hoofdstuk i: dubieuze posten. - AH Bogaards
hoofdstuk i: dubieuze posten. - AH Bogaards
hoofdstuk i: dubieuze posten. - AH Bogaards
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
koning en vertegenwoordiger van het goddelijk recht niet vergeven.<br />
De vloek hing nog steeds dreigend in de lucht.<br />
Salomo heeft aanvankelijk geduld met deze woelgeest, en legt hem een interneringsstraf in<br />
Jeruzalem op. Simeï houdt zich echter niet aan de afspraak om onder geen conditie Jeruzalem<br />
te verlaten. De aanleiding leek onschuldig genoeg: een paar weggelopen slaven terughalen,<br />
maar was dit de enige drijfveer geweest, dan hadden er voor Simeï wegen genoeg<br />
opengestaan, om ze terug te krijgen. Een eenvoudige aangifte bij de koning was voldoende<br />
geweest.<br />
Het zal voor Simeï een gerede aanleiding geweest zijn, om weer eens te kunnen intrigeren.<br />
De vos verliest wel z'n haren, maar niet z'n streken.<br />
Salomo heeft zijn dodelijke dag niet begeerd, en Simeï heeft de gelegenheid laten<br />
voorbijgaan, zich te bekeren van de dwaling zijns wegs. Dat kostte hem zijn hoofd.<br />
De oude Simeï is het ontroerend beeld van allen die zich niet onvoorwaardelijk overgeven<br />
aan de Gezalfde des Heren, en geen gehoor geven aan de vermaning: "Kust de Zoon, opdat<br />
Hij niet toorne en gij onderweg niet te gronde gaat, want zeer licht ontbrandt Zijn toorn" — er<br />
zou een aparte preek over te houden zijn.<br />
Zo heeft Salomo in zijn koninklijk regiment het beeld van Christus vertoond en de lijnen<br />
zuiver getrokken. En we zouden met een variant op Job bijna kunnen zeggen: in dit alles zondigde<br />
Salomo niet!<br />
<br />
"De schipbreuk van Salomo", aldus de begenadigde prediker Alexander Whyte, "is stellig de<br />
verschrikkelijkste tragedie die zich ooit in de wereld heeft afgespeeld. Want als het Oude<br />
Testament ooit een duidelijk type van Christus heeft aangewezen, dan is het.... Salomo! Als<br />
ooit iemand "verlicht is geweest, en de hemelse gaven gesmaakt heeft en de krachten der<br />
toekomende eeuw", dan is het.... Salomo! En indien ooit iemand het koninkrijk Gods gezocht<br />
heeft en zijn gerechtigheid, waarna alle andere dingen worden toegeworpen, dan is het....<br />
Salomo!"<br />
De droom te Gibeon bevestigt dit laatste volkomen.<br />
Salomo is nog erg jong en voelt zich tegen de geweldige taak die hem wacht, niet<br />
opgewassen. Wanneer dan ook de Here hem in de droom verschijnt, en —het klinkt bijna als<br />
een sprookje — de jonge koning maar kiezen kan wat hij het liefst wenst, en 't zal hem<br />
gegeven worden, dan is zijn besluit spoedig genomen. Hij begeert de profetische gave bij<br />
uitnemendheid: de wijsheid. In onze vertaling staat: "geef dan Uw knecht een opmerkzaam<br />
hart" (1 Kon. 3:9), maar in de Hebreeuwse tekst komt de bescheidenheid van de jonge<br />
Salomo nóg mooier uit: hij begeert een luisterend hart. 't Is hem niet te doen om met z'n<br />
wijsheid te kunnen pralen.... dat is de eigenwijsheid die er de caricatuur van is, maar hij wil<br />
zo graag leren luisteren, eerst naar wat God zegt, en daarna naar wat er in het mensenhart en<br />
in de wereld omgaat. De koning zal moeten recht spreken, maar wie spreken wil, moet eerst<br />
geluisterd hebben, om te leren onderscheiden tussen goed en kwaad. Het is de ellende van<br />
zoveel mensen, dat ze goed kunnen praten, maar heel slecht luisteren. De meest verkwikkende<br />
ziekenbezoeken zijn niet die waar honderd uit is gepraat, maar waar intens geluisterd is<br />
naar de nood van een mensenleven. De beste preken komen niet uit een welsprekende mond,<br />
maar uit een hart dat geluisterd heeft naar de Here!<br />
Er zijn ons gebeden bekend van de koningen der omringende volken: Assur, Babel en Elam,<br />
waar zuiver zelfzuchtig gevraagd wordt om die dingen die Salomo juist terug hield: rijkdom,<br />
25