MORELE WEGWIJZERS - HU Onderzoek - Hogeschool Utrecht
MORELE WEGWIJZERS - HU Onderzoek - Hogeschool Utrecht
MORELE WEGWIJZERS - HU Onderzoek - Hogeschool Utrecht
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Een aantal cases uitgelicht<br />
100<br />
9.2 CASUS 1: VOORTDURENDE BESCHIKBAARHEID<br />
9.2.1 DE CASUS<br />
M o r e l e w e g w i j z e r s<br />
In de tweede focusgroepbijeenkomst komt ter sprake dat het werk als hulpverlener je<br />
ook persoonlijk kan raken. In dit verband brengt één van de aanwezigen terloops ter<br />
sprake dat een collega altijd bereikbaar is voor haar cliënten. Deze hulpverleenster beschouwt<br />
dat als een positieve eigenschap van deze collega.<br />
Respondent C: [...] maar ik merk echt dat ik echt geraakt wordt soms. En dan<br />
denk ik: oh, ik zie haar pas maandag weer en als dat maar goed gaat. Ze weet<br />
dat ze me altijd kan bellen en dat ze... Een collega van mij is daar ook heel goed<br />
in, die laat gewoon na werktijden in de weekenden laat ze gewoon haar telefoon<br />
aan staan. Hoewel dat eigenlijk tegen de regels is, maar zij heeft echt zoiets<br />
van, wat dan ook, ze kunnen me bellen en dan merk je inderdaad zo van. Het is<br />
echt best pittig dat je je het zo aantrekt die situaties.<br />
Wat volgt is een discussie over de vraag of het wenselijk is dat je als hulpverlener<br />
voortdurend bereikbaar bent voor cliënten. De meningen hierover verschillen aanzienlijk.<br />
Enerzijds zijn er de hulpverleners die vinden dat het niet past om altijd bereikbaar<br />
te zijn. Argumenten die zij aandragen hebben te maken met:<br />
De emotionele en materieel/fysieke last die dat voor de hulpverlener met zich<br />
meebrengt: “Dan ben je dus nooit echt vrij. Dat zou ik echt erg vinden.” / “En het<br />
is ook, je komt dan ook op stukken als, wanneer mag ik nee zeggen, wanneer belast<br />
ik collega's met mijn cliënten, waar ligt mijn vrijheid nog.” / “Maar wordt de<br />
rekening betaald?” “Nee.” “Nou dat vind ik al, dat zou ik echt. Het is wel wat jij<br />
zegt, ik laat inspreken en dat kost geld.” / “… het is ook eigenlijk niet haalbaar. Te<br />
hoge werkdruk.”<br />
De kwaliteit van de hulpverlening die daarmee in het geding zou kunnen zijn:<br />
“Stel dat jij ieder weekend gebeld zou worden en jij bent hartstikke moe op die<br />
maandag. Wat dan?”<br />
De ongelijkheid die er ontstaat in de hulpverlening en de druk die het op collega’s<br />
legt: “Doen we dat ook bij volwassen moeders?” / “Volgens mij doe je ook wat<br />
met collega's als je als enige zegt ik hou mijn telefoon aan.”<br />
Opvattingen over professionaliteit van de hulpverlener: “Hier wordt dat niet normaal<br />
gevonden”.<br />
Wetgeving: “Maar feitelijk, als je kijkt naar de wetgeving, om maar terug te komen<br />
op iets maatschappelijks, mag het ook in principe gewoon niet denk ik.”<br />
Daartegenover staan hulpverleners die geen problemen zien in deze beschikbaarheid.<br />
Opmerkelijk is dat het binnen meerdere organisaties wel eens gebeurt dat mensen buiten<br />
werktijd om hulp verlenen. In een aantal gevallen leidt dat tot correcties vanuit de<br />
organisaties. Eén van de deelnemende hulpverleners stelt zichzelf echter – zoals bovenstaand<br />
citaat laat zien, tegen de regels in – altijd ter beschikking van cliënten. Verder<br />
is het binnen één van de deelnemende organisaties ook een goed gebruik en een<br />
ongeschreven regel dat je je telefoon altijd aan laat staan voor de cliënt. Voortdurende<br />
bereikbaarheid is daar een onderdeel van goede hulpverlening. Argumenten die voor<br />
deze bereikbaarheid worden aangedragen zijn bijvoorbeeld de volgende: