Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
grote H's op een velletje papier. Hij maakte er krulletjes aan en de<br />
krulletjes werden cijfers: 8.... 1 7 5.,.. 0 Het was<br />
het telefoonnummer van Heleen. De H was van Heleen. Heleen<br />
zat voor hem op de galerij van het posthuis in Waris en zij keek<br />
hem rustig aan. Haar gezicht was van een diepe, bezonken rust,<br />
als bij een madonna van de Primitieven. Alleen haar fijne wenkbrauwen<br />
trilden een beetje.<br />
Heleen's gestalte vervaagde en hij zat weer alleen in het posthuis.<br />
De zorgvuldig getekende H's met het telefoonnummer lagen onder<br />
zijn vingers. Hij verfrommelde het blaadje en gooide het op de<br />
vloer, bukte zich toen, raapte het weer op en stak het in zijn zak.<br />
Zijn bewegingen waren mechanisch. Hij greep een voddige doek<br />
en begon de vliegenstrontjes van het tournee-blik te poetsen. Hij<br />
maakte er figuurtjes van als ogen van dobbelstenen. Hij was een<br />
trage, zoekende slaapwandelaar. Zijn gedachten zwierven onvatbaar<br />
ergens ver van hem verwijderd door de kosmos en het was<br />
onmogelijk ze te ordenen en saam te voegen tot een logisch geheel.<br />
De tijd sloop op kousenvoeten voorbij...<br />
Na het middageten kroop hij in zijn hangmat, zijn handen onder<br />
zijn hoofd gevouwen. Boven hem kroop een trage spin langs de<br />
zoldering, liet zich onverwachts een paar centimeter zakken en<br />
koorddanste toen over een onzichtbaar draadje door de ruimte.<br />
Evert keek naar de spin en hij moest zich beheersen niet te krabben<br />
aan de rode muskietenbeten op zijn armen. Hij hoorde zijn polshorloge<br />
vlak bij zijn oor tikken. Het werden dreunen, die in zijn<br />
hoofd sloegen als hamerslagen.<br />
Zo was het vroeger eens geweest, vlak voor zijn doctoraal. Hij was<br />
volkomen leeggezogen. Hij wist niets meer, alleen het weten van<br />
het met weten gonsde door een luchtledig in zijn hersenen. In hem<br />
klom de wanhoop langzaam langs het touw van zijn zenuwen. Hij<br />
was doodmoe. Hij verlangde te liggen en te slapen. Hij wilde niet<br />
meer denken en hij kon niet meer denken. Er was alleen maar<br />
145