />
Mailfors<br />
Uraniumweg 15 A<br />
3812 RJ AMERSFOORT<br />
T (033) 460 12 50<br />
F (033) 460 12 80<br />
E info@mailfors.nl<br />
www.mailfors.nl<br />
<br />
ADVERTENTIE?<br />
Ook een advertentie in<br />
<strong>Boogh</strong> magazine<br />
plaatsen?<br />
Stuur dan een mail naar<br />
magazine@boogh.nl<br />
voor meer informatie.<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011<br />
Genieten van muziek<br />
in De Paraplu<br />
Onder het genot van een hapje en een drankje lekker luisteren naar live<br />
gespeelde muziek? Dat kan bij het Paraplu Podium aan de Van Bijnkershoeklaan<br />
10 in Utrecht. Iedereen is van harte welkom!<br />
Door Gert-Jan van Zetten<br />
Bij binnenkomst worden alle bezoekers, ook ik, hartelijk begroet door Willem Baas, manager van De Paraplu.<br />
De Paraplu is een ontmoetingscentrum van mensen met een lichamelijke beperking of chronische ziekte. Aan Willem<br />
wordt het entreegeld van drie euro betaald. In de zaal heerst al een gezellige sfeer. Ik zoek een plaats vanwaar ik een<br />
goed zicht op het podium heb. Nadat ik deze heb gevonden, laat ik, terwijl ik een paar slokken thee neem, de sfeer op<br />
me afkomen. Niet veel later betreedt cultureel werker Cecile Paulussen (inmiddels niet meer werkzaam bij De Paraplu)<br />
het podium. Zij heet iedereen welkom en kondigt de eerste artiest van de avond aan. Naast het podium staat Sylvester<br />
van Oort, collega van Cecile. Hij draait, nu de eerste artiest op het podium verschijnt, het volume van de geluidsinstallatie<br />
omhoog. De avond is los…<br />
De aanloop<br />
Zoals met alles, dus ook met het Podium, begint iets met een idee. Hiervoor ga ik terug naar eind 2010 en kom ik, ja<br />
het is niet anders, uit bij mezelf. In een gesprek vroeg Willem namelijk aan mij hoe ik denk dat De Paraplu meer nieuwe<br />
cliënten zou kunnen krijgen. Toen opperde ik het idee van een muziekpodium. Willem: “Het Podium is een initiatief om<br />
met nieuwe activiteiten ook nieuwe (jongere) cliënten te betrekken bij De Paraplu. De al bestaande activiteiten worden<br />
vooral bezocht door de leeftijdsgroep 50+. Het idee van Gert-Jan werd in de praktijk gebracht door Cecile en<br />
Sylvester.” Over de achterliggende redenen zegt Sylvester: “We vinden het leuk om met een bijzondere activiteit een<br />
brug te kunnen slaan naar onze omgeving, jongere mensen en mensen zonder beperking.”<br />
Het Podium is een extra uitgaansgelegenheid voor cliënten van De Paraplu en eigenlijk voor iedereen die van muziek<br />
houdt. Willem: “Het Podium biedt ook een kans voor jonge musici om ervaring op te doen met optreden. Hier tref je<br />
altijd een ‘luisterend oor’, een publiek dat iedere muzikant een kans geeft om zijn muziek te laten horen.”<br />
Eerste maanden<br />
In april van dit jaar werd het eerste Paraplu Podium gehouden. Over de eerste maanden zijn de drie medewerkers van<br />
De Paraplu zeer positief. Sylvester: “Wat we echt leuk vinden om te merken is dat we steeds meer mensen van buiten<br />
krijgen en dat vooral de optredende artiesten erg enthousiast zijn over het publiek en de setting. Daarbij zijn we ook<br />
elke keer weer verrast over de hoge kwaliteit van de optredens. Echt heel goed, dus daar zijn we zeer tevreden over!”<br />
Over wat er nog beter kan is men ook eensgezind. Cecile: “De eerste keer was de opkomst erg sober. De laatste keren<br />
was de zaal al veel beter gevuld. We kunnen dus nog steeds meer publiek gebruiken.” Willem: “Inmiddels hebben we<br />
zo’n 30 tot 35 bezoekers. Wat mij betreft mag de zaal helemaal vol zitten.” Sylvester geeft aan dat de bekendheid van<br />
het Podium groeit: “Maar we zijn ook nog veel aan het leren: Hoe bereiken we meer mensen? Wat willen de mensen<br />
precies? Moeten we professionelere spullen gaan aanschaffen? Wat doen we met de prijzen?”<br />
Artiesten<br />
Iedere avond dat er een Paraplu Podium is treden er gemiddeld drie artiesten op. Deze worden bijvoorbeeld gevonden<br />
via Facebook en het Central Songwriters Guild (CSG) in Utrecht. Vooral Cecile heeft zich daarvoor ingezet. Marieke<br />
Winkler, een van de artiesten die heeft opgetreden bij het Paraplu Podium, vertelt: “Sinds begin 2010 ben ik aangesloten<br />
bij het CSG, een mooi initiatief ingezet door Jascha van Roij (die intussen ook zelf een optreden heeft verzorgd) om<br />
beginnende en gevorderde singer-songwriters een centraal platform, Kargadoor in Utrecht, te geven om hun muziek te<br />
laten horen.”<br />
De liedjes van Marieke zijn, zoals ze zelf zegt, “melodisch en een<br />
beetje melancholisch met soms een speels walsje tussendoor”. Frank<br />
Paats, alias Kingtonic, en Renée Lepoutre zijn ook muzikanten die dit<br />
jaar het Paraplu Podium hebben betreden. De muziek van Kingtonic<br />
laat zich omschrijven als “zonnige feelgood pop, Engels- en Nederlandstalige<br />
songs over alledaagse onderwerpen met hier en daar<br />
een absurdistische twist”. Renée, die ook deel uitmaakt van het trio<br />
Pantoufle, maakt “vriendelijke en melancholische liedjes”. Renée is<br />
gevraagd via een website van de eerder genoemde Jascha van Roij.<br />
Ze is geen lid van het CSG, maar overweegt om dat na haar studie wel<br />
te worden: “Ik denk dat het erg nuttig kan zijn! Vaak zijn het leuke<br />
groepen mensen van wie je veel van kunt leren en veel inspiratie kunt<br />
opdoen.” Kingtonic is via zijn eigen website gevraagd. Inmiddels heeft<br />
hij zich aangesloten bij het CSG. Alle drie de artiesten begeleiden<br />
zichzelf op gitaar. Marieke wisselt dat af met liedjes achter de piano.<br />
Wat de artiesten betreft heeft Sylvester een wens: “Het zou nog<br />
leuker worden als we muzikanten met een beperking kunnen vinden<br />
die willen optreden. Daar zit ik eigenlijk nog op te wachten… Dus bij<br />
deze de oproep!”<br />
Marieke Winkler Renée Lepoutre<br />
Enthousiast<br />
De artiesten die hebben opgetreden zijn erg enthousiast over het Paraplu<br />
Podium. Kingtonic: “De sfeer was heel ontspannen en intiem. Een groot<br />
huiskamergevoel. De mensen waren heel vriendelijk en ik werd gastvrij<br />
ontvangen. De bezoekers waren ook heel vriendelijk, en vol aandacht en<br />
interesse tijdens het optreden.” Renée: “Ik vond dat het ongelooflijk goed<br />
georganiseerd was, vaak is dat bij professionele podia minder het geval.<br />
Zowel de gasten als de artiesten werden erg goed ontvangen. Ik vond<br />
de diversiteit aan mensen erg leuk en het was bijzonder dat iedereen zo<br />
geïnteresseerd was.” Marieke: “Ik vond dat De Paraplu de zaal sfeervol<br />
aangekleed had. Er stonden hapjes op tafel, de bar was open, de kaarsjes<br />
brandden en er was een podium.”<br />
Een van de bezoekers van het Paraplu Podium is Pieter Houtman: “De<br />
avonden zijn de moeite waard! Je bevindt je altijd letterlijk en figuurlijk<br />
in een laagdrempelige omgeving.” Soms wordt hij door artiesten positief<br />
verrast, maar vaak ontbreekt er in zijn ogen wel iets. Pieter: “Kingtonic<br />
bracht mij voor het eerst echt dicht bij hoe ik me het Podium graag<br />
voorstel. Een eigen invulling van teksten in combinatie met verassende<br />
12 13<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011<br />
Kingtonic<br />
ONBEPERKT HOUDBAAR<br />
CD-recensie - Selah Sue - Selah Sue<br />
Door Pieter Houtman<br />
‘geluidjes’ en een even zo creatieve uitvoering!<br />
De waardering die er van de artiesten uitgaat voor dit initiatief<br />
en andersom vanuit De Paraplu (inclusief presentje)<br />
ervaar ik als zeer positief.”<br />
Verbetering<br />
Meer publiek krijgen is een belangrijk verbeterpunt.<br />
Pieter: “De intentie om te integreren als minder valide en<br />
valide toeschouwers is er, maar in de praktijk is dat<br />
