nummer - Lbc Nvk - ACV
nummer - Lbc Nvk - ACV
nummer - Lbc Nvk - ACV
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Dit september<strong>nummer</strong> zal bij de lezers toekomen<br />
als voor de meesten van hen ‘vakantie’ moet worden<br />
aangevuld met ‘-herinnering’. Ik mag hopen<br />
als een goede herinnering. De Belgische vakantiewetgeving<br />
behoort tot het betere werk op internationaal<br />
niveau. Ze is het resultaat van vakbondswerk,<br />
zoals dat voor de meeste sociale voorzieningen<br />
in ons land – en elders – het geval is.<br />
Vakbondsmilitanten en -leden hebben in een ver en<br />
een recent verleden gezorgd voor de voorzieningen<br />
die we nu kennen. Het is goed om bij de start van een<br />
nieuw syndicaal werkjaar die geleverde inspanningen<br />
niet uit het oog te verliezen. Het valt niet te ontkennen<br />
dat op vele vlakken getracht wordt om verworvenheden,<br />
oudere en recentere, terug te schroeven.<br />
Een beperking in duur van de werkloosheidsuitkeringen<br />
is daar een spraakmakend voorbeeld van. Het staat nog<br />
steeds op de politieke agenda. Vakbonden en werkgevers<br />
wordt gevraagd om voorstellen te formuleren. Wij<br />
willen geen beperking in duur, dus we hebben ook geen<br />
voorstellen te doen om wat bestaat af te bouwen. Ja, wij<br />
pleiten voor sociaal overleg, maar niet op bevel van regeringsverklaringen.<br />
Zowel in werkgeverskringen als in politieke middens<br />
blijft de idee leven om met de arbeidstijden te knoeien.<br />
Dat levert voorstellen op om de arbeidsduur niet per<br />
week, zelfs niet per maand maar meteen op jaarbasis te<br />
berekenen. Die mogelijkheid bestaat al, maar men wil<br />
af van de optie om dit in overleg met de werknemers te<br />
doen. Alleen de werkgever zou dan beslissen. Economische<br />
belangen worden zo van veel grotere waarde geacht<br />
dan sociale belangen. Laten we niet vergeten dat de 38uren<br />
week en de 8-urendag verworvenheden zijn die we<br />
als werknemers niet zonder slag of stoot bekomen hebben.<br />
Wat moeizaam werd opgebouwd, mag niet zomaar<br />
opzij worden gezet.<br />
<br />
De voorstellen om de automatische koppeling van lonen<br />
en uitkeringen aan de index ‘bij te sturen’, blijven met<br />
een vervelende hardnekkigheid geformuleerd worden.<br />
Dat daarmee de koopkracht van de werknemers en sociaal<br />
verzekerden wordt aangetast, deert sommigen blijkbaar<br />
niet. Het lijstje van “bedreigingen” is pijnlijk lang.<br />
Dat moet en zal ons alert houden de komende periode.<br />
De energie die nodig zal zijn om te behouden wat we hebben,<br />
dreigt te vreten aan de energie die we ook moeten<br />
opbrengen om progressie te maken en nieuwe, betere beschermingsregels<br />
voor de werknemers te bekomen. Daar<br />
is maar één oplossing voor: we zullen onze inspanningen<br />
moeten opdrijven. Het gekende “tandje bijsteken”<br />
zal eens te meer nodig zijn. We zijn er ondertussen in<br />
getraind, in zoverre zelfs dat we op souplesse die extra’s<br />
zullen kunnen leveren.<br />
Dit alles komt niet zomaar op ons bord. Als tegen half<br />
september een advies moet geleverd worden aan de regering<br />
over wijze waarop de sociale uitkeringen welvaartsvast<br />
moeten worden gemaakt en welke uitkeringen dus<br />
met hoeveel zouden moeten stijgen, dan zullen we de<br />
werkgevers en de regering moeten overtuigen met onze<br />
<br />
<br />
argumenten en voorstellen. Dat dossier werd ondertussen<br />
goed voorbereid. Het kan, wat ons betreft, als volgt<br />
worden samengevat: een extra verhoging van de laagste<br />
uitkeringen, een basisverhoging voor alle uitkeringen.<br />
En als we zeggen alle, dan bedoelen we dus ook de werkloosheidsuitkeringen.<br />
Tegen eind november zal een advies moeten worden geleverd<br />
(werkgevers en werknemers samen) over de loonmarge<br />
die bij de volgende cao-ronde voor 2009 en 2010<br />
wordt gehanteerd. Dat zal een nog hachelijker klus zijn<br />
dan we, sinds de wet in 1996 op de loonnorm deze vermaledijde<br />
principes vastlegde, gewoon zijn. De prijsstijgingen<br />
zijn voor ons het argument bij uitstek om loonsverhogingen<br />
te eisen, de werkgevers menen dat juist de<br />
prijsstijgingen geen verhoging mogelijk maken. En dan<br />
dient zich het echte grote werk aan: de onderhandelingen<br />
voor nieuwe cao’s. De LBC-NVK heeft samen met en in<br />
het <strong>ACV</strong> gepleit om eerst en vooral alles te zetten op zo’n<br />
interprofessioneel akkoord. Zo kunnen de werknemers<br />
uit alle privésectoren mee genieten van te maken afspraken.<br />
Wij willen daarbij vooral aandacht voor een nieuwe<br />
verhoging van de minimumlonen. In 2007 en 2008 (eind<br />
oktober) zijn we erin geslaagd om die met telkens 2 procent<br />
te verhogen. Uitgerekend nu de koopkracht onder<br />
druk staat, willen we die kaart opnieuw trekken.<br />
<br />
Ondertussen hebben een aantal politici het debat over<br />
het statuut arbeiders en bedienden offi cieel tot politiek<br />
voorwerp verklaard. In heel veel van wat we gelezen en gehoord<br />
hebben, gaat het over een harmonisering, die voor<br />
de bedienden een harmonisering naar beneden dreigt te<br />
worden. Er worden ook systematisch voorstellen gelanceerd<br />
om de opzeggingsvergoedingen ‘aantrekkelijker’<br />
te maken. Dat zou dan gebeuren door er geen sociale<br />
zekerheidsbijdragen en een lagere fi scale heffi ng dan op<br />
loon voor te voorzien. Ontslagen werknemers-bedienden<br />
zouden dan ‘beter af zijn’. Werkgevers zouden er echter<br />
vooral minder kost aan hebben – het effect daarvan is vrij<br />
voorspelbaar – en de sociale zekerheid zou minder innen.<br />
Dit is niet de harmonisering waar wij op mikken. Overigens<br />
is het verwijt van niet actieve bonden een absoluut<br />
foute voorstelling. Het <strong>ACV</strong> lanceerde eind juni, dus voor<br />
de gazettenpraat van sommigen, de consultatiecampagne<br />
over de concretisering van dat debat. De LBC-NVK<br />
werkt daar actief aan mee. Op 18 november zal de <strong>ACV</strong>raad<br />
en niet Jean-Marie Dedecker, niet het Vlaams Belang<br />
of de Open-VLD en niet professor Blanpain de keuzes<br />
vastleggen. Geen van de genoemden moet ons iets leren<br />
over democratie.<br />
U ziet het er wacht ons vanaf de start van het syndicaal<br />
werkjaar weer een hele reeks aan opdrachten. Een organisatie<br />
met meer dan 300.000 leden als de LBC-NVK is<br />
daar niet vies van, integendeel… we beschouwen het als<br />
een uitdaging. Laten we er allen samen onze schouders<br />
onder zetten.