MORELE WEGWIJZERS - HU Onderzoek - Hogeschool Utrecht
MORELE WEGWIJZERS - HU Onderzoek - Hogeschool Utrecht
MORELE WEGWIJZERS - HU Onderzoek - Hogeschool Utrecht
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
M o r e l e w e g w i j z e r s<br />
Respondent A: En ik kan gewoon inschatten, oké, met die cliënt gaat het wat<br />
minder, die kan dus bellen in het weekend, dan overleg ik ook met haar. Van<br />
goh, als er wat is mag je bellen. Dus ik weet ook precies hoe en wat.<br />
Respondent A: Wij kijken gewoon per cliënt, wij zijn een kleine zorgaanbieder<br />
en kijken per cliënt wat er nodig is en wat er kan gebeuren.<br />
Respondent C: Want als je het hebt over zwaar, dan kom ik natuurlijk nog maar<br />
net kijken, maar ik merk dat ik echt geraakt wordt soms. En dan denk ik oh, ik<br />
zie haar pas maandag weer en als dat maar goed gaat. Ze weet dat ze me altijd<br />
kan bellen.<br />
Naast voorbeelden van moreel redeneren die binnen een ethische theorie passen, zijn<br />
er in deze casus ook uitspraken te vinden die een emotionele reactie lijken op het<br />
vraagstuk naar beschikbaarheid, en die verwijzen naar een instinctieve moraal. Het<br />
laatste citaat van respondent C is hier een duidelijk voorbeeld van: deze hulpverlener<br />
wordt geraakt door de cliënt en dat beïnvloedt ook haar handelen (“ze weet dat ze me<br />
altijd kan bellen”). Een dergelijke reactie en handeling lijken te verwijzen naar een<br />
hechtingsmoraal, die ervoor zorgt dat mensen die weerloos zijn, aandacht krijgen. Het<br />
belang van onderlinge afstemming, waar de deelnemers aan de discussie aan refereren,<br />
zou kunnen wijzen op de invloed van een samenwerkingsmoraal. Deze heeft, zoals in<br />
paragraaf 9.1 is uitgelegd, te maken met zaken als algemeen belang. Samenwerking levert<br />
individuen voordelen op, die ze alleen niet kunnen bewerkstellingen. Een bedreiging<br />
van deze samenwerking kan op morele verontwaardiging rekenen. De deelnemers<br />
aan de discussie wijzen er op dat de individuele handelwijze van een hulpverlener, het<br />
samenwerkingsverband met collega’s onder druk zet en voor iedereen gevolgen heeft.<br />
Respondent E: Maar een keer was er een collega, die heeft in het weekend, en<br />
op zondag heeft die van alles zitten doen en daar wordt wel over gepraat. Dat<br />
wordt niet normaal gevonden en dat doet ze ook niet meer. Volgens mij doe je<br />
ook wat met collega’s als je als enige zegt ‘ik hou mijn telefoon aan’.<br />
9.3 CASUS 2: BOTSINGEN TUSSEN <strong>HU</strong>LP VERLENERS ONDERLING<br />
9.3.1 DE CASUS<br />
Regelmatig werd tijdens dit onderzoek, zowel door hulpverleners als door leidinggevenden,<br />
casuïstiek ter sprake gebracht over lastige situaties die ontstaan doordat met<br />
de hulpverlening aan jonge moeders meerdere beroepsgroepen, vanuit verschillende<br />
instanties, gemoeid zijn. Tijdens een interview met een van de hulpverleners kwam een<br />
casus ter sprake over een situatie waarin zij van mening verschilde met Bureau Jeugdzorg<br />
over wat goede zorg is voor een cliënte. In deze casus is geen sprake van meerdere<br />
respondenten, alle uitspraken zijn van één professional 43. Volgens haar gaat Bureau<br />
Jeugdzorg niet goed om met afspraken en is niet alleen haar cliënt, maar ook zij zelf als<br />
hulpverlener daar de dupe van:<br />
43 Bij de bespreking en de analyse van deze casus hebben we bewust alleen de uitspraken van de<br />
respondent gebruikt omdat dit het materiaal is waarover wij beschikken. Uiteraard bestaat de<br />
mogelijkheid dat de in de casus beschreven situatie in een ander licht zou komen te staan wanneer<br />
ook de betrokken hulpverlener van Bureau Jeugdzorg aan het woord was gekomen. Deze<br />
casus roept in ieder geval de vraag op, of betere communicatie, meer afstemming en overleg<br />
tussen betrokken hulpverleningsinstanties, dit soort problemen zou kunnen voorkomen.<br />
Een aantal cases uitgelicht<br />
105