eigenlijk nog niet gelukt.” Marieke geeft aan dat er nog wel<br />
iets aan het geluid verbeterd kan worden, “waarbij zang<br />
en begeleiding iets beter op elkaar afgestemd zijn, maar<br />
dat is lastig met een kleine installatie”. Ze heeft ook nog<br />
een tip: “Geef bij de ingang of bij de poort aan dat het<br />
Paraplu Podium hier plaatsvindt door middel van een bord.<br />
Het is moeilijk te vinden als je niet bekend bent met het<br />
gebouw.”<br />
Het enthousiasme van Sylvester kent geen grenzen: “Wow,<br />
we krijgen steeds meer ideeën om eens aan wat artiesten<br />
te vragen of we hun muziek mogen opnemen. Misschien is<br />
het wel een leuk idee om eens een cd-tje te maken,<br />
gewoon met wat nummers van de artiesten. Maar dat is<br />
leuke toekomstmuziek…”<br />
Geïnspireerd door het afgelopen North Sea Jazz Festival kocht<br />
ik dit album van Selah Sue (ze lijkt als uitvoerend artiest in het<br />
bijbehorende boekje Sanne Putseys te heten). Waar vrijwel<br />
iedere act dit jaar tot een soort veredeld voorprogramma werd<br />
gedegradeerd, omdat deze editie van het North Sea Jazz Festival<br />
vooral in het teken stond van Prince - deze man liet iedere dag<br />
van het festival van zich horen omdat hij het afsloot met zijn<br />
nog altijd ongeëvenaarde muzikaliteit, zo bleek later maar weer<br />
eens -, waren er altijd wel wat uitzonderingen op de regel. Dat ik het optreden van Selah Sue als de grootste<br />
uitzondering ervoer laat zich raden! Overigens, staan Prince en Selah Sue niet zo ver van elkaar vandaan vanwege<br />
haar talent, wat ook voor Prince (al eerder) niet onopgemerkt was gebleven!<br />
Selah Sue is afkomstig uit het Vlaams-Brabantse Leefdaal, deelgemeente van Bertem, tegen Leuven aan. Haar<br />
afkomst vond ik gek genoeg al snel bijzonder verrassend, waarschijnlijk door al het Amerikaanse muzikale ‘geweld’<br />
die zaterdagavond. Geweld tussen aanhalingstekens, omdat zowel Chaka Kahn als Seal tegenvielen. Dat vond ook<br />
Prince die nacht, die laatstgenoemde, als verassend gastoptreden, alweer héél snel de coulissen instuurde…<br />
Selah Sue gaf met haar band nét die extra ‘steekvlam’ die andere optredens misten. Dat is terug te horen op haar<br />
titelloze album, dat opent met This World met als basis een diepe baspartij. Gecombineerd met haar karakteristieke<br />
door merg en been gaande stemgeluid doet ze mij dansen in mijn rolstoel! Maar in de ‘kleinere’ liedjes, neem<br />
Summertime!, weet ze je kwetsbaarheid te raken. De dansbare kant is sterk vertegenwoordigd in onder andere<br />
Crazy Vibes. En dan tot slot nog het nummer Please samen met Cee Lo Green: wat deze man verder al heeft gedaan<br />
op muzikaal gebied, weet ik niet, maar hij heeft zo’n waanzinnige stem!!!<br />
Vier de verschillen!<br />
Een aantal maanden geleden was<br />
ik bij de boekhandel en las ik bij<br />
de tijdschriften de volgende kop:<br />
Stop body bitching! Het artikel<br />
was een pleidooi om niet te vitten<br />
op elkaars lichamen maar juist<br />
de verschillen te accepteren en<br />
waarderen. Zou dat ook voor<br />
mensen met een handicap gelden,<br />
vroeg ik met toen af.<br />
Zo langzamerhand lijkt het<br />
normaler te worden om mensen<br />
met een (kleine) handicap op<br />
de televisie te zien. Niemand<br />
kijkt nog op van het loopje van<br />
Lucille Werner en het stotteren<br />
van Waldemar Torenstra is zelfs<br />
sexy. De soap van Downistie wordt<br />
op prime-time bij de Wereld<br />
Draait Door uitgezonden en de<br />
show Beauty and the Nerd leert<br />
ons dat er achter het uiterlijk<br />
daadwerkelijk een normale<br />
persoon te vinden is!<br />
Zou het nu echt steeds gewoner<br />
worden om een handicap te<br />
hebben?<br />
Een andere gedachte: de<br />
verpersoonlijking van producten<br />
Het is steeds gebruikelijker om<br />
je eigen versie van een bepaald<br />
product te kiezen, bijvoorbeeld<br />
