Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
moe en hij verlangde slechts één ding: zo spoedig mogelijk in slaap<br />
te vallen. Maar de slaap scheen weggezogen te zijn in de brij van<br />
de sago-moerassen. Hij was klaar wakker, zijn hoofd héél licht als<br />
een ballonnetje en ergens in zijn hersens zeurde een zachte hoofdpijn.<br />
Hij lag geheel ontspannen, doch de spierbundels in armen,<br />
benen en rug trokken pijnlijk. Zij waren zwaar en keihard. Zijn<br />
bloed sloeg er met korte, driftige slagen tegenaan.<br />
Hij gooide zijn sigaret op de vloer en zag het puntje beneden zich<br />
gloeien tot het in een zwakke sprankeling van vonkjes stierf. Langzaam<br />
trok hij zijn klamboe dicht.<br />
— Slapen, dacht hij. — Ik moet slapen. Morgenochtend moet ik<br />
verder kunnen.<br />
Hij sloot zijn ogen.<br />
— In een hangmat hangen. Slaap je niet, dan rust je toch, zou<br />
moeder zeggen,<br />
Hij zag haar plotseling zitten, klein en tenger in de grote leunstoel<br />
bij de haard. Het lamplicht streelde over haar zilverwitte haar. Een<br />
boek lag open op haar schoot, haar fijn gevormde, blanke handen,<br />
waarover heel licht-blauw de aderen liepen, rustten op de leuning.<br />
— Slaap je niet, dan rust je toch...<br />
Zijn vader zat tegenover haar en rookte een sigaar. Zijn fors, wilskrachtig<br />
gezicht, met de geweldige Bismarck-snor, stond nadenkend.<br />
Hij hoorde hoe de tak van de grote kastanjeboom, die<br />
vlak bij het venster van de zitkamer stond, zachtjes tegen het raam<br />
tikte. Zijn vader had die tak willen afzagen, maar het was er nooit<br />
van gekomen. Misschien was hij bang het zachte, geheimzinnige<br />
tikken tegen het venster te moeten missen. Misschien was hij het<br />
vergeten en hoorde hij het niet meer, zoals je een geluid, dat dagelijks<br />
om je heen is, niet meer hoort.<br />
— Dan rust je toch.. .<br />
Heleen zat op haar kamer en schreef met fijne, spitse letters in een<br />
cahier. Boeken lagen rondom haar. Haar gezicht stond strak en<br />
32