Kerstnovene 1957 Tam-tam - Origo
Kerstnovene 1957 Tam-tam - Origo
Kerstnovene 1957 Tam-tam - Origo
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 1 Nr. 4 – december 2006<br />
<strong>Kerstnovene</strong><br />
<strong>1957</strong><br />
De zonnewende – het tijdstip dat de dagen weer<br />
langer gaan worden – was in minder (kunstmatig)<br />
verlichte tijden wel een feestje waard. Dat hieraan<br />
de religieuze viering van de terugkeer van het<br />
ooit verloren Licht gekoppeld werd is heel zinvol.<br />
We zien uit naar die bevrijding van teveel donker<br />
en zingen over ons verlangen naar hulp en troost.<br />
Dat doen we in de Advent (= nadering) voor het<br />
Kerstfeest, waarop we de geboorte van Jezus als<br />
aardse mens herdenken, maar – als het goed is –<br />
ook (en zelfs meer) de hergeboorte van het Licht<br />
in onszelf, de herbewustwording van onze verwantschap<br />
met het goddelijke, die een bekering<br />
(μετανοια) inhoudt, een jaarlijks nieuw begin.<br />
Bijna een halve eeuw geleden stelde pater Jan<br />
Klein een originele kerstnovene samen met door<br />
hemzelf berijmde vertalingen van de daarbij behorende<br />
teksten. Het werd een eenvoudig boekje<br />
van een bijzonder formaat: 11x17 cm, verkregen<br />
door het dubbelvouwen van in de breedte gehalveerd<br />
folio. Het werd in Leusden gestencild.<br />
Het heeft op mij toen grote indruk gemaakt. Ik<br />
heb het nu als 'kleinschalig archivalisch projekt'<br />
uitgewerkt. Op homepage '<strong>Origo</strong>' kunt u het<br />
origineel doorbladeren (Jan Klein / Klein-Dicht).<br />
En naast die scans heb ik er, als kerstgeschenk<br />
voor u allen, ook een nieuwe editie van gemaakt,<br />
die ik samen met deze nieuwsbrief verstuur.<br />
Op de website (onder: archief) vindt u deze als<br />
pdf-bestand, plus aanwijzingen hoe dat af te drukken<br />
om er een boekje van te maken. In de huiskroniek<br />
van 'Don Rua' in <strong>1957</strong> staat het begin<br />
van de kerstnovene op 16 en de sluiting op 24<br />
december vermeld. Of het daarbij om deze versie<br />
ging weet ik niet, maar lijkt me waarschijnlijk.<br />
Hierbij wens ik u allen alvast van harte vredige<br />
kerstdagen en een gezegend Nieuw Jaar!<br />
Don Rua (1837-1910)<br />
<strong>Tam</strong>-<strong>tam</strong><br />
gestart<br />
Deze <strong>tam</strong>-<strong>tam</strong> klonk 14 oktober voor de eerste<br />
keer om het overlijden te melden van Antoon<br />
van Wiggen, Loek van der Helm en Harrie de<br />
Breet. De tweede en derde keer gingen over het<br />
overlijden en de uitvaart van Jan van Schagen.<br />
Deze 'spoedberichten' worden verstuurd aan<br />
iedereen die op de drvn-emailadreslijst staat. Die<br />
telt op dit moment 126 namen. De ontvangen<br />
reacties waren positief op één, na afzegging, per<br />
abuis toch weer op de lijst gekomen adres na.<br />
Dat ik voor deze spoedberichten<br />
de aanduiding<br />
<strong>tam</strong>-<strong>tam</strong> gebruik vindt<br />
z'n rechtvaardiging in de<br />
afrikaanse trommel van<br />
die naam, waarmee voor<br />
de s<strong>tam</strong> belangrijke berichten<br />
snel over grote afstand<br />
werden verzonden. Email<br />
is daar een hedendaagse<br />
vorm van. En het werkt.<br />
Het hier afgebeelde instrument werd door Jan Bleijs in<br />
1973 meegebracht uit het afrikaanse Lubumbashi waar<br />