door de digitale fotografie: een tas<br />
met een foto van je (klein)kinderen<br />
of een agenda met je eigen<br />
vakantiefoto’s. Het kan allemaal<br />
en het is ook steeds gemakkelijker<br />
geworden.<br />
Het fenomeen ‘pimpen’ draagt<br />
hier ook aan bij: je versiert je<br />
fiets met bloemen en lampjes en<br />
je kunt hem veel gemakkelijker<br />
terugvinden in het fietsenhok.<br />
De kleur van je rolstoel, het<br />
beginschermpje van je telefoon, de<br />
stem van de navigatie, de strepen<br />
op de aangepaste schoenen en<br />
de stickers op de vuilcontainer.<br />
De eigen individuele smaak en<br />
identiteit zijn terug te vinden in de<br />
persoonlijke, unieke versie van het<br />
product. Originaliteit staat voor<br />
voorop!<br />
Ten slotte: de beschikbaarheid van<br />
middelen<br />
Brommobielen, scootmobielen en<br />
rollators waren nog niet zo lang<br />
BOOGH<br />
geleden het kenmerk van mensen<br />
met een handicap of een hele hoge<br />
leeftijd. Je zag ze bij uitzondering.<br />
Dat is nu niet meer het geval.<br />
De Kijkshop en de Hema verkopen<br />
rollators. Je hoeft er geen<br />
aanvraag meer voor te doen,<br />
gewoon even naar de stad en je<br />
hebt je eigen exemplaar voor een<br />
redelijke prijs. En er worden steeds<br />
modernere versies ontworpen<br />
zodat je ook hip achter de rollator<br />
kan.<br />
Jongeren rijden in een brommobiel<br />
zodat ze vanaf 16 jaar lekker<br />
droog naar school toe kunnen en<br />
steeds meer mensen rijden op een<br />
scootmobiel, ook allochtone dames<br />
met hoofddoek in de wind. Er<br />
worden al cursussen scootmobiel<br />
rijden gegeven en het is wachten<br />
op de eerste illegale straatraces als<br />
variant op het grasmaaierracen.<br />
Wat mij betreft zijn dit<br />
gunstige ontwikkelingen voor de<br />
emancipatie van mensen met een<br />
handicap. Vier je verschillen, je<br />
eigen identiteit. Waardeer en<br />
respecteer de ander zoals die<br />
is. En wie weet wordt het dan<br />
normaler om anders te zijn dan<br />
anderen. Tot die tijd: pimp je<br />
rolstoel en geniet van Waldemar!<br />
wenst iedereen<br />
een voorspoedig<br />
en gelukkig 2012<br />
14 15<br />
Lavinia Boele<br />
Column<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011<br />
Filmpje pakken<br />
Een middag of avond naar de<br />
bioscoop vind ik een leuke vorm van<br />
vrijetijdsbesteding. Ten opzichte van<br />
het kijken naar een film thuis heeft<br />
het bezoeken van een bioscoop een<br />
aantal voordelen. Het scherm waar je<br />
naar kijkt is veel groter. Vroeger zou<br />
je ook zeggen dat het geluid beter is,<br />
maar dat evenaar je tegenwoordig<br />
thuis vrij gemakkelijk. Een voordeel<br />
is ook dat ik me in de bioscoop<br />
helemaal kan richten op de film.<br />
Thuis laat ik me sneller afleiden.<br />
Naar de bioscoop is een uitje, nog een<br />
voordeel. Maar tegelijkertijd kun je<br />
dat ook als een nadeel zien. Voordat<br />
ik de deur uit kan, gaat er namelijk<br />
altijd een hele organisatie aan vooraf.<br />
In verband met mijn beademing en<br />
daaraan gekoppeld het uitzuigen<br />
van slijm uit de luchtwegen moet er<br />
altijd iemand met me mee. Daarnaast<br />
heb ik meestal een taxi nodig die<br />
me brengt en haalt. Alleen als de<br />
temperatuur het toelaat en er geen<br />
neerslag is, en ook de kans daarop<br />
nihil is, kan ik er met de rolstoel en<br />
mijn secondant met de benenwagen<br />
of de fiets heen. Dit kan omdat de<br />
afstand van mijn huis, tegen de<br />
Utrechtse binnenstad aan, naar een<br />
van de vele bioscopen in de meeste<br />
gevallen vrij gering is.<br />
Vaak ervaar ik de aanvangstijd van<br />
een film in de bioscoop ook als een<br />
nadeel. De film die je wilt zien, moet<br />
maar net draaien op een tijd die je<br />
uitkomt. En dan moet het ook nog in<br />
