Meulenho≠ | Manteau - Library
Meulenho≠ | Manteau - Library
Meulenho≠ | Manteau - Library
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
24<br />
[fragment]<br />
OPTIES EN ARGUMENTEN<br />
Er waren onderwerpen genoeg om over te schrijven.<br />
Meer zelfs, de wereld zat er helemaal mee volgepropt.<br />
Maar waar hij dit dilemma vroeger als een struikelblok<br />
ervaren had, besefte hij nu dat het geen enkele<br />
rol speelde bij de distillatie van zijn gedachten. Hij<br />
hoefde geen keuze te maken en begreep dat eender<br />
welk onderwerp bruikbaar was als het erop neerkwam<br />
de tekst verder te stuwen. Zo kon het thema<br />
bijvoorbeeld het schrijven zelf zijn. Daarnaast kon<br />
ook het semantische mijnenveld waarmee de taal zich<br />
zo vernuftig wapende, onvermoede mogelijkheden<br />
bieden. Toch leken dit soort benaderingen hem<br />
nogal vanzelfsprekend, om niet te zeggen banaal.<br />
Evenmin werd hij aangetrokken tot een roman met<br />
een klassieke verhaalstructuur, want daar voelde<br />
hij zich allerminst rijp voor. Nee, zijn ambities lagen<br />
eerder op een hypothetisch niveau waarbij het<br />
verhaal steeds andere richtingen uit kon gaan als<br />
het dreigde vast te lopen in een inhoudelijk conflict.<br />
In hem schuilde nog steeds een belhamel die wilde<br />
ontdekken wat er gebeurde als je doktertje speelde<br />
met taal en hij beschouwde haar als een ontembare<br />
furie die hij met de grootste behoedzaamheid moest<br />
verleiden. Maar het leek wel of hij de wilskracht<br />
ontbeerde om de seismische trillingen van het<br />
bestaan op een pertinente manier te kunnen registreren.<br />
Bovendien vormde de bijna ziekelijke, obsessionele<br />
drang naar perfectie een obstakel dat hem ervan<br />
weerhield om zich in alle vrijheid te ontplooien.<br />
Als schrijver moest je echter leren aanvaarden dat<br />
je je onderbewuste nooit de baas werd. Het enige<br />
waarop je kon hopen, was dat de toegang daartoe<br />
je nooit werd ontzegd. Hij koos ervoor om het<br />
moeilijkste pad te bewandelen omdat hij zichzelf<br />
wilde blijven verrassen. Terwijl menig schrijver zich<br />
angstvallig schuilhield achter het strenge masker van<br />
de vorm, wilde hij zijn subjectieve blik in alle onbevangenheid<br />
over de wereld laten glijden. En klopte<br />
het adagium trouwens wel dat de meester zich toonde<br />
in de beperking? Er leek maar geen einde te komen<br />
aan de lagen betekenis die hij zorgvuldig van<br />
de werkelijkheid afschraapte, maar waar deze<br />
tijdrovende bezigheid hem uiteindelijk brengen zou,<br />
kon hij niet vermoeden. Eén ding stond echter vast.<br />
Als hij wilde dat het boek hem de antwoorden zou<br />
verschaffen waarnaar hij zo koortsachtig zocht,<br />
moest hij blijven doorgaan tot op het bot. En als dan<br />
bleek dat het uit broosheid brak, moest hij daar<br />
genoegen mee nemen. Er was geen andere manier<br />
waarop hij de ontgoochelingen waarmee het leven<br />
hem zo genadeloos opzadelde, te boven kwam. Als<br />
een scheermes sneed de werkelijkheid door de ziel en<br />
slechts een grenzeloze verbeelding kon die wonde<br />
stelpen. Onophoudelijk raasde het besef van zijn<br />
eigen sterfelijkheid door zijn bewustzijn en hij was<br />
ervan overtuigd dat taal een fundamentele rol kon<br />
spelen bij het veruitwendigen van deze melancholische<br />
stemming. Ook de stuurloosheid waarmee hij<br />
aanvankelijk zo berustend door het leven had<br />
gekuierd, leek hij eindelijk te hebben overmeesterd.<br />
Nu de geest uit de fles was, voelde hij dat er hem niets<br />
meer kon gebeuren. Resoluut koos hij ervoor om zijn<br />
eigen weg te bewandelen. Wat anderen daarvan<br />
dachten, liet hem volkomen koud. Maar waar hij<br />
vroeger had geaarzeld om zich bloot te geven,<br />
begreep hij nu dat hem geen andere keuze restte<br />
wilde hij begrepen worden. Alleen als de lezer zich<br />
bereid toonde de stortvloed van woorden te trotseren,<br />
kon hij de schrijver leren kennen. Bestond er een<br />
mooiere manier om elkaar te ontmoeten? De reden<br />
waarom je schreef, onthulde zich pas als je toegewijd<br />
luisterde naar wat de taal je trachtte te vertellen. Een<br />
tekst kreeg pas draagkracht als de gedachten die de<br />
uitputtende reis door de geest van de schrijver<br />
hadden doorstaan, condenseerden tot een harmonieus<br />
geheel. Om de weg van het woord te mogen<br />
bewandelen, moest je jezelf opofferen. Maar klonk<br />
dat niet nogal dramatisch? Misschien bekeek hij het<br />
allemaal veel te ernstig en was het schrijven gewoon<br />
een aangename manier om de dag door te komen, net<br />
zoals tekenen en schilderen dat vroeger waren<br />
geweest. Later had hij er dan voor gekozen om een<br />
conceptuelere weg te bewandelen alvorens te ontdekken<br />
dat het leven zelf was uitgegroeid tot een uiterst<br />
weerbarstig concept met een bizarre, onomkeerbare<br />
ontknoping.