hij enige tijd als coadjuteur werkzaam was geweest.<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 2 Nr. 4 – december 2006<br />
Ton Overtoom<br />
Klein-Dicht<br />
kerstwens<br />
In ons noviciaat in Twello (1955-56, novicenmeester<br />
pater Maas, assistent Anton van Maanen)<br />
kregen we een kerstwens van pater Klein, gericht<br />
aan "H.H. H.H. H.H. Novicen!", kennelijk in<br />
antwoord op de onze: "Hartelijk dank! Bijgaande<br />
is voor pater Jan", d.w.z. Jan Huijsdens. Brieven<br />
gingen zuinigheidshalve samen op weg.<br />
Het was de kerstwens van sdb-NL van dat jaar:<br />
lichtbeige karton, 38x17,5 cm, in de lengte gevouwen,<br />
van boven open. Op de 'voorkant' de tekst<br />
(in hoofdletters): LICHT EN VREDE VOOR UW<br />
KERSTFEEST, RIJKE ZEGEN VOOR HET NIEUWE<br />
JAAR. DE SALESIANEN VAN DON BOSCO. In het<br />
handschrift van de meester het gedicht:<br />
ECCE VENIET<br />
Hij zal er zijn, zo zeker als de zomer,<br />
zo lieflijk als de lentebloem in 't gras,<br />
die eerste bloem, die allervroegste komer,<br />
die reeds geloofde toen 't nog winter was.<br />
Hij zal er zijn. Maar sneeuw en ijs gaan henen,<br />
verloren is de wind zijn felle fluit:<br />
geloof, vertrouw en laat uw ogen wenen<br />
in licht berouw: uw zondehal dooit uit.<br />
Binnenin op de bovenhelft een in diepzwart op<br />
fluweelblauw gedrukte prent van de vlucht naar<br />
Egypte (eronder geschreven: "vgl ook S.N. jan.",<br />
iets om nog eens na te slaan). Daaronder gedrukt<br />
in lichtblauwe inkt de Egyptische Fuga ("in J-klein"<br />
zoals pater Jan zelf aangaf). Voorwaar een historisch<br />
document dat er zijn mag<br />
EGYPTISCHE FUGA (in J-klein)<br />
Waarom moest toch het Kind uit zijn vaderland weg?<br />
Soms om redenen van politiek?<br />
Want Hij gaf aan Herodes Zijn land in Zijn tijd<br />
Hij heeft alles; Hij gaf dus Zijn land in Zijn tijd)<br />
Maar Zijn volk? Nee, dat gaf Hij hem niet.<br />
Zijn volk nam Hij mee naar Egyptenland<br />
(waren wij daar niet bij? allemaal?)<br />
met Maria die reed - en Jozef die schreed<br />
en het ezeltje toch wel centraal.<br />
Hij moest weg omdat er geschreven stond:<br />
"Uit Egyptenland roep ik mijn Zoon."<br />
Maar waarom het geschreven staat, weten we niet<br />
(want wie weet wel waarom God dat schrijven liet?)<br />
Hier heeft niemand een blijvende woon.<br />
Hij werd dus ontheemd en ingekwartierd<br />
(worden wij dat niet ooit allemaal?)<br />
met Maria die reed - en Jozef die schreed<br />
en het ezeltje toch wel centraal.<br />
Ja, dat ezeltje was nog zo'n ezel niet<br />
en het giste wat het niet wist,<br />
want toen het zijn Vracht langs de tempels droeg<br />
(en omdat het Hem droeg; want het wist Wie het droeg)<br />
werden plots alle goden vermist.<br />
Ja, het ezeltje voerde de ware God in<br />
(mogen wij dat niet ook allemaal?)<br />
en Maria die reed - en Jozef die schreed,<br />
maar het ezeltje liep wel centraal.<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft<br />
Jan Klein<br />
Ik heb het origineel op de ouds-reünie in Assel,<br />
de 14e oktober van dit jaar, gekregen van Piet<br />
Alofs, zoals hij mij bij gelegenheid van zijn operatie<br />
beloofd had. Ik ben hem er dankbaar voor<br />
en zal het met zorg bewaren. Niet achter glas,<br />
zoals hij dat zelf probeerde: de wijn des levens<br />
deed het breken in zijn tas (naar Omar Khayyam).<br />
Jan Klein achter glas
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 3 Nr. 4 – december 2006<br />
Jan van Schagen<br />
in woord en beeld<br />
Hij kwam in 1946 in Ugchelen en in de derde<br />
klas. Piet Alofs schrijft: "Ik kende Jan al voor hij<br />
naar de salesianen ging. Hij verzorgde indertijd<br />
de etalage van de manufacturenzaak Vlasveld<br />
van mijn oom, het ouderlijk huis van mijn<br />
moeder. Na het bombardement van Den Haag<br />
woonden we een jaar in Leiden, waar Jan altijd in<br />
toog en superpli en met een fluwelen zakje<br />
kaarsengeld liep op te halen in de Jozefparochie."<br />
Jan van Schagen s.d.b. (1922-2006)<br />
foto-collectie Theo Bones<br />
Hij was dus wat we noemden een late roeping,<br />
een 'Maria-zoon', hij was al 24 toen hij bij don<br />
Bosco kwam. Daar ging heel wat aan vooraf. Op<br />
mijn vragen antwoordde Evert van der Spek per<br />
email: " Jan van Schagen is niet in militaire dienst<br />
geweest. Eind augustus 1944 kwamen we te<br />
samen op het Hollands Spoor te Den Haag, hij<br />
uit Leiden en ik uit Delft en we wandelden naar<br />
de pastorie van de Jesuiten aan het Westeinde.<br />
Pater Kooyman was de directeur van de Schola<br />
Carolina. Op deze latijnse school kon je komen<br />
als je HBS of een gelijkwaardige opleiding had<br />
gehad. Ik had 5 jaar handelsschool. Jan moet<br />
minstens MULO en avondcursussen hebben gehad,<br />
als hij als etaleur heeft gewerkt. 17 september 1944<br />
staakten de treinen en werd de school gesloten.<br />
Na de bevrijding zijn we weer begonnen. Jan<br />
Korff de Gids volgde toen ook de Schola.<br />
We kregen latijn van pater Frits van Waesbergen<br />
en grieks van pater Gielen. Het was de<br />
bedoeling, dat je twee jaar latijn en grieks deed.<br />
Jan en ik hebben 1 jaar gedaan en we zijn<br />
september 1946 naar Ugchelen vertrokken. Pater<br />
Kooyman was daarover zeer verbolgen: hij vond<br />
dat we het tweede jaar moesten afmaken. Jan<br />
Korff de Gids heeft ook het tweede jaar<br />
afgemaakt, en kwam dus later.<br />
linoleum-snede 'Winter op Benediktenwand'<br />
Jan van Schagen s.d.b. 30 okt. 1956<br />
Jan van S. was een roker, we ruilden mijn tabaksbonnen<br />
tegen zijn snoepbonnen. In de goede<br />
week 1946 zijn we met de klas naar de trappisten<br />
in Tegelen geweest. Dit zijn mijn herinneringen<br />
aan deze jesuitenjaren." Hij studeerde twee jaar<br />
theologie in Benediktbeuern, en twee jaar in in<br />
Oud-Heverlee, waar hij in 1961 tot priester werd<br />
gewijd. Als zodanig was hij tot 1977 werkzaam<br />
in Rotterdam, daarna in Schiedam.<br />
Jan was creatief en educatief van aard en aanleg.<br />
"Jan van Schagen herinner ik me het meest als<br />
de man die linoleum prints maakte, die dan<br />
bijvoorbeeld verschenen op programmaboekjes<br />
en kerstwensen." (Frans Vergeer). "Naast vele<br />
tekeningen die we van hem overhouden, heeft<br />
Jan ook mijn kelk ontworpen. Ik zal hem dus<br />
niet zo gauw vergeten. Maar voor velen zal<br />
hetzelfde gelden." (Harrie Kanters).<br />
"Voor DBN heb ik hem twee keer geinterviewd,<br />
een keer voor zijn werk aan de PA en een keer<br />
voor het clubhuis de Werf." (Piet Alofs). Hiermee<br />
is de man in grote lijnen getekend. Hij heeft velen<br />
groot plezier gedaan met zijn motiverende en rake<br />
tekeningen en lino's, en met zijn ontwerpen. Zijn<br />
kunstzinnige nalatenschap is het waard zorgvuldig<br />
gedocumenteerd, bewaard én gebruikt te worden.<br />
jan van schagen pentekening kerstfeest<br />
Pater Jan (zoals hij alom werd genoemd) was een<br />
bescheiden mens, die altijd klaarstond om zijn<br />
steentje bij te dragen. Hij was gehecht aan zijn<br />
talent en de uitingen daarvan, maar liet zich er<br />
nooit op voorstaan. Hij relativeerde zijn eigen<br />
persoon in hoge mate. Wat Ton Moester schreef<br />
kunnen velen van ons hem nazeggen: "We waren<br />
goede vrienden. Moge hij nu de rust binnengaan.<br />
Hij is een goede werker geweest."<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 4 Nr. 4 – december 2006<br />
Ton Overtoom<br />
Ruimte t'Over<br />
zolderkamer<br />
In Leusden bewoonde Jan Klein een zolderkamer,<br />
nu twintig jaar geleden. Hij schreef er zijn gedichten<br />
in de agenda's van 1986 t/m (11 februari) 1989.<br />
De vijf jaargangen rubrieken hierover bevatten, met<br />
inbegrip van deze 28e aflevering, ruim 150 gedichten<br />
van allerlei inhoud en vorm, meestal uitnodigend tot<br />
naar binnen gaan in eigen huis en hart.<br />
2-01-87<br />
Op de blanke zuiderramen<br />
van een lage zolderkamer<br />
vlijt zich als een lieve wang<br />
't spiegelrood van zonsopgang.<br />
Donkere wolken: dikke droppen<br />
komen aan de ruiten kloppen...<br />
Voel de ziel naar binnen gaan:<br />
steek de zonnige leeslamp aan.<br />
Meestal wordt het onderwerp gevormd door de<br />
natuur en door de mens, steeds in een religieus<br />
perspectief: het contact met het goddelijke, door<br />
hem beleefd als persoonlijke aanwezigheid en relatie.<br />
Hij groeit steeds verder weg van de institutionele<br />
beperkingen van kerk en godsdienst. Die storen hem<br />
als belemmering van het vrije uitzicht.<br />
2-01-87<br />
De vuren schijf gaat schuil<br />
achter 't logge kerkgebouw<br />
met ernaast, wschl. te hoog,<br />
de Toren van het Geloof.<br />
Geloof is voor hem een in bewondering en liefde<br />
openstaan voor de natuur en de mens daarin, als<br />
evenbeeld en teken van Gods liefde voor zijn<br />
wonderbaarlijke schepping. Hij was zich daarbij<br />
voortdurend bewust van zijn leeftijd en zijn fysieke<br />
beperkingen, m.n. zijn slechthorendheid, waar hij<br />
maar moeilijk vrede mee kon hebben.<br />
28-12-86<br />
Van het meeste heb ik gehouden.<br />
Dieps van natuur, van mensen.<br />
De rest kan ik enkel wensen:<br />
ik hoor voortaan bij de ouden.<br />
Rond de jaarwisseling van 1986-87 schreef hij<br />
ook het volgende langere gedicht, in een wat vrij,<br />
viervoetig metrum en met klankrijm. Alle hierboven<br />
genoemde elementen komen er in voor:<br />
de natuur, de mens, het zoeken en vinden van de<br />
goddelijke oerbron van alles. Met prachtige woordvondsten<br />
zoals we van hem gewend zijn.<br />
Alle jaren zijn innig verbonden<br />
in één triljoenste van seconde<br />
dat uit doodgaan een eeuwigheid maakt.<br />
Zowel oud als nieuw leven ontwaakt<br />
elk heel anders en toch onveranderd,<br />
want het een is ontbrand aan het ander<br />
in volwaardige asymmetrie:<br />
'voor' wordt 'achter', 'wat' wordt 'wie';<br />
't eenzaam Ik wordt weer Mens, maar een Nieuwe;<br />
het bestorvene wordt het bezielde<br />
