Een school waar je mag zijn! - Van Asch van Wijckschool
Een school waar je mag zijn! - Van Asch van Wijckschool
Een school waar je mag zijn! - Van Asch van Wijckschool
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
4. Herinneringen <strong>van</strong> oud-leerkrachten<br />
Annie Ruitinga<br />
Nadat ik bijna 3 jaar in Hengelo (O) had gewerkt, begon ik op 1 mei<br />
1954 op de <strong>Van</strong> <strong>Asch</strong> <strong>van</strong> Wijck<strong>school</strong> in de 2e klas. Ik werd wegwijs<br />
gemaakt door het hoofd <strong>van</strong> de <strong>school</strong>, de heer Leutscher. Bij de 1e bel<br />
moest ik naar buiten, <strong>waar</strong> de kinderen in hun eigen rij gingen staan.<br />
Let wel: 12 ri<strong>je</strong>n <strong>van</strong> 48 kinderen! Bij de 2e bel moest iedereen klaar<br />
staan en stil <strong>zijn</strong>. Zo gingen klas voor klas de kinderen naar binnen.<br />
Halverwege de morgen gingen de klassen 1 en 2 naar buiten voor<br />
een korte pauze. Ze mochten in het park spelen, want op het <strong>school</strong>plein<br />
zou het te storend <strong>zijn</strong> voor de andere klassen. De klassen 3 t/m<br />
6 kregen nooit pauze, zij werkten gewoon door. Op het eind <strong>van</strong> de<br />
morgen mochten de kinderen naar huis. Ik wist niet dat ze wéér in de<br />
rij moesten staan. Dat was ik niet gewend. In Hengelo ging iedereen<br />
rustig en groetend naar huis. Tot mijn schrik zag ik de kinderen hollen.<br />
Ik begreep meteen dat ze deze vrijheid niet gewend waren.<br />
Uit die begintijd herinner ik me nog een gewoonte. Elke morgen<br />
stonden de collega’s in de hal bij de trap in een kring en dan werd<br />
iedereen persoonlijk met een handdruk goedemorgen gewenst. Dat<br />
was wel heel formeel en ik zag me dat ook geen jaren volhouden. Op<br />
een morgen kwam ik op <strong>school</strong>, gaf de heer Leutscher een hand en<br />
riep tegen iedereen: “Goedemorgen allemaal” en ging naar mijn<br />
klas. Waarschijnlijk viel het in goede aarde, want al spoedig kreeg<br />
alleen het hoofd <strong>van</strong> de <strong>school</strong> een hand.<br />
Er was nog iets bijzonders in de 2e klas. Twee keer per week moest ik<br />
de meis<strong>je</strong>s handwerkles geven. Dat betekende 24 meis<strong>je</strong>s leren breien<br />
en tegelijk 24 jongens bezig houden met rekenen. Dat was volgens<br />
mij onmogelijk, maar het was altijd zo geweest, dus het kon<br />
wel. Gelukkig kwamen er al gauw nieuwe collega’s die het met mij<br />
eens waren en kwam er een ander rooster.<br />
jubileumboek<strong>je</strong> pagina 34<br />
Nog een herinnering<br />
Op 31 maart was de heer Leutscher jarig. Op die dag stonden alle kinderen<br />
in ri<strong>je</strong>n op het <strong>school</strong>plein. De jarige zelf stond als een paus op<br />
de eerste verdieping voor het open raam. Gezamenlijk moesten we<br />
zingen. En wat zongen we dan? (de heer Leutscher heette Jakob<br />
Leutscher). Psalm 146 vers 3: Zalig hij die in dit leven, Jakobs God ter<br />
hulpe heeft. Met pretoog<strong>je</strong>s keken we elkaar aan.<br />
Na de 2e klas kreeg ik de 1e klas. Beide eerste klassen zaten toen in de<br />
zijvleugel. Alle klassen hadden nog banken, maar voor de jongste kinderen<br />
waren er tafelt<strong>je</strong>s en stoelt<strong>je</strong>s. Het waren houten stoelt<strong>je</strong>s, die<br />
op ijzeren buizen stonden, een soort sleemodel. Het bez<strong>waar</strong> was, dat<br />
het schuiven met de stoel veel herrie veroorzaakte. Daarom werden er<br />
vier rubberen doppen aan de onderkant bevestigd. Dat hielp wel, maar<br />
ze konden nu heerlijk met het stoelt<strong>je</strong> wippen met alle gevolgen <strong>van</strong><br />
dien.<br />
Door het grote aantal kinderen was de manier <strong>van</strong> lesgeven heel klassikaal.<br />
Om alle kinderen een beurt te geven, werd de les vaak door alle<br />
kinderen tegelijk opgelezen. Ik herinner me nog, dat ik met zo’n grote<br />
klas een nieuwe, voor die tijd zeer moderne leesmethode kreeg, <strong>waar</strong>bij<br />
de kinderen een blaad<strong>je</strong> met 4 zinnen kregen. Deze zinnen moesten<br />
worden losgeknipt en op volgorde gelegd. Daarna werden alle<br />
woorden losgeknipt en met die woorden werden andere zinnen neergelegd.<br />
De controle was echter ondoenlijk bij zoveel kinderen.<br />
Sommigen hadden het gauw klaar, maar anderen zuchtten eens diep<br />
en dan lagen alle woord<strong>je</strong>s op de grond. De kwaliteit <strong>van</strong> het materiaal<br />
was ook niet geweldig. Het gevolg was, dat ik na enkele maanden<br />
de ouderwetse boek<strong>je</strong>s <strong>van</strong> “Lezen leren” weer uit de kast haalde,<br />
zodat iedereen op ’t eind <strong>van</strong> het <strong>school</strong>jaar kon lezen.<br />
Overblijven<br />
De kinderen uit Vleuten moesten op <strong>school</strong> overblijven. Om beurten<br />
kregen wij als leerkrachten de taak om dat te verzorgen. Er werd gebeden,<br />
gedankt en uit een speciale kinderbijbel gelezen. Zo waren de<br />
meesten het thuis ook gewend. Na het eten hielden we ze bezig met<br />
film, spel of tekenen en het laatste kwartier mochten ze naar buiten.<br />
jubileumboek<strong>je</strong> pagina 35