Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
Untitled - Stichting Papua Erfgoed
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
daar nooit aan toe gekomen. Evert ontmoette de korano, een schrale<br />
man, wiens enige kennis van het Maleis bleek te bestaan uit een<br />
paar maal herhaald: „Selamat hari, toean," zodat de conversatie<br />
binnen de minuut doodviel.<br />
Na drie kwartier kwamen de dragers overeind, nog moe en niet<br />
uitgeslapen, maar tenminste verzadigd. Evert trok met Poesjie achter<br />
hen aan de kali door en liep door het regengordijn de eerste<br />
helling op. Het was vier uren lopen van Meor naar Ampas en er<br />
was geen levende ziel te bekennen. Niets wees op de aanwezigheid<br />
van mensen, behalve het smalle, nauwelijks te onderscheiden<br />
paadje, dat in de grilligste bochten door het terrein slingerde.<br />
Hij kwam slechts langzaam vooruit, maar hij zag in, dat als hij zijn<br />
tempo opvoerde, hij deze urenlange marteling onmogelijk zou kunnen<br />
volhouden. Hij trachtte tijd en vermoeidheid te bevechten door<br />
zich te verbeelden, dat Heleen uit Holland was gekomen en in<br />
Kota Baroe op hem wachtte.<br />
De Amerikanen hadden in Kota Baroe huizen gebouwd, houten<br />
keten met een geprojecteerde levensduur van twee jaar; typische<br />
geringschatting van een in overvloed levend volk voor het materiaal,<br />
want de huizen stonden er nog steeds. Het was Evert opgevallen,<br />
dat zo'n primitieve behuizing met wat eenvoudige middelen<br />
bewoonbaar en gezellig gemaakt kon worden. Het zachte,<br />
vriendelijke licht van een schemerlamp, een paar gemakkelijke<br />
rotanstoelen, vrolijk-frisse gordijntjes, een aardig pulletje met bloemen<br />
... het verried de zorgende hand van een vrouw. Zo'n huisje<br />
werd een oase van rust en intimiteit. Hij meesmuilde bij de gedachte,<br />
dat zijn verlangen naar rust de eerstvolgende jaren belichaamd<br />
zou zijn in zo'n houten keetje, waarbinnen hij vergeten<br />
kon, dat hij maandenlang gevochten had met de barnende krachten<br />
ener verlaten en woeste natuur. Hij verlangde naar een klamboekamer,<br />
naar een taf ellaken, helder wit voor het ontbijt gespreid en<br />
hij stelde zich voor, dat hij eten zou van echte borden en drinken<br />
107