en een lied van het Kind voor de Vader,<br />
van de Vader voor 't Kind, maar de Dader,<br />
de Tijdperkomwentelende Geest<br />
maakt van één tel het eindeloos feest...<br />
Strosprietpluimen, in plassen getekend<br />
aan de rand van afgronden, steken<br />
hele waaiers van groeten omlaag,<br />
wuiven stuifmeel van Oud naar Nieuwjaar.<br />
En de snip die hier vorig jaar was<br />
duikt weer op in het stuivende gras.<br />
Wie op zoek gaat naar het Kind<br />
weet in 't eerst niet wat hij vindt.<br />
Zoekt een doel voor mirre en goud,<br />
vindt Herodes' Hof in rouw.<br />
Zoekt een Koning Wereldhoeder,<br />
vindt het huisje van een Moeder,<br />
vindt het streefpunt van zijn Ster,<br />
hemelkoepel, goed en echt,<br />
vindersvreugde zonder einde.<br />
Vader eindelijk gaan begrijpen.<br />
Wie op zoek gaat naar het KIND<br />
ziet dat hij de Vader vindt.<br />
Hij was een eenzame man, temeer doordat zijn<br />
geest zo levendig was. Hij schreef over 'missen':<br />
13-10-86<br />
Nooit leer ik dulden dat ik menselijk spreken<br />
aanhoren moet en niemendal verstaan.<br />
Dit ongeduld te tonen kan mij breken,<br />
want vragend lijk ik mij voor gek te staan.<br />
Gezelles sterfbedheimwee zal mij missen:<br />
hij had, zei hij, 't liefst 't schuifelen gehoord<br />
van veugelkens. Ik kan alleen maar gissen<br />
dat dit voor mij tot 't hemels horen hoort.<br />
Maar ook over genezing en herstel, al was het na<br />
de dood van het lichaam. Het licht overwint de<br />
duisternis, zoals 'in den beginne', hetgeen ik ook<br />
u en mij toewens voor het Nieuwe Jaar!<br />
4-01-87<br />
De gouden strepen gaan de Dag<br />
oproepen om zijn Zegevlag<br />
op rampen die het Duister sticht<br />
te planten als een helend Licht.<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 5 Nr. 4 – december 2006<br />
Don Bosco's Oudste (deel 4)<br />
oe druk hij het ook had: hij máákte zich nooit druk. Hij had dat van Don<br />
Bosco geleerd. Met onverstoorbare kalmte en bijna ijzingwekkende<br />
stiptheid perste hij zijn veelomvattende bezigheden precies binnen het<br />
keurslijf van zijn werkdag, al was dat dan soms een werkdag van achttien<br />
uur en meer. Deze welhaast onvoorstelbare activiteit – een trek in het<br />
karakter van de volmaakte Salesiaan – deed niet alleen geen afbreuk aan<br />
de vorming van zijn deugden, maar legde er als het ware de basis van.<br />
Zeer goed begrepen dit de andere jongens, ook gevormd in de school<br />
van Don Bosco, en hoezeer ze het waardeerden, bleek, toen ze aan Don<br />
Michiel Rua nog de voorkeur gaven boven de, thans Zalige Dominicus<br />
Savio, toen het er om ging de beste jongen van het huis aan te wijzen. En<br />
inderdaad viel de heiligheid van Michiel Rua, geheel tegen zijn<br />
bedoelingen, een beetje op. Terwijl de vrolijke Savio, evenals Don Bosco<br />
zelf, zijn heiligheid wist te doen schuilgaan in zijn ongewone charme,<br />
deed de ietwat schrale Michiel Rua met zijn fijn besneden gelaat, hoog<br />
voorhoofd en diepe ogen onmiddellijk denken aan de grote ascetische<br />
figuren uit de oudheid. De jongens wisten bovendien van zijn strenge<br />
verstervingen en boeteplegingen: dingen die Don Bosco aan Savio<br />
verboden had. Toen Moeder Rua de plaats kwam innemen van Mamma Margherita, de Moeder van Don<br />
