Tolstoj - Kohnstamm, Dolph en Rita
Tolstoj - Kohnstamm, Dolph en Rita
Tolstoj - Kohnstamm, Dolph en Rita
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
jes kunn<strong>en</strong> kom<strong>en</strong>. Wij will<strong>en</strong> allemaal sam<strong>en</strong> gaan ler<strong>en</strong>!”<br />
We ging<strong>en</strong> e<strong>en</strong> lange trap op <strong>en</strong> war<strong>en</strong> al vlug in e<strong>en</strong> grote<br />
kamer, die zo hoog was als de dorsschuur in het dorp. Het<br />
plafond was schoon, ev<strong>en</strong>als de vloer, die schoner was dan<br />
de tafels bij ons. Aan de mur<strong>en</strong> hing<strong>en</strong> e<strong>en</strong> soort portrett<strong>en</strong>,<br />
net als van de heilig<strong>en</strong> in onze kerk. En toch zag<strong>en</strong> ze er<br />
niet als heilig<strong>en</strong> uit. Deze hadd<strong>en</strong> gladgeschor<strong>en</strong> gezicht<strong>en</strong><br />
<strong>en</strong> e<strong>en</strong> had er e<strong>en</strong> lange vlecht. Sommig<strong>en</strong> van ons wild<strong>en</strong><br />
e<strong>en</strong> kruisje slaan. Maar onze onderwijzer merkte dat <strong>en</strong> zei:<br />
“Dat zijn ge<strong>en</strong> heilig<strong>en</strong>, maar m<strong>en</strong>s<strong>en</strong>, familieled<strong>en</strong> <strong>en</strong> k<strong>en</strong>niss<strong>en</strong><br />
van mij.”<br />
In de volg<strong>en</strong>de kamer was het net zo licht, ook weer met e<strong>en</strong><br />
schone vloer <strong>en</strong> plafond, <strong>en</strong> dat was al net zo hoog. Maar<br />
portrett<strong>en</strong> hing<strong>en</strong> hier niet. In het midd<strong>en</strong> van de kamer<br />
stond<strong>en</strong> lange bank<strong>en</strong> <strong>en</strong> ev<strong>en</strong> lange tafels. Aan de muur<br />
hing<strong>en</strong> twee zwarte bord<strong>en</strong>. Daarnaast, op e<strong>en</strong> plankje, lag<br />
krijt. In de hoek stond e<strong>en</strong> kast met boek<strong>en</strong>, papier<strong>en</strong> <strong>en</strong><br />
leitjes. “Hier gaan wij onze school houd<strong>en</strong>, hier gaan we<br />
allemaal ler<strong>en</strong>. Maar als het hier te vol wordt kunn<strong>en</strong> we<br />
ook die kamer gebruik<strong>en</strong>.” En hij wees op de kamer waar<br />
de ‘heilig<strong>en</strong>’ hing<strong>en</strong>. “Jullie zijn er toch nog niet allemaal, er<br />
moet<strong>en</strong> er toch ook nog thuis geblev<strong>en</strong> zijn?”<br />
Zijn blik ging over onze hoofd<strong>en</strong> <strong>en</strong> bleef met e<strong>en</strong> vrag<strong>en</strong>de<br />
glimlach bij mij stek<strong>en</strong>. Ik werd verleg<strong>en</strong>, <strong>en</strong> ge<strong>en</strong> van ons<br />
antwoordde. Maar hij drong ook niet op e<strong>en</strong> antwoord aan,<br />
omdat hij zag hoe verleg<strong>en</strong> wij war<strong>en</strong>, <strong>en</strong> nam e<strong>en</strong> krijtje <strong>en</strong><br />
2