een zaal zijn die voor mijn rolstoel<br />
toegankelijk is. Het grootste deel van<br />
de filmzalen in Utrecht is dat helaas<br />
niet. Deze ontoegankelijkheid is het<br />
nadeel waar ik het meeste last van<br />
heb. De eerste keer dat ik met een<br />
niet-rolstoeltoegankelijke filmzaal<br />
werd geconfronteerd is 30 jaar<br />
geleden. In de kerstvakantie van 1981,<br />
eerder dat jaar had ik mijn eerste<br />
elektrische rolstoel gekregen, wilde<br />
ik (12) met mijn vader en broertje<br />
(8) naar Ik ben Joep Meloen in de<br />
Rembrandtbioscoop. Nadat mijn<br />
vader had gebeld met de vraag of ik<br />
er in kon en er een positief antwoord<br />
was gegeven, gingen we op pad. Daar<br />
aangekomen kon ik inderdaad de<br />
bioscoop in, maar bleek de filmzaal<br />
Gert-Jan van Zetten<br />
Column<br />
boven te zijn en alleen met een trap<br />
bereikbaar. Zwaar teleurgesteld<br />
dropen we af.<br />
Wat de toegankelijkheid van<br />
bioscopen betreft is er in 30<br />
jaar niets veranderd. In Hoog<br />
Catharijne zijn drie van de vier<br />
zalen toegankelijk, de een wat<br />
makkelijker dan de ander, maar<br />
het gaat. Camera op de Oudegracht<br />
heeft één toegankelijke zaal. Via een<br />
achteringang kun je daar komen.<br />
City/Movies is uitgerust met één zaal<br />
waar ik goed in kan. Bij de eerder<br />
genoemde Rembrandt geldt dat voor<br />
de twee zalen beneden. De filmzalen<br />
van Springhaver, ’t Hoogt en het<br />
Louis Hartlooper Complex zijn in het<br />
geheel niet toegankelijk voor mij. De<br />
laatste heeft overigens wel een lift.<br />
Het probleem van die lift is dat deze<br />
maximaal 200 kilo kan dragen. Het<br />
zou niet slim zijn om daar met mijn<br />
270 kilo in te gaan. Als je een zaal in<br />
kunt, doemt de vraag op: ‘Waar zet<br />
ik mij met mijn rolstoel neer?’, want<br />
echte rolstoelplaatsen ontbreken. In<br />
Camera moet je helemaal vooraan<br />
gaan staan, verre van ideaal, zeker<br />
voor je nek. Vijf jaar geleden wilde<br />
ik op een zaterdagavond in City naar<br />
‘Zwartboek’. Omdat de zaal helemaal<br />
vol zou gaan lopen, mocht ik er niet<br />
in vanwege brandweervoorschriften.<br />
Zouden er in een zaal een paar<br />
stoelen weggehaald worden en de<br />
lege ruimte voor mensen in een<br />
rolstoel gereserveerd worden,<br />
waardoor je niet in het gangpad<br />
zou staan, dan zou de brandweer<br />
er waarschijnlijk geen probleem<br />
mee hebben. Ik heb echter het idee<br />
dat medewerkers van een bioscoop<br />
vooral naar eigen inzicht handelen,<br />
waarbij sommigen bij het zien van<br />
een rolstoel het zo warm krijgen<br />
dat zomaar het brandalarm af zou<br />
kunnen gaan.<br />
Tijdens het afgelopen Filmfestival<br />
ben ik drie keer binnen een week<br />
naar Rembrandt geweest. De eerste<br />
keer kwam er, niet lang nadat ik mij<br />
naast een van de rijen had neergezet,<br />
iemand naar met toe die zei dat<br />
ik daar ‘echt niet’ kon staan. Hij<br />
bedacht een plaats voor me achter de<br />
achterste rij. Maar als daar mensen<br />
zitten, zie ik niets, temeer daar de<br />
achterste rij op een verhoging staat.<br />
Toen kon ik, nadat er een stapel<br />
stoelverhogers weg was gehaald, de<br />
hoek in. Vanaf die plek kon ik de film<br />
goed zien, hoewel het wel irritant is<br />
als iemand die naar het toilet moet<br />
door je beeld loopt. De tweede keer<br />
bemoeiden meerdere medewerkers<br />
zich ermee. Een van hen bedacht om<br />
mij op een afstap van 15 centimeter<br />
lager neer te zetten. Niet een bijster<br />
slim plan. Hoe kom je daar fatsoenlijk<br />
af en op? En wat dan te denken van<br />
de brandveiligheid? Het werd dus<br />
weer de hoek. Toen ik er twee dagen<br />
later weer was, ging ik maar gelijk<br />
‘mijn’ hoek in. Toen de film bijna<br />
begon, zei een medewerker dat ik wel<br />
naast de rij mocht gaan staan… Snapt<br />
u het nog?<br />
Het wordt tijd dat er eenduidige<br />
richtlijnen en goede rolstoelplaatsen<br />
komen. Wellicht biedt de<br />
megabioscoop die binnen enkele<br />
jaren naast de Jaarbeurs zal verrijzen<br />
uitkomst. Tot dan zal ik om aan mijn<br />
‘uitgevoel’ gehoor te geven af en toe<br />
naar de bioscoop gaan. Maar ik zal<br />
nog vaker thuis een filmpje pakken.<br />
Om niet afgeleid te worden zal ik<br />
ramen, deuren en gordijnen sluiten.<br />
Coming soon…<br />
ACTIVITEIT UITGELICHT<br />
Fotografie<br />
In iedere uitgave van <strong>Boogh</strong> Magazine wordt een<br />
activiteit die in een van de activiteitencentra of<br />
bij de NaHderkring op het programma staat in<br />
de schijnwerpers gezet. We richten ons vizier<br />
deze keer op Fotografie bij <strong>Boogh</strong> Activiteiten in<br />
Mijn naam is Denise, 16 jaar en ik<br />
heb een snuffelstage gelopen bij<br />
<strong>Boogh</strong> Activiteiten in Baarn. Ik heb<br />
een interview gehouden met<br />
He<strong>nr</strong>ietta. Zij is een vrouw van 48<br />
jaar, die al vier jaar activiteiten<br />
doet bij <strong>Boogh</strong>. He<strong>nr</strong>ietta heeft er<br />
al heel wat verschillende<br />
activiteiten op zitten, zo heeft zij<br />
yoga, creatief, computer en<br />
bloemschikken gedaan. Zij is<br />
onlangs begonnen bij Fotografie<br />
en dat bevalt haar erg goed.<br />
De fotografiegroep bestaat uit<br />
ongeveer acht cliënten met één<br />
of twee medewerkers. He<strong>nr</strong>ietta<br />
geeft aan dat ze nu bezig zijn met<br />
het maken van een portrettenboek.<br />
He<strong>nr</strong>ietta: “Iedereen van de<br />
activiteit Fotografie werkt hieraan<br />
mee. Zo maken we elke week foto’s<br />
van cliënten en medewerkers die<br />
nog niet in het boek staan.” Al deze<br />
foto’s worden op de computer<br />
opgeslagen en vervolgens worden<br />
ze waar nodig bewerkt. Dit vindt<br />
He<strong>nr</strong>ietta erg leuk om te doen<br />
omdat ze graag wil leren<br />
‘photoshoppen’ (een foto-<br />
bewerkingsprogramma, red).<br />
He<strong>nr</strong>ietta: “Zodra de foto’s klaar<br />
zijn, printen we ze uit en maken we<br />
er een mooi boekje van. Dit boekje<br />
is bedoeld om nieuwe cliënten de<br />
mogelijkheid te geven de gezichten<br />
bij de namen te plaatsen. Daarnaast<br />
is het een leuk boekje om gewoon<br />
even door te bladeren.<br />
Ook gaan we dit seizoen een<br />
verjaardagskalender maken met de<br />
seizoenen erop. Hiervoor zullen we<br />
een paar keer naar het Cantonpark<br />
gaan om mooie plaatjes te schieten<br />
van bijvoorbeeld paddenstoelen,<br />
bomen en planten. Daarbij vinden<br />
veel cliënten het prettig om even<br />
naar buiten te gaan. Verder<br />
willen we aan de slag met diverse<br />
onderwerpen, zoals compositie,<br />
diafragma, zwart-witfotografie en<br />
fotobewerking. Voor de maand<br />
<strong>december</strong> heeft iedereen een<br />
wenskaart gemaakt met een<br />
zelfgekozen compositie. Verder<br />
houden we van een geintje en proberen<br />
we een gezellige sfeer neer<br />
te zetten.”<br />
16 17<br />
Utrecht.<br />
Door fotogroep Baarn<br />
De fotogroep in Baarn<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011<br />
STELLINGNAME<br />
Een lezerspanel wordt geconfronteerd met een prikkelende stelling.<br />
Ieder panellid geeft zijn of haar mening, voor of tegen. Het panel bestaat uit<br />
cliënten en medewerkers uit de verschillende locaties van <strong>Boogh</strong>.<br />
De stelling luidt:<br />
Alle elektrische rolstoelen en scootmobiels moeten voorzien worden van een snelheidsbegrenzer zodat deze niet harder<br />
dan 6 kilometer per uur kunnen rijden. Ook moet er voor bestuurders van deze hulpmiddelen een rijbewijs worden<br />
ingevoerd.<br />
Steven Reijndorp, cliënt<br />
<strong>Boogh</strong> Activiteiten Amersfoort<br />
