LJeerlijk- f Jeden - Historische Vereniging Heemstede-Bennebroek
LJeerlijk- f Jeden - Historische Vereniging Heemstede-Bennebroek
LJeerlijk- f Jeden - Historische Vereniging Heemstede-Bennebroek
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Emile Erens circa 1950<br />
grafie binnen de Nederlandse letterkunde<br />
een bescheiden plaats inneemt zal men zijn<br />
naam niet aantreffen in letterkundige naslagwerken.<br />
Wel komt men daarin alles te<br />
weten over zijn oudere broer Frans; maar<br />
die was dan ook één van de Tachtigers<br />
Wie was Emile Erens die het aandurfde op<br />
een eigen vernieuwende wijze levens van<br />
heiligen te beschrijven? En nog wel in een<br />
tijd dat hagiografie voor velen gelijkstond<br />
met te brave, te zoete en dus onleesbare<br />
lectuur. Het antwoord op deze vraag treft u<br />
hierbij aan.<br />
Jeugd en leerjaren<br />
Maria Emilius Josephus Hubertus 'Emile' Erens werd op 27 april 1865<br />
geboren te Schaesberg op de hoeve 'Huis de Kamp'. Deze boerderij,<br />
eigenlijk was het meer een landgoed, lag aan de weg van Heerlen naar<br />
de Duitse grens. Ooit was dit gedeelte van Limburg een streek waar<br />
zich alleen jagers, smokkelaars en vluchtelingen ophielden. Een gebied<br />
waar vaak om is gestreden en vreemd krijgsvolk bivakkeerde. Zelfs in<br />
de jeugdjaren van Emile, tijdens de Frans-Duitse oorlog (1870/71),<br />
trokken Italiaanse doedelzakspelers aan de hoeve voorbij al spelend en<br />
zingend: "Vive la France, morte alla Prussia".<br />
Zijn vader bestuurde het landelijke boerenbedrijf op een gemoedelijke<br />
wijze. Hij was een stille teruggetrokken man die 's avonds vaak in de<br />
keuken bij het vuur zat en met de knechten het werk besprak van de<br />
afgelopen en de volgende dag. De voertaal daarbij was plat-duits.<br />
Onderling sprak men in het gezin Duits of Frans.<br />
Zijn broer Frans beschrijft in zijn boek 'Vervlogen jaren' het leven op<br />
de hoeve aldus: "Wij leefden in een kleine patriarchale republiek,<br />
waar aan ieders behoefte werd voldaan. Zij (de knechten) waren<br />
ondergeschikt niet zozeer aan de een of andere persoon als aan de,<br />
van zelf sprekende toestand. Daardoor bleven die knechten tot in<br />
hun hoge ouderdom daar, waar zij als jongemannen waren gekomen.<br />
Zij waren tevreden en gingen op in het leven van mijn<br />
grootouders en ouders en deze gingen weer voor een groot deel op<br />
in hun leven."<br />
176