Gaandeweg juni 2009 - Protestantse Gemeente Zwolle
Gaandeweg juni 2009 - Protestantse Gemeente Zwolle
Gaandeweg juni 2009 - Protestantse Gemeente Zwolle
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
16<br />
VAN BUITENAF<br />
Christian Paecemaker Teams is een internationale organisatie die in 1984 in Amerika werd opgericht om actief<br />
vredeswerk te doen. Dat gebeurt door permanent teams van vijf tot tien leden uit te zenden naar spanningsgebieden<br />
in de wereld. CPT komt voort uit de internationale doopsgezinde gemeenschap, maar staat open voor<br />
alle gezindten en kent ook een Nederlandse afdeling (zie www.cpt-nl.org). Momenteel werken er teams, altijd<br />
op uitnodiging van lokale overheden, onder meer in Irak, Congo, Colombia, in het grensgebied tussen Amerika<br />
en Mexico en in Israël/Palestina. Het doel is geweldsreductie en het stimuleren van vreedzame alternatieven.<br />
Zo’n team, herkenbaar aan een felrode cap, is vooral getuige, om te kijken en door te geven wat er gebeurt.<br />
Niet alles dringt immers door in de media. Daarnaast treedt een team actief op, zoals in het begeleiden en<br />
beschermen van kinderen op een onveilige weg naar school. Zes keer per jaar voegen zich delegaties van<br />
twaalf tot veertien mensen bij de vaste CPT-teams. Zij blijven twee weken ter plekke. Zij oriënteren zich<br />
op de situatie en voeren gesprekken met allerlei mensen en groepen en ondersteunen zo het vredeswerk.<br />
Twee leden van de Zwolse Doopsgezinde <strong>Gemeente</strong>, Maarten van der Werf en Aart Hoogcarspel, waren<br />
eind maart op en rond de Westelijke Jordaanoever, Palestijns gebied omringd door Israël. Twee weken<br />
lang waarnemers van misschien wel het meest onoplosbare conflict ter wereld…<br />
Aart Hoogcarspel: “Ik was voor het eerst in Israël en dat was in<br />
allerlei opzichten heel dubbel. Ik weet nu hoe de woestijn eruit<br />
ziet waarover de Bijbel spreekt. Op Palmzondag was ik net weer<br />
terug in Nederland. In de kerk werd de intocht van Jezus in<br />
Jeruzalem gelezen. Dat verhaal eindigt ermee dat Jezus overnacht<br />
in Bethanië. Ik heb als toerist de Via Dolorosa, de weg van Jezus<br />
door Jeruzalem gelopen en toevallig ook overnacht in Bethanië,<br />
even buiten de stad. Nog niet zo heel lang geleden was dat een<br />
afstand van niks. Nu ben je, vanwege de muur die Israël gebouwd<br />
heeft, bijna een uur onderweg. Best intimiderend met al die<br />
militairen en checkpoints, controlepunten.”<br />
Metershoog<br />
In veel verhalen komt de Muur terug. De muur is metershoog<br />
en loopt door heel het land. “Israël heeft ’m gebouwd uit veiligheidsoverwegingen,<br />
om aanslagen te voorkomen. Dat kun je<br />
alleen maar begrijpen. Een collega CPT-er was in Israël toen er<br />
raketalarm afging. Dan heb je vijftien seconden om dekking te<br />
zoeken. Die aanslagen worden gepleegd door Palestijnen, door<br />
een minderheid, maar toch… Als mens, vanuit mijn geloof en<br />
vanuit de geschiedenis voel ik me dan met Israël verbonden.<br />
Aan de andere kant kun je niet om de conclusie heen dat die<br />
muur meer bedoelingen heeft dan alleen bescherming. Dat moet<br />
iemand die helemaal de kant van Israël kiest volgens mij ook<br />
kunnen inzien. De muur volgt niet netjes de lijn die ooit in de<br />
Oslo-akkoorden is afgesproken. Hij zorgt er ook voor dat waterbronnen,<br />
heel belangrijk in dat droge land, wel door Israël en niet<br />
door Palestijnen gebruikt kunnen worden. Soms gaat die muur<br />
midden door een dorp. Palestijnen leven in uitgebreide families,<br />
clans. De muur snijdt familiebanden door en knelt het economische<br />
verkeer af. Bewuste politiek.”<br />
In gesprek met Zwolse doopsgezinde ‘peacemaker’<br />
Getuigen<br />
van vrede<br />
Peacemakers zijn herkenbaar aan hun rode cap.<br />
Geweldloosheid<br />
Word je niet moedeloos van zo’n bezoek?<br />
“Aan de ene kant wel. Ik voel me verbonden met de doopsgezinde<br />
traditie van geweldloosheid. Dáár kan het soms zomaar exploderen,<br />
letterlijk en figuurlijk. We waren bij een demonstratie<br />
van Palestijnse moeders die elke week aandacht vragen voor hun<br />
zonen die omgekomen zijn. Die keer gebeurde er niets, misschien<br />
omdat wij er, als getuigen, bij waren. De keer daarna ging het<br />
helemaal mis. Je hebt in die gebieden constant met geweld te<br />
maken, met grof geweld, maar vaak ook heel subtiel.<br />
“Best intimiderend al<br />
die militairen en checkpoints”<br />
Palestijnen onderling zijn sterk verdeeld en missen een gezamenlijke<br />
toekomstvisie. Israël heeft zich, zoals een Joodse vrouw die<br />
ons gidste zei, helemaal in het conflict vastgedraaid. De nederzettingen<br />
verhinderen een levensvatbare Palestijnse staat, maar<br />
opgeven van nederzettingen geeft groot intern conflict.<br />
Aan de andere kant is er ook hoop: er zijn aan beide kanten<br />
mensen die beseffen dat geweld de oplossing niet dichterbij<br />
brengt. De meeste Palestijnen zijn niet tegen de bevolking van<br />
Israël of tegen het Joodse geloof, wel tegen de staat Israël en<br />
de politiek die men volgt. Het meest hoopvol werd ik van een<br />
Palestijnse burgemeester. Hij heeft in Amerika een training<br />
gevolgd in geweldloze weerbaarheid. Dat probeert hij nu over<br />
te dragen op zijn dorpsgenoten. Van dat soort kleine initiatieven,<br />
van onderop en tegen de verdrukking in, moeten we het hebben.”