Gedeeltelijk ben ik het eens met deze stelling wat betreft de snelheid van<br />
sommige elektrische wagens en scootmobiels. Het is wat mij betreft niet zo<br />
dat het zou moeten gelden voor iedereen. Ik ben het er absoluut niet mee<br />
eens wanneer het mensen treft die er echt van afhankelijk zijn en daardoor<br />
geen kant meer op zouden kunnen, waardoor ze hun hele zelfstandigheid<br />
kwijt zouden raken. Daar moet het wat mij betreft ook vooral niet naar<br />
toe, want dat lijkt mij de verkeerde weg. Waar<br />
ik wel een voorstander van ben, is dat er een<br />
snelheidsbegrenzer op deze elektrische wagens<br />
en scootmobiels komt, puur voor de veiligheid<br />
van andere mensen. Maar ja, wie gaat er dan<br />
voor zorgen dat deze er ook werkelijk op komen?<br />
Ik zie het nog niet zo één, twee, drie gebeuren.<br />
Het zou er wel een stukje veiliger door worden<br />
voor iedereen.<br />
Margré Weeda – coördinerend begeleider<br />
<strong>Boogh</strong> Activiteiten Harmelen<br />
Mijn eerste reactie is dat er zeker geen algemene<br />
regel moet komen die op iedereen van toepassing<br />
is. Hoe kan je met 6 km per uur lange afstanden<br />
afleggen zonder daar extreem veel tijd mee kwijt<br />
te zijn? Het gevolg is dat je beperkt wordt in je<br />
bewegingsvrijheid, terwijl je afhankelijk bent van zo’n apparaat. In mijn<br />
beleving is het juist de bedoeling dat er meer vrijheid geboden wordt met<br />
behulp van een gemotoriseerd voertuig.<br />
Ik denk dat het gaat om de inschatting of iemand in staat is met een<br />
scootmobiel om te gaan, net zoals er een screening bestaat of iemand zijn<br />
rijbewijs mag krijgen. Gekeken wordt of iemand capabel is om een auto<br />
te besturen, de veiligheid in het verkeer goed kan inschatten en hier de<br />
juiste gedragingen laat zien. Als iemand zijn rijbewijs al heeft, waarom<br />
zou hij dan nog een keer een test moeten afleggen voor een scootmobiel?<br />
Als iemand incapabel is geworden als gevolg waarvan dan ook om auto<br />
te rijden, lijkt het me verstandig om te bekijken welke mogelijkheden er<br />
nog wel zijn. Nadruk zou wat mij betreft op verkeersveiligheid moeten<br />
liggen. Ik zou het eerder een test noemen dan een bureaucratische regel<br />
waar allerlei geld en tijd mee gemoeid is. Als je al beperkt wordt in je<br />
mogelijkheden, zit je daar zeker niet op te wachten, neem ik aan.<br />
Cindy Visscher, cliënt <strong>Boogh</strong><br />
Activiteiten Veenendaal<br />
Voor scootmobiels en elektrische<br />
rolstoelen hoeft men geen<br />
rijbewijs te hebben. Het zijn zo<br />
gezegd je benen, en niemand zit<br />
er voor zijn lol in. Maar misschien<br />
is het wel handig om er een<br />
snelheidsbegrenzer op te zetten.<br />
Het zou een ander verhaal zijn als<br />
mensen die het niet nodig hebben,<br />
voor de<br />
lol in<br />
een<br />
scootmobiel of elektrische rolstoel<br />
DIGITALE VERSIE<br />
<strong>Boogh</strong> Magazine<br />
is ook digitaal<br />
beschikbaar op<br />
www.boogh.nl.<br />
Wilt u de digitale<br />
versie liever in uw<br />
mailbox ontvangen,<br />
stuur dan een mail<br />
naar magazine@<br />
boogh.nl.<br />
Juliëtte Verweij, cliënt <strong>Boogh</strong> Activiteiten Utrecht<br />
In revalidatiecentrum De Hoogstraat, waar veel scootmobiels<br />
worden voorgeschreven, wordt een soort rijles verzorgd om te<br />
kijken of dit iets voor de betreffende persoon is. Deze rijlessen<br />
stellen naar mijn idee niet zo veel voor. Ik denk dat er een<br />
soort rijschool moet komen, dus ik steun de stelling wat betreft<br />
de rijles (en steun ook hiermee een rijbewijs), maar niet waar<br />
het de snelheid betreft. Als je tijdens de rijles leert hoe je de<br />
snelheid in winkels en winkelcentra<br />
moet aanpassen en je ook bijzondere<br />
verrichtingen aan moet leren, hoop ik<br />
dat het aantal ongelukken vermindert.<br />
Net als bij het rijbewijs zou er ook<br />
