Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
TWEEDE HOOFDSTUK<br />
I<br />
1 ussen de Jautefa-baai en het eigenlijke oerbos lagen de steile<br />
heuvels, bedekt met leemachtige, rode aarde, begroeid met laag<br />
struikgewas, waaraan scherpe dorens haakten. De grond, nog wasemend<br />
van de regens der laatste weken, was glad en vettig. Dikke,<br />
rode leemklompen bleven log en zwaar aan de schoenzolen klonten.<br />
Onbarmhartig fel brandde de zon boven het landschap in een<br />
enorme, alles omvamende hitte.<br />
Op handen en voeten kroop Evert Caldenhove tegen de hellingen<br />
op. Hij gleed, struikelde, viel een paar meter terug, hees zich<br />
verder op, schramde zijn armen, wondde zijn handen en krampte<br />
zijn spieren samen om een houvast, een klein steunpunt in de botervette<br />
leembodem. Voor hem uit klom Polisie Arnold en achter hem,<br />
in verspreide orde, klommen de zeven dragers. Zij hadden, zo<br />
gauw zij kampong Nafri verlieten, hun broeken en jasjes uitgetrokken<br />
en zij liepen naakt, op een vies, voddig schaamdoekje na.<br />
De rauwe kreten, waarmee zij elkaar aanriepen, snerpten hoog door<br />
de zinderende hitte. Zij hadden de barang met een reep boomschors<br />
om hun voorhoofd gebonden. De twintig kilo zware vrachten<br />
rustten op hun gespierde nekken en ruggen.<br />
De enige gedachte, waarvan Evert zich bewust was, terwijl hij<br />
hijgend voortzwoegde, was: niet achterblijven, in vredesnaam niet<br />
achterblijven! Het enige gevoel, dat hem beroerde, was jaloezie, als<br />
hij de lange, forse gestalte van Polisie Arnold voor zich uit zag<br />
24