Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
„En wee je gebeente als één van jullie het hart in zijn lijf heeft een<br />
schot te lossen zonder dat ik daarvoor het teken geef!"<br />
De mannen knikten, ten teken dat zij hem begrepen hadden.<br />
Voorovergebogen sloop hij daarna in de richting van de kampong.<br />
Zijn slappe, linnen sluipschoenen maakten nauwelijks geluid. Hij<br />
hoorde zijn eigen, zware ademhaling en voelde het bonzen van zijn<br />
bloed in zijn lichaam. Zijn ogen knepen zich tot spleten en begonnen<br />
te branden van het ingespannen turen. Het groen van de<br />
oetan, rondom hem, stond bewegingloos.<br />
De spanning, die in hem groeide, ontlaadde zich plotseling in een<br />
dwaze gedachte, waarom hij grinniken moest. — Stel je voor, dacht<br />
hij, — dat die lui direct de kampong uit komen rennen en zeggen:<br />
wij spelen lekker niet meer mee, want jullie doen vals ...<br />
Toen zag hij plotseling Waine liggen, gebouwd op een klein<br />
plateau tegen de berghelling. Een verzameling rieten hutten, die<br />
op de grond waren gebouwd, niet op palen, zoals in het onder bestuur<br />
staande gebied gebruikelijk was. Hij sloop tussen de bomen<br />
door tot aan de bosrand, waar hij de vooruitgezonden polisie vond.<br />
Hij hurkte naast de man neer. „En?"<br />
De Papoea haalde moedeloos zijn schouders op en wees voor zich<br />
uit.<br />
Van de bosrand naar de kampong was nog ongeveer dertig meter,<br />
een groot, open stuk, waarop de zon ongenadig brandde. Bij de ingang<br />
van Waine was een manshoge borstwering van pisangbladeren,<br />
doorvlochten met stukken hout, boomschors en lianen opgetrokken.<br />
Evert zag de borstwering zachtjes bewegen. Hij vermoedde een<br />
groot aantal krijgers achter de primitieve beschutting. Er kwam<br />
een droog gevoel in zijn mond. Hij slikte moeilijk. In zijn buik<br />
krampte even een felle steek. Hij haalde diep adem. Toen richtte<br />
hij zich op en liep tussen de bomen door, het open stuk voor de<br />
kampong op. Het was, als zag hij zichzelf lopen: een kleine figuur<br />
155