Santjes Bezoek aan Zwolle - Origo
Santjes Bezoek aan Zwolle - Origo
Santjes Bezoek aan Zwolle - Origo
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 2 Nr. 13 – juni 2008<br />
Historie 'Don Rua' (5)<br />
Grepen uit de geschiedenis van ons juvenaat, 1937-1962<br />
Het was me een keet. Of beter, het waren er twee,<br />
waarin we moesten studeren. Sommigen hadden er<br />
nog les in ook. Maar dan was het geen keet meer.<br />
Eigenlijk waren we best tevreden op die Ugchelse<br />
grond, en met het huis, dat <strong>aan</strong> alle kanten uitpuilde.<br />
Na zes weken vakantie, ons bezorgd door de<br />
uitsmijters van Hitlers keur-bende, was het voor alles<br />
van belang weer verder te g<strong>aan</strong>.<br />
We aten in twee ploegen. Eerst kwamen de novicen,<br />
de theologanten en het merendeel van de oversten.<br />
Daarna schoven wij, studenten, ons achter dezelfde<br />
borden, die – netjes afgewassen – met zijn allen het<br />
idee gaven van wat er op het gebied van borden al<br />
niet mogelijk is. Een idee dat nog werd <strong>aan</strong>gevuld,<br />
toen eind januari de eersteklassers erbij kwamen en<br />
er dus meer borden in omloop raakten.<br />
En toen het Don Boscofeest. Hoe het voor elkaar<br />
kwam weet ik niet. Maar we hebben allemaal tegelijk<br />
gegeten. Om plaats te vinden was niet zo moeilijk.<br />
Daartoe was het slechts nodig de slaapzaal van de<br />
kleinen te ontruimen (die sliepen waar naderhand de<br />
sacristie is gekomen en het Mariakapelletje met de<br />
kleine spreekkkamer). Die knapen hoefden dan<br />
alleen maar hun hele hebben en houwen in te<br />
pakken; de novicen braken dan de dubbele bedden<br />
af en tenslotte vormden de grote studenten een<br />
ketting om de inboedel boven in Nazareth (een stal)<br />
te stouwen. Na een paar feesten ging het erg vlot.<br />
Dat was ook het geval met het opsl<strong>aan</strong> van toneel in<br />
diezelfde ruimte, 's middags. Ja, die feesten waren<br />
dagen. 's Morgens bijtijds <strong>aan</strong>treden vanwege het<br />
transport, en de andere morgen nog meer bijtijds<br />
vanwege het terugtransport.<br />
Over transport gesproken. Bij de heren Jongerius<br />
en van Seumeren had de mening post gevat, dat<br />
ons huis te vol was. Toen zijn de novicen <strong>aan</strong><br />
het bomen rooien geslagen en <strong>aan</strong> het graven en<br />
zand kruien. Toevallig verschenen in diezelfde<br />
tijd trailers met cement en steengaas, deuren en<br />
raamkozijnen, ijzeren binten en hout en, niet te<br />
vergeten, dakpannen. Zodra zo'n lading binnenrolde<br />
werd iedereen gemobiliseerd, tot en met de grote<br />
studenten toe, zelfs onder studietijd. Die trailers<br />
hadden altijd haast. Net of ze bij ons niet mochten<br />
zijn. Door dit samenspel van rappe wagens en<br />
rappe handen kwamen we ruimer te wonen. Maar<br />
toen was het al '44.<br />
De Duitsers lieten ons aardig met rust. In de loop<br />
van '43 waren er een paar gevallen van roodvonk<br />
geweest en een enkel geval van t.b. Een nobele ziel<br />
heeft het idee gekregen de wereld te waarschuwen<br />
tegen nog meer onheil. Twee jaar lang hebben de<br />
woorden "Ansteckende Krankheit" bij de toegangspaden<br />
bezoekers met boze uitsmijtplannen herinnerd<br />
<strong>aan</strong> de broosheid van het leven.<br />
Tot de dolle septemberdagen zijn we onder ons<br />
gebleven. Maar toen! Uit Vrijland doken Mill Hill<br />
fathers met hunne sisters op. Uit verschillende delen<br />
van het land doken jonge mannen bij ons onder. Uit<br />
Arnhem kwam een hele familie. Omdat het zo<br />
gezellig was kwamen er af en toe wat Duitsers bij,<br />
maar die bleven voor het merendeel buitenshuis.<br />
Ongeveer de helft van de studenten was er niet.<br />
Vandaar dat het allemaal ging.<br />
Na een lange nachtwake, opgeluisterd met mortiervuur,<br />
kwam voor ons bonte gezelschap de bevrijding<br />
op 17 april.<br />
Verder dan hier mag ik van mijn opdrachtgever<br />
niet g<strong>aan</strong>. Er komt nog wel een vervolg, maar van<br />
een ander dan.<br />
bron: De Kiem, Jg.3, nr.6, pp.5-6, juli 1962<br />
pater w. bleeker s.d.b.<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft