verslag
verslag
verslag
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Stuk 38 (2000-2001) – Nr. 1 14<br />
kenhof heeft aan dit beleidsinstrument al eerder onderzoek gewijd,<br />
waarvan het de resultaten aan het Vlaams Parlement heeft voorgelegd.<br />
Het thema kwam tevens aan bod in de hoorzittingen die de Commissie<br />
Leefmilieu over de problematiek van de financiering van het leefmilieu<br />
hield( 6 ). Tot op heden hadden de diverse milieuheffingsonderzoeken het<br />
beleidsinstrumentaal karakter van de milieuheffingen als voorwerp. Het<br />
functioneren van de heffingsprocessen kreeg nog geen systematische<br />
doelmatigheidstoetsing. De analyse van (vooral parlementaire) documenten<br />
leert nochtans dat de organisatie van de heffingen voor verbetering<br />
vatbaar is( 7 ). Het voorliggende rapport beoogt deze leemte in te<br />
vullen.<br />
Het Vlaams Gewest heeft geen eigen traditie van een fiscale dienst en<br />
voerde fiscale regelgevingen in naargelang de nood ertoe zich voordeed.<br />
De Vlaamse Gemeenschap, in het bijzonder het departement<br />
Leefmilieu en Infrastructuur (LIN), beschikt dan ook niet over een centrale<br />
fiscale dienst voor de inning en invordering van heffingen. Deze<br />
taken werden per milieuheffing toebedeeld aan de materieel competente<br />
administraties, in casu voornamelijk Vlaamse openbare instellingen. Zo<br />
staat de Vlaamse Milieumaatschappij (VMM) in voor de afvalwaterheffing<br />
en de Openbare Afvalstoffenmaatschappij voor Vlaanderen (OVAM)<br />
voor de afvalheffing.<br />
Ook de decretale regelingen zijn uiteenlopend. De betrokken overheidsinstanties<br />
handelen milieuheffingen niet op identieke wijze administratief<br />
af. Evenmin uniform is de samenwerking en coördinatie met andere<br />
besturen. Over het algemeen creëerde ook de concrete toepassing<br />
van de heffingsregelingen moeilijkheden.<br />
Talrijke parlementaire vragen en ministeriële antwoorden lieten disfuncties<br />
op het vlak van de inning en invordering vermoeden. Zo stonden de<br />
tijdigheid, volledigheid en juistheid van de inningen ter discussie. Aan<br />
deze disfuncties liggen logischerwijze gebreken in de administratieve<br />
organisatie en het beheer ten grondslag liggen. Ook was al gebleken dat<br />
de informatievoorziening (waaronder het rapporteringssysteem aan management<br />
en beleid), efficiëntiemeting en andere organisatorische aspecten<br />
ontoereikend waren( 8 ). Deze knelpunten deden vragen rijzen<br />
over de organisatorische uitbouw van de heffingsprocessen.<br />
milieudoelstellingen in een lange termijnstrategie’ van de werkgroep Milieuheffingen,<br />
mei 1993.<br />
6<br />
Stuk 166 (1995-1996) - Nr. 3, p.5 - 52.<br />
7<br />
Bv. Handelingen Nr.9, 20 februari 1992 of Vragen en Antwoorden – Nr. 3 van 13<br />
april 1992, p.89, en Nr.15 van 23 oktober 1997, p. 14 en volgende.<br />
8<br />
Zo wees het Rekenhof op 22 juni 1993 (dossier J 827.449) de toenmalige Vlaamse<br />
Minister van Leefmilieu op laattijdige inningen en een gebrek aan controle bij de<br />
mestheffingen; alsook een incorrecte gegevensverstrekking door de drinkwatermaatschappijen,<br />
foute aanslagen betreffende de sociale correctie, dubbele aanslagen,<br />
enz., bij de afvalwaterheffingen-kleinverbruikers.