Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
achter hun muren mensen. Het was prettig te fantaseren, wie er<br />
woonden en de kaleidoscoop van hun levens te verzinnen.<br />
Zaterdagsavonds stonden de werkers van het Leger des Heils bij de<br />
Westerkerk. De regen deed hen donker glimmen. Hun zingende<br />
stemmen klonken hoog en ijl door de natte avond. Het koper van<br />
hun muziekinstrumenten vlamde kil in het licht van de straatlantaarns.<br />
Een langsgierende tram duwde hun gezang weg in het<br />
ratelen van de wagens. De takken van de bomen dropen met uitgespreide<br />
vingers boven hen. De duisternis onder de bomen sloeg<br />
dood tegen de hoge muren van de kerk.<br />
De regen viel...<br />
De regen bracht Evert terug naar het bivak Merren. — Morgenochtend<br />
om vijf uur vertrek ik met mijn zeven dragers, dacht hij. —<br />
De laatste etappe naar Waris ...<br />
Dat was de werkelijkheid, maar de regen vlaagde hem heen en<br />
weer in de tijdloosheid van verleden naar heden en weer terug. Hij<br />
lag languit achterover in zijn hangmat en hij liet zich meevoeren in<br />
een behaaglijke willoosheid. Het verleden was nog nooit zo sterk<br />
aan hem opgedrongen als nu. Van het ogenblik af, dat hij de tournee<br />
begon, was het verleden iets onwerkelijks geweest, iets, waarvan<br />
hij zich nauwelijks kon voorstellen, dat het ooit een realiteit in<br />
zijn leven geweest was.<br />
— Misschien is het een teken, dat ik de oetan de baas ben gebleven,<br />
peinsde hij. — Ik herleef als Evert Caldenhove, die vroeger in Holland<br />
woonde en een eigen omgeving had en tegelijk ben ik Evert<br />
Caldenhove, het eilandje middenin een eindeloze oetan-oceaan. Ik<br />
sta op de drempel tussen wereld en oer-natuur en ik keer terug<br />
naar het verleden, naar de werkelijkheid van een eigen, vertrouwd<br />
leven. Doe ik dit om mijn eenzaamheid af te reageren? Is het een<br />
reactie op de vermoeienissen van de afgelopen uren, waarin ik over<br />
berghellingen glibberde? Of is het een begin naar mijn eigen evenwicht,<br />
dat balanceert tussen wereld en oetan? Groei ik boven beide<br />
111