Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
van hun bamboehutten. Magere scharminkels van honden slopen<br />
om hen heen of joegen achter een verschrikt kakelende kip aan.<br />
Als hij voorbij was, voelde hij, hoe ze hem nakeken, hun blik brandend<br />
op zijn rug.<br />
De dagen waren lang en doordesemd van een diepe, zalige rust.<br />
De zon brandde van 's morgens vroeg tot 's avonds laat boven de<br />
bergen, op de eindeloze boerenkoolzee van de oetan. De regen<br />
bleef uit. Men kon zich niet herinneren, dat het ooit zo lang achtereen<br />
droog geweest was. Het was een geschenk van de Hemel zelf.<br />
De droogte koesterde hem en slurpte de koorts uit zijn lichaam. De<br />
regen zou zijn herstel hebben vertraagd.<br />
Een maand lang was hij nu reeds in Wembi. Een maand vertraging<br />
op zijn tournee-schema. Nee, hij moest nu niet langer talmen. Hij<br />
was weer sterk genoeg om verder te lopen en hij wilde Van<br />
Weghen, als hij zou komen, in Waris ontmoeten en niet halverwegen<br />
in Wembi. Waris betekende een overwinning, Wembi was<br />
een halve nederlaag.<br />
In het oosten begon de dag bleek te trekken aan de horizon boven<br />
de oetan. Op de heuvel, tegenover die waarop het posthuis stond,<br />
werd op een gong geslagen; een hoge, zinderende klank, die door<br />
de prille morgen rolde. Pater Piet wekte zijn leerlingen op naar de<br />
Zondagsdienst te komen. Even later klonk het zachte rumoer van<br />
pratende stemmen van hen, die langs de heuvel van de missie<br />
omhoog klommen en nog weer later, toen het geluid der stemmen<br />
was weggestorven, begon een wankel zingen te rijzen en te dalen<br />
in een monotone beurtzang. De dienst was begonnen.<br />
— Het is Zondag vandaag, dacht Evert en hij stelde zich voor, hoe<br />
zijn ouders door de bossen rond „Caldenhove" naar het dorp<br />
liepen om ter kerke te gaan. — Altijd lopen, nooit met de wagen.<br />
Naar een kerk hoor je te lopen, zei moeder altijd en het moest wel<br />
heel slecht weer zijn als vader de wagen uit de garage haalde.<br />
Hij stond op en ging naar binnen, waar hij het bijbeltje opensloeg,<br />
87