Reisverslag Fons Bus - 2008 - Aman-Iman
Reisverslag Fons Bus - 2008 - Aman-Iman
Reisverslag Fons Bus - 2008 - Aman-Iman
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
dat wij welkom zijn in het dorp en dat hij zeer blij is met ons initiatief. Assibite Akotey van Tanakra<br />
vertelt het dorp hoe belangrijk het is om schoon drinkwater te hebben en wat hier allemaal mee<br />
samenhangt. Ook de Chief geeft aan dat het dorp een eigen verantwoordelijkheid heeft en dat ze<br />
die ook moeten nemen. Alleen al onze<br />
aanwezigheid is al belangrijk voor het dorp.<br />
Abakoula wordt nogmaals door de Chief geroemd,<br />
dat hij na zoveel jaren de mensen en het dorp nog<br />
steeds niet vergeten is. Hij zegt dat Abakoula het<br />
dorp nog steeds in zijn hart meedraagt. Abakoula<br />
mag de vergadering ook toespreken. Hij begint met<br />
ons voor te stellen aan de mensen. Ook hij geeft aan<br />
dat het belangrijk is om schoon drinkwater te<br />
hebben in het dorp. Wij zijn naar het dorp gekomen<br />
om te bekijken wat er mogelijk is en hoe we verder<br />
kunnen. We kunnen echter helemaal niets beloven,<br />
In het schooltje van het Inadougoum<br />
alleen dat we onze uiterste best zullen doen. De<br />
folder wordt door Abakoula uitgedeeld en iedereen<br />
bekijkt deze heel enthousiast. Wij willen heel graag een video-opname maken van alle<br />
dorpelingen, terwijl deze zeggen “Mooi weer de Leeuw, bedankt” We proberen het wel, maar pas<br />
als Sidi erbij geroepen wordt lukt het een groot deel van de dorpelingen het zinnetje na te zeggen.<br />
Sidi is natuurlijk apetrots dat hij voor de vergadering dit heeft mogen zeggen. Na enkele<br />
ceremoniële handelingen (o.a. het overhandigen van de folder en de officiële papieren) wordt de<br />
vergadering afgesloten met een gebed. De hele<br />
gemeenschap loopt met ons mee naar het schooltje in<br />
het dorp. Het schooltje telt 5 klassen en is vandaag<br />
dicht, maar de leerkracht weet toch heel wat<br />
kinderen te bewegen om plaats te nemen in de<br />
bankjes. Iedereen gaat ook mee naar binnen. De<br />
meegenomen spulletjes worden aan de leerkracht<br />
van de school gegeven. Iedereen is blij met alle<br />
spulletjes, voor de school vaak gewoon pure luxe. De<br />
kinderen zingen iets voor ons. Het gaat echter niet<br />
helemaal zoals de meester dit zou willen. Een beetje<br />
vals en door elkaar zingen, maar wel uit volle borst<br />
en vol overgave en enthousiasme. Op de vraag van<br />
Abakoula wie van de ouders echt kunnen lezen<br />
In het schooltje van het Inadougoum<br />
steken maar een paar kinderen hun vinger op. Er moet dus nog heel wat gebeuren op het gebied<br />
van onderwijs. Na een uitbundig afscheid, heel veel zwaaien en handjes geven, verplaatst het<br />
gezelschap zich naar het centrum van het dorp. We<br />
worden uitgenodigd in een soort ‘dorpshuis’ te komen<br />
zitten. Abakoula en ik gaan nog even naar de<br />
vrouwen van het dorp, die voor de Stichting de<br />
armbandje maken. Ook hier worden de brillen<br />
meteen uitgeprobeerd. In een klein hutje werken<br />
ongeveer 6 vrouwen en een oom van Abakoula. De<br />
auto staat klaar om te vertrekken naar Tahoua, we<br />
mogen echter nog niet gaan voordat voor ons<br />
muziek gemaakt is door de jeugd en wij gegeten<br />
hebben. Met een snaarinstrument, een soort<br />
Dansen e n muziek<br />
24