een keuring kunnen plaatsvinden<br />
waarbij de rijbekwaamheid wordt<br />
getest.<br />
Reactie Klaas Bakker - cliënt <strong>Boogh</strong> Activiteiten Baarn<br />
Ik vind niet dat alle scootmobiels begrensd hoeven worden.<br />
De snelheid kun je bepalen met de bestuurder, begeleider en<br />
instructeur. Dit lijkt mij het beste, want die kunnen inzien hoe<br />
goed er gereden wordt met de scootmobiel. Tevens kan er<br />
gekeken worden voor welk doeleinde de scootmobiel gebruikt<br />
wordt; dit kan zijn alleen voor in een bejaardentehuis of voor<br />
boodschappen doen of voor een lekker stuk gaan rijden. Dit<br />
is mede bepalend voor welke snelheid<br />
er gekozen kan worden. Een rijbewijs<br />
vind ik erg overdreven. Ik ben er wel<br />
voor dat iemand die voor het eerst op<br />
een scootmobiel gaat rijden voldoende<br />
instructies krijgt en diverse handelingen<br />
goed moet kunnen verrichten om op de<br />
weg te mogen.<br />
Keyvan Ditzel, cliënt <strong>Boogh</strong> Activiteiten Veenendaal<br />
Het heeft weinig nut een snelheidsbegrenzer te monteren<br />
op elektrische rolstoelen en scootmobiels. Deze voertuigen<br />
bereiken immers sowieso niet zulke hoge snelheden dat<br />
bij een eventuele aa<strong>nr</strong>ijding de impact hiervan erg ‘groot’<br />
zal zijn. Dit zal meer van het andere voertuig afhangen.<br />
Ook een rijbewijs klinkt een beetje overdreven, je zou dit<br />
bijvoorbeeld een vaardigheidsbewijs kunnen noemen. En dan<br />
rijzen nog de vragen: Hoe gaat men dit aanbieden? Zijn er<br />
kosten aan verbonden? Om maar<br />
eens wat te noemen. In deze tijd<br />
van bezuinigingen zou een dergelijke<br />
maatregel de kosten alleen maar<br />
verder opdrijven en diegenen die<br />
gebruik maken van een scootmobiel<br />
cq. elektrische rolstoel hebben het in<br />
het algemeen toch al niet al te breed.<br />
Faakje van Veen, maatschappelijk consulent<br />
<strong>Boogh</strong><br />
Een snelheid van zes kilometer per uur lijkt<br />
me wel heel langzaam voor bijvoorbeeld<br />
een scootmobiel of elektrische rolstoel die<br />
gebruikt wordt om je in de omgeving te<br />
verplaatsen. In sommige gevallen zou een in<br />
te stellen begrenzing wel nuttig kunnen zijn,<br />
bijvoorbeeld als iemand de snelheid zelf niet<br />
goed in de hand heeft.<br />
Het invoeren van een rijbewijs lijkt me wat<br />
overdreven. Ik kan me wel voorstellen dat<br />
er een test afgenomen wordt om te zien<br />
of iemand zich veilig in een scootmobiel of<br />
elektrische rolstoel kan voortbewegen voordat<br />
hij of zij zo’n vervoersmiddel gaat gebruiken.<br />
Als aanvulling daarop<br />
zou een cursus<br />
met certificaat<br />
een mogelijkheid<br />
zijn. Volgens mij<br />
zijn cursussen voor<br />
scootmobielrijders al<br />
vrij gebruikelijk.<br />
Ilse Claessen, arbeidsbegeleider <strong>Boogh</strong><br />
Arbeid<br />
Mij lijkt het zeker zinvol om aandacht<br />
te hebben voor het besturen van<br />
deze vervoersmiddelen in de huidige<br />
verkeerssetting. Wellicht dat er wel eerst<br />
gekeken kan worden naar de ervaring en<br />
eventuele rijbewijzen die iemand al heeft<br />
voordat er voor iedereen verplicht gesteld<br />
wordt een rijbewijs te halen. Een korte cursus<br />
met tips en trucs over het besturen is, denk<br />
ik, voor iedereen handig die voor het eerst<br />
met deze vervoersmiddelen gaat rijden. De<br />
snelheid begrenzen? Ik weet niet zo goed<br />
wat ik daarvan vind. Dat kun je wel doen,<br />
maar mensen kunnen echt wel harder als ze<br />
dat echt willen en daar moet dan weer op<br />
gecontroleerd worden.<br />
Wellicht dat het investeren in bewustwording<br />
van de gevaren en in het rijvaardig maken<br />
beter werkt en er ook voor zorgt dat mensen<br />
niet te hard rijden.<br />
18 19<br />
<strong>Boogh</strong> magazine - <strong>december</strong> 2011