Download - Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift
Download - Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift
Download - Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
-lay-out 94 23-03-2007 09:22 Pagina 60<br />
opwelling van teder sentiment. Gelukkig behoedt een tekst uit 1938 me<br />
voor een nieuwe stuwing in de vaart der volken. Hij is van Roland Holst.<br />
Nog nooit heb ik een betere formulering gevonden in verband met het verschijnsel<br />
‘dichter’. Hij stelt dat temidden van de meeste mensen, die zich<br />
reeksgewijs naar karaktersterke voormannen schikken, zich afzonderlijke<br />
aanwezigen bevinden.<br />
‘Het zijn wezens, die als het ware vanuit een ijler en volstrekter leven in<br />
deze wereld kunnen doordringen en er zich handhaven door een tot hier<br />
geborene in te varen nog voor de vorming van de korst, die karakter heet,<br />
begonnen werd. Zij gaan, tegelijk hevig en droomzwaar, hier om, helder of<br />
duister, in ons midden of afgewend, en leven – al is het maar in verhalen –<br />
naderhand voort in de wereld of in een dorp, of maar in een straat. Soms<br />
verschenen zij als helden of als heiligen, soms als bozen; zij leven zonder<br />
karakter te vormen, enkel als verzichtbaarde wezens van buiten uur en feit,<br />
luide of stille bezetenen, en kunnen, vaak nog door de herinnering, die zij<br />
nalaten, velen uit het reeksgewijze bestaan losrukken en onverschillig<br />
maken voor karakter of aanzien, hen verterend in de hoge koorts van het<br />
heimwee naar de gebieden waar zij vandaan komen. Heimwee, want bij elke<br />
wieg heeft een deur opengestaan, al was het nog zo kort en op een kier, naar<br />
wind en licht buiten de tijd.’<br />
Als alle zitplaatsen in alle compartimenten van de rede en het gevoel ingenomen<br />
zijn, komt er zich dan nog zo’n dichter tussenwringen, ongevraagd.<br />
Soms eist hij zelfs de ereplaats op, ook al parkeert hij als enige zijn woorden<br />
in de vreemdste volgordes. Ofwel zit deze duistere gast geheimzinnig<br />
te mompelen, ofwel brult hij het uit. Tja, het zal een manier van ‘zijn’ zijn,<br />
zeker? Leven, zegge en schrijve. Is de echte knettergekte van de vervloekte<br />
dichter verleden tijd, dan vinden we die nu wel terug in de teksten: woordenwatervallen,<br />
partiturenpraat en andere bizarre tekstsoorten waarin o.a.<br />
ook gesampled en gestreektaald wordt. Moet kunnen. Een cliché als een<br />
kathedraal met duivenstront op naast een Homerische vergelijking. Zeer<br />
goed. Welbegrepen. Maar op grond van deze bizarre keuzes eigenen de zelfverklaarde<br />
uitverkorenen zich het monopolie over de poëzie toe. De poëziepolitie<br />
– allemaal douaniers uit eenzelfde familie – heeft de strategische<br />
posten ingepalmd en bepaalt wie geacht en gesubsidieerd wordt. Twintig<br />
jaar geleden zou hun moeilijkdoenerij weggehoond worden. Nu is de tijd<br />
rijp voor hun zelfontworpen professoraat in de poëzie, bij gebrek aan echte<br />
leerstoelen.<br />
Ik heb daar eigenlijk helemaal geen moeite mee. Ik struikel alleen maar over<br />
gigantische pretentie, klakkeloze diefstal van opgewarmde nieuwigheidjes,<br />
60 Wereldsmart