MORELE WEGWIJZERS - HU Onderzoek - Hogeschool Utrecht
MORELE WEGWIJZERS - HU Onderzoek - Hogeschool Utrecht
MORELE WEGWIJZERS - HU Onderzoek - Hogeschool Utrecht
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Moreel handelen<br />
46<br />
M o r e l e w e g w i j z e r s<br />
stemden werkt, betekent dus niet dat er altijd overeenstemming is in de manier van<br />
werken:<br />
Maar hebben jullie wel eens met je team besproken welke morele dilemma’s je<br />
bezighouden? Want dat hebben wij een keer gedaan en toen kwamen er dingen<br />
waarvan ik dacht, ik werk hier al best lang, maar dat wist ik helemaal niet. Een<br />
collega pakte de dingen automatisch heel anders aan. (Respondent D, bijeenkomst<br />
1)<br />
[Je hebt] ook allemaal verschillende waarden en normen en visies op kinderen.<br />
Kijk, ik werk met collega's die kinderen hebben en collega's die geen kinderen<br />
hebben en daar zie je ook wel weer verschil in. En dan merk je soms wel eens<br />
dat je daar tegenaan loopt inderdaad. Dat bijvoorbeeld één collega zegt van: ja,<br />
ik vind dat het baby’tje moet leren in zijn bed te slapen, in plaats van bij moeder<br />
of in de box. Terwijl degene met kinderen dan zoiets hebben van oh, laat ze<br />
maar lekker dat baby’tje bij zich houden, dat is heel goed voor de hechting zeg<br />
maar [...]. Dus, dat maakt het werken dan wel weer heel moeilijk, omdat je allemaal<br />
door een andere bril kijkt. (Respondent F)<br />
Deze verschillen lijken vooral voort te komen uit de persoonlijke ervaringen en opvattingen<br />
van de respondenten, zoals het bovenstaande fragment laat zien. Uit de uitspraken<br />
van de respondenten blijkt dat hun persoonlijke opvattingen en hun eigen waarden<br />
en normen, duidelijk invloed hebben op de manier waarop ze hulp verlenen en de manier<br />
waarop ze met morele vragen omgaan. Het persoonlijke referentiekader is dus nadrukkelijk<br />
aanwezig in het werk dat zij doen. In de data zijn veel voorbeelden te vinden<br />
van situaties waarin hulpverleners aan hun eigen mores refereren, en waarin de persoonlijke<br />
referentiekaders een nadrukkelijker invloed uitoefenen op hun werk, dan de<br />
overige referentiekaders. Deze bevinding stemt overeen met bevindingen uit andere<br />
(buitenlandse) onderzoeken (zie bijvoorbeeld Osmo & Landau, 2006).<br />
Respondent A: Dat merkte ik ook tijdens het interview dat je elke keer zegt, ja<br />
maar ik doe dat op gevoel of gevoelsmatig gaat het niet goed met die cliënt en<br />
handel ik zo en zo en zo. En als je dan terugkijkt naar de code van het maatschappelijk<br />
werk dan denk je oké, die code is er wel, maar wij doen het toch...<br />
Respondent C: Op je eigen kompas. (Bijeenkomst 1)<br />
Respondent F: Wij stimuleren wel dagbesteding maar ik zou nooit stimuleren<br />
dat een vrouw 5 dagen in de week haar kindje wegbrengt om te werken en dan<br />
ook 3 avonden in de week studeren. Dat lijkt me geen wenselijke situatie. Omdat<br />
ik dat zelf ook wel te veel vind. Je moet ook tijd met het kind doorbrengen.<br />
Het is het een of het ander. (Bijeenkomst 1)<br />
5.1.3 WAARDENHIË RARCHIE<br />
In de focusgroepbijeenkomsten is een aantal vignetten voorgelegd aan de respondenten:<br />
casussen waarin verschillende (morele) handelingsopties open stonden. Hoewel de<br />
respondenten verschilden in de oplossingen die zij voorstelden bij de gepresenteerde<br />
vignetten, zijn zij het op een punt echter zeer met elkaar eens, namelijk dat het belang<br />
van het kind leidinggevend is in de hulpverlening. In de interviews en focusgroepbijeenkomsten<br />
is een heel scala aan waarden en normen de revue gepasseerd die de hulpverleners<br />
relevant achten in de hulpverlening aan jonge moeders, maar het belang van<br />
het kind blijkt steeds boven waarden te staan als het zelfbeschikkingsrecht van de