Meulenho≠ | Manteau - Library
Meulenho≠ | Manteau - Library
Meulenho≠ | Manteau - Library
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
[ fragmenten uit Bloei ]<br />
Hoe de mensen ontdekten hoe ze moeten vrijen<br />
Een verhaal van de San uit zuidelijk Afrika<br />
Bij het begin van de wereld woonden er in de Kalahariwoestijn<br />
eens twee vrouwen en twee mannen. De twee vrouwen hadden<br />
elk een hutje gebouwd en ze leefden tevreden in hun kleine<br />
vrouwendorp. Op een andere plek in de immense woestijn<br />
hadden de twee mannen elk een hutje gebouwd en ze leefden<br />
tevreden in hun kleine mannendorp. Maar op een dag gingen<br />
de twee mannen op tocht en zagen ze in de verte het andere<br />
dorp liggen. Ze wilden weten wie die mensen waren, hoe ze<br />
er van dichtbij uitzagen, hoe ze leefden.<br />
De twee mannen brandden van nieuwsgierigheid. Hoe anders<br />
zouden de vrouwen zijn, hoezeer hetzelfde?<br />
Toen de duisternis viel, stapte de ene man op de ene vrouw<br />
toe en de andere man stapte naar de andere vrouw. Man en<br />
vrouw en nog eens man en vrouw lagen daar bij elkaar in het<br />
maanlicht.<br />
Hoe de maan aan zijn vlekken is gekomen<br />
Een verhaal van de Ticuna-indianen in Brazilië<br />
Er was eens een bloedmooie jonge vrouw. Nacht na nacht werd<br />
ze in haar hangmat bezocht door een man die de liefde met<br />
haar bedreef, maar in het donker kon ze hem niet zien.<br />
Ze wilde natuurlijk weten wie haar minnaar was. Ze bedacht<br />
een list en bestreek haar handpalmen met de blauwzwarte verf<br />
die ze uit de vruchten van de genipapopalm had gehaald. Toen<br />
de man de volgende nacht weer de liefde met haar bedreef, drukte<br />
ze haar handpalmen stevig op zijn rug.<br />
Na zonsopgang ging de jonge vrouw nieuwsgierig op zoek<br />
naar een sterke jonge man die zwarte vlekken op zijn rug had.<br />
De pers over het werk van Marita de Sterck:<br />
‘De Sterck gaat ver en haar lef maakt van<br />
een vakkundig jeugdboek een verpletterende<br />
jeugdroman.’<br />
NRC Handelsblad<br />
‘Het Zennegat en de Rupel krijgen in het boek<br />
haast mythische proporties: het is een duister,<br />
mistig landschap waar eeuwenoude watergeesten<br />
op de loer liggen, altijd klaar om<br />
argeloze passanten naar hun ondergang te<br />
slepen. De hondeneters is een mooie comingof-ageroman<br />
en een imposant portret van een<br />
arme streek in tijden van oorlog.’<br />
Standaard der Letteren<br />
‘In haar directe en zinnelijke beschrijvingen<br />
van de beestigheid gaat ze ook heel ver, dat<br />
moest wel. Maar haar taal zoekt altijd naar de<br />
grootst mogelijke schoonheid, en het verhaal<br />
behoudt tot aan het eind de vereiste spanning<br />
en spankracht.’<br />
Knack<br />
‘Het komt in jeugdboeken niet vaak voor dat er<br />
over seks wordt geschreven als iets geweldigs.<br />
Boto, een liefdesverhaal uit het Amazonewoud<br />
van de Vlaamse jeugdauteur Marita de Sterck<br />
en striptekenaar Jan Bosschaert, maakt dat<br />
gemis goed. Met warmzacht getekende<br />
rondingen en prikkelende metaforen vertellen<br />
zij het verhaal van een indianenmeisje dat<br />
verliefd raakt op een zeer gespierde indringer.<br />
De Sterck, opgeleid als antropoloog en gespecialiseerd<br />
in de mythologie van het opgroeiende<br />
meisje, heeft gelukkig al jarenlang wél de durf<br />
om dit onderwerp op een niet altijd maar<br />
problematiserende manier te benaderen.<br />
De taal van De Sterck is kort, dromerig en<br />
sprankelend en past uitstekend bij het<br />
mythische karakter van het indianenverhaal.’<br />
de Volkskrant<br />
7