Een drieluik over driehonderdvijftig jaar proeflokaal De Drie Fleschjes
Een drieluik over driehonderdvijftig jaar proeflokaal De Drie Fleschjes
Een drieluik over driehonderdvijftig jaar proeflokaal De Drie Fleschjes
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
worpen. Die heeft daar in 1912 geen tijd meer<br />
voor, omdat hij een beursgebouw aan het ontwerpen<br />
is. Jawel, we praten hier inderdaad<br />
<strong>over</strong> de Beurs van Berlage. Ed Kuipers, een leerling<br />
van Berlage, tekent dan het <strong>proeflokaal</strong><br />
aan de Rozengracht in de stijl van zijn grote<br />
leermeester.<br />
<strong>De</strong> volgende generatie Moltzer constateert met<br />
een zucht van verlichting dat eindelijk stoomschepen<br />
zijn uitgevonden om de oceanen te<br />
bedwingen. Ze varen ermee naar verre einders,<br />
stellen wereldwijd agenten aan, worden veelvuldig<br />
hofleverancier en nemen deel aan handelsbeurzen.<br />
<strong>De</strong> maatschappij handelt grotendeels<br />
verstandig en timmert fors aan de weg<br />
met reclamecampagnes. Jo Spier en de Franse<br />
cartoonist O. Fabrès ontwerpen advertenties,<br />
Willy Sluiters schildert affiches en W.J.M.A.<br />
Asselbergs (Anton van Duinkerken) zet rijmpjes<br />
in elkaar. In 1926 komen de Moltzers met<br />
de slogan "Elken dag één glaasje" en de omzet<br />
stijgt tot grote hoogte. Er worden Bols fabrieken<br />
in het buitenland geopend en Bols-recepten<br />
in licentie gegeven. Bols Buenos Aires<br />
groeit uit tot de grootste buitenlandse vestiging.<br />
<strong>De</strong> Bols Zeer Oude Genever gaat er dan<br />
ook goed in bij de minima èn maxima in<br />
Argentinië.<br />
Handel<br />
Het is in Nederland met gedistilleerd als met<br />
wijn: de bevolking bekommert zich blijkbaar<br />
niet om de smaak, laat staan om het ’Grote<br />
Genieten’. Maar alles met alcohol is handel.<br />
Allerlei geheime procédés om wijn te ’verbeteren’<br />
(lees: versnijden, toevoegen van suiker,<br />
aanlengen met water e.d.) legt de Nederlandse<br />
handel geen windeieren. Aanvankelijk werken<br />
de Nederlandse wijnhandelaren onafhankelijk<br />
van elkaar. <strong>De</strong> meeste wijn wordt op fust ingevoerd,<br />
zo mogelijk opgepept en duurder doorverkocht.<br />
<strong>Een</strong> dreigende accijnsverhoging in<br />
1898 van vijf gulden per hectoliter leidt tot de<br />
oprichting van de Vereniging van Nederlandse<br />
Wijnhandelaren (VNW). Volgens het ’wijnbesluit’<br />
van 1929 moet de inhoud van een fles<br />
wijn <strong>over</strong>eenkomen met wat op het etiket staat.<br />
Als in Frankrijk de Appellation d’Origine<br />
Contrôlée-wetgeving wordt ingevoerd, gaat de<br />
Nederlandse handel stroever. Vooral nadat<br />
Baron Philippe de Rothschild zijn wijnen zelf<br />
gaat bottelen, ter bescherming van de kwaliteit.<br />
Zo gaat de mogelijkheid tot ’Hollandse rijping’<br />
verloren. Op last van de Duitse bezetter<br />
worden in 1943 alle verenigingen ontbonden.<br />
<strong>De</strong> VNW kan blijven functioneren via een gedoogde<br />
suborganisatie, tot de heroprichting in<br />
1950 waarbij de C van Centrale vóór de oorspronkelijke<br />
naam wordt geplaatst.<br />
<strong>De</strong> gedistilleerd en likeur industrie deelt niet<br />
bijzonder mee in de economische opleving die<br />
aan het begin van de vorige (twintigste) eeuw<br />
hernieuwde bloei brengt in de lage landen. <strong>De</strong><br />
protectionistische handelspolitiek van onder<br />
andere Frankrijk en de Verenigde Staten van<br />
Amerika draait de exportkraan steeds verder<br />
dicht. Stijgende reclamekosten en hogere<br />
invoerrechten kunnen niet altijd in de prijs<br />
worden doorberekend. Minder bekende producenten<br />
zien zich zelfs genoodzaakt hun prijzen<br />
te laten zakken. In het midden van de jaren<br />
negentig van de negentiende<br />
eeuw verslechtert<br />
ook de situatie op<br />
46 47