Tolstoj - Kohnstamm, Dolph en Rita
Tolstoj - Kohnstamm, Dolph en Rita
Tolstoj - Kohnstamm, Dolph en Rita
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
<strong>en</strong> de m<strong>en</strong>s<strong>en</strong> daar <strong>en</strong> ik kwam op het idee hem te vrag<strong>en</strong>:<br />
”Kom<strong>en</strong> we in Moskou ook bij het huis waar je tante, de<br />
gravin, vermoord is?” “Zo,herinner je je nog wat ik jullie<br />
heb verteld? En waarom interesseert dat huis je zo?”<br />
“Nou, zomaar, ik zou het graag will<strong>en</strong> zi<strong>en</strong>.” “Nee, daar<br />
zull<strong>en</strong> we niet langsgaan. Ik b<strong>en</strong> ook verget<strong>en</strong> waar het<br />
stond, kan het nooit meer vind<strong>en</strong>.”<br />
Bij het volg<strong>en</strong>de wisselstation kreg<strong>en</strong> we weer nieuwe<br />
paard<strong>en</strong>. En de rek<strong>en</strong>ing. En e<strong>en</strong> nieuwe koetsier. “Theegeld<br />
voor de starosta <strong>en</strong> de koetsier, voor de goede paardjes!”<br />
“N –no! Jullie valkjes, ga met God!”<br />
Het klokje tingelde <strong>en</strong> we red<strong>en</strong> verder. Heel lang, e<strong>en</strong><br />
nacht <strong>en</strong> e<strong>en</strong> dag, e<strong>en</strong> nacht <strong>en</strong> e<strong>en</strong> dag. Slap<strong>en</strong> ded<strong>en</strong> we<br />
in de wag<strong>en</strong>, <strong>en</strong> om daar ruimte voor te mak<strong>en</strong> zat<strong>en</strong> we<br />
om beurt<strong>en</strong> naast de koetsier op de bok. Het rijd<strong>en</strong> ging<br />
ons teg<strong>en</strong>staan <strong>en</strong> we war<strong>en</strong> blij eindelijk het laatste wisselstation<br />
achter ons te lat<strong>en</strong> <strong>en</strong> Moskou te nader<strong>en</strong>. Ik zat op<br />
de bok, de avond viel <strong>en</strong> het werd donker. En dáár kwam<br />
moedertje Moskou in zicht, waarover ik al zoveel gehoord<br />
had. En hoe warm het daar was, overal brandd<strong>en</strong> lamp<strong>en</strong>,<br />
overal was het hel verlicht! En zulke hoge huiz<strong>en</strong>, <strong>en</strong> zoveel<br />
m<strong>en</strong>s<strong>en</strong>! Het wemelde er van de m<strong>en</strong>s<strong>en</strong>, er kwam ge<strong>en</strong><br />
eind aan!<br />
De stem van Lev Nikolajevitsj uit de tarantas: “Koetsier,<br />
rij naar e<strong>en</strong> logem<strong>en</strong>t!” “Naar welk wilt u?” “Welk raadt u<br />
aan?” “Dat op de Pjatnitskaja.”<br />
115