Bosco), als hulp in de grote huishouding van het Oratorium, bemerkte ze tot haar schrik, dat haar jongen op de<br />
naakte planken sliep en ze kon hem er niet van af brengen. Later moest Don Bosco hem aanraden om zijn<br />
haren boetekleed een poosje af te doen, toen Don Rua zwaar ziek was geworden. En als Directeur van het Huis<br />
te Mirabello kwam hij, op een avond laat, vuurrood van schaamte, de plank weghalen, die hij vergeten had in<br />
zijn bed, afgestaan aan een bezoekende medebroeder. Maar op zijn buitengewone verstervingen alleen gingen<br />
de jongens niet af, toen ze hem uitriepen als de beste. Toen reeds kon men van het gedrag van Michiel Rua de<br />
huisregel aflezen als het uur op de wijzerplaat van een horloge.<br />
ver horloges gesproken, toentertijd een zeldzaamheid: men stond eens<br />
met dat van Don Bosco te friemelen, toen het viel en aan gruizels ging.<br />
Don Bosco glimlachte bedaard: "Tja, en nou een maand lang geen<br />
ontbijt om dat te betalen." Iedereen aan het lachen, behalve Rua. Een<br />
paar dagen later nam Don Bosco hem mee naar gravin Montmorency,<br />
waar Rua het ontbijt weigerde. Don Bosco, er bij gehaald, vraagt<br />
verwonderd naar de reden, en Rua zegt: "U weet wel, Don Bosco, dat<br />
horloge." Toen Don Bosco hem naar zijn ontbijt had gestuurd en de<br />
zaak aan de gravin uitgelegd, voegde hij er aan toe: "Geen grappen met<br />
Rua. Ik moet tegenover hem mijn woorden als op een goudschaaltje<br />
wegen, want zijn gehoorzaamheid is non plus ultra." Toch was Rua<br />
niet een "man-van-het-boekje": hijzelf heeft eens bekend: "Don Bosco<br />
na te gaan, zelfs in zijn kleinste handelingen, maakte meer indruk op me<br />
dan de studie of meditatie van welk geestelijk geschrift ook." Don<br />
Bosco was zijn boek. Daarom ontaardde zijn stiptheid nooit in<br />
letterknechterij, in de dorheid van een reglement. Don Bosco was zijn<br />
levensregel, en later was de Salesiaanse Regel niets dan het woord van<br />
Don Bosco: beide slechts levende uitdrukking van de Heilige Wil van God. Hoe diep Rua was doorgedrongen<br />
in de geheimen van Don Bosco's vaderhart, bleek in 1858, bij hun terugkeer van hun eerste reis naar Rome<br />
Tijdens hun afwezigheid had men notabene de "ware collegetucht" ingevoerd, een gruwel voor Don Bosco en<br />
voor ieder goed Salesiaan. Rua nam<br />
het heft weer in handen, onopval- LAAT ONS BIDDEN. Goede Jezus, Gij die naast de Apostel van de<br />
lend; en onmerkbaar was in een paar<br />
jeugd, de Heilige Joannes Bosco, uw trouwe Dienaar, Michiel Rua<br />
als hulp, hebt gezet, en hem van zijn kinderjaren af de gedachte<br />
weken de goede oude familiegeest<br />
hebt ingegeven om Don Bosco's geest en Don Bosco's deugden te<br />
teruggekeerd.<br />
bestuderen en na te volgen, om moeiten en ontberingen, arbeid,<br />
lijden en offers met hem te delelen: gewaardig u de dag te<br />
verhaasten, waarop hij met de Heilige ook de eer der altaren mag<br />
gaan delen. Amen. Onze Vader - Weesgegroet - Eer aan de Vader.<br />
tekst: Jan Klein – ill.: Wim Saris wordt vervolgd<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 6 Nr. 4 – december 2006<br />
Ero Cras<br />
Ik kom al<br />
De welbekende zeven grote antifonen (antiphonae<br />
majores) bij de vespers van 17 t/m 23 december<br />
(O Sapientia, Adonai, Radix Jesse, Clavis David,<br />
Oriens, Rex gentium en Emmanuel), die alle op<br />
dezelfde aangrijpende melodie gezongen worden,<br />
verbergen een boodschap: hun beginletters, gelezen<br />
in omgekeerde volgorde, geven de woorden: ERO<br />
CRAS (morgen zal ik er zijn).<br />
En nu de verrassing die Jan Klein in zijn berijming<br />
voor ons heeft: ook daarin leveren de beginletters, in<br />
antwoord op het telkens herhaalde "Kom dan, o<br />
kom!", op dezelfde manier een uitspraak op: IK<br />
KOM AL. Dat is knap en tegelijk ook ontroerend.<br />
Een groot verlangen en grote geruststelling en troost<br />
houden elkaar in deze donkere dagen in evenwicht.<br />
We leven in geloof, in hoop en in liefde.<br />
De Kiem<br />
vervolg<br />
Op zaterdag 14 oktober, de reünie in Assel, had<br />
Johan Marsman een bundeltje blaadjes bij zich<br />
waarin ook negen afleveringen van De Kiem (zie<br />
de vorige Nieuwsbrief op bladzijde drie en het<br />
'archief' op website <strong>Origo</strong>. Nieuw in de tot nu<br />
aanwezige collectie waren de nummers 2 t/m 7<br />
van de eerste jaargang. Die is daarmee compleet.<br />
Het overzicht op website '<strong>Origo</strong>' (Archief / De<br />
Kiem) is aangevuld. Er zit veel leuk materiaal in.<br />
Dat is uiteraard door tijd en situatie getekend.<br />
Het geeft een aardige indruk van de sfeer in het<br />
huis te 's-Heerenberg, en van de betrekkelijke<br />
wereldvreemdheid van zijn bewoners, maar ook<br />
van hun creativiteit en enthousiasme.<br />
Over de inhoud van De Kiem het volgend jaar<br />
meer. Historisch gezien is ook de opeenvolging<br />
van Ruaanse huisbladen interessant. Misschien<br />
begon het met het missieblad 'Vuur en Vlam',<br />
met pater Jan Nelissen als motor. In 's-Heerenberg<br />
verscheen (1960-61) ook 'De Gentleman'<br />
van de neomist pater Marinus Gosselink.<br />
En in het bladen-bundeltje van Johan Marsman<br />
zie ik een 'vakantiekrant' van zomer 1962 en het<br />
vierde nummer van een mij nog onbekend blad<br />
'Vita', groepskrant van groep-b, uit 1967. Genoeg<br />
voor een geanimeerde exploratie. Wie meer weet<br />
of heeft van dit soort uitgaven wil misschien wel<br />
van zich laten horen. We gaan ermee door.<br />
Toezending<br />
kosten<br />
toezending per email of post gratis<br />
(op papier per post kost me ± € 1 per exemplaar)<br />
vrijwillige bijdragen 454400<br />
op girorekening t.n.v. A. Overtoom<br />
aanmelding/opzegging<br />
per email origo@home.nl<br />
per brief redactie-adres<br />
Bijdragen<br />
De bijdragen gestort op postrekening 454400 zijn<br />
aangegroeid tot € 265. Hartelijk dank!<br />
Redactie<br />
naam A.J.M. Overtoom<br />
straat Hofakkers 6<br />
plaats 9468 EE Annen<br />
telefoon 0592 - 271 586<br />
email origo@home.nl<br />
website http://members.home.nl/ajm.overtoom<br />
Ton Overtoom, pentekening (1992)<br />
Colofon<br />
De tekst is opgemaakt in twee kolommen, in het<br />
lettertype Garamond 11 pt, koppen (meestal) in<br />
Comic Sans MS 14 pt.<br />
Digitale weergave per aflevering in pdf-formaat,<br />
op de homepage en per email. Gratis lezers zijn:<br />
Acrobat Reader en FoxitReader (kijk voor info en<br />
download op: www.foxitsoftware.com).<br />
Lemma<br />
geloven in dit of geloven in dat is uiteindelijk lood<br />
om oud ijzer; het gaat erom in liefde open te staan.<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft