You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Dit <strong>PDF</strong> document is een preview<br />
van het betreff en<strong>de</strong> boek, uitgegeven door<br />
BOOKS of FANTASY.<br />
Om dit boek te bestellen,<br />
of om meer informatie te vin<strong>de</strong>n over dit boek,<br />
<strong>de</strong> schrijver en onze an<strong>de</strong>re publicaties,<br />
kunt u ons bezoeken op:<br />
WWW.BOOKSOFFANTASY.COM
Rik Raven<br />
Bron
© 2011 Rik Raven<br />
Uitgeverij Books of Fantasy<br />
Alle rechten voorbehou<strong>de</strong>n<br />
Eerste druk: April 2011<br />
Redactie: Alex <strong>de</strong> Jong<br />
Editor: Alex <strong>de</strong> Jong<br />
Omslagontwerp: Jos Weijmer<br />
Omslag foto: © Floriana Barbu<br />
Foto bewerking: Jos Weijmer<br />
Foto achterzij<strong>de</strong>: Thirza Meta<br />
ISBN 978 94 608 6023 2<br />
NUR 334<br />
www.booksoffantasy.com<br />
www.fantastischeboeken.nl
Beste lezer,<br />
Nadat allerlei lugubere en soms bizarre beel<strong>de</strong>n met geesten en an<strong>de</strong>r<br />
gespuis door mijn hoofd spookten, zodat ik niet an<strong>de</strong>rs kon dan eraan<br />
toegeven, ontstond dit verhaal; een eerbetoon met alle verwijzingen, halve<br />
toespelingen en soms wellicht herkenbare momenten.<br />
Laat me gerust weten wat je ervan vindt via:<br />
factotum@rikraven.com.
Rik Raven<br />
Bron<br />
Voor alle NAH'lotgenoten
Hoofdstuk 1<br />
De held van het (on)beschreven blad<br />
I <br />
Writersblock, een niet te kraken hangslot dat zijn inspiratiebron<br />
vergren<strong>de</strong>l<strong>de</strong>. Waar bleef die fucking eerste zin.<br />
Vloek niet zo! Harriëtte.<br />
En ze had gelijk, het was een slechte gewoonte.<br />
De <strong>de</strong>urbel ging. Geen vrien<strong>de</strong>lijke gong, eer<strong>de</strong>r een motorzaag<br />
met een ochtendhumeur. Een klus die al jaren op zijn Te doenlijst<br />
stond.<br />
Hij kwam niet in beweging. Al wat hij <strong>de</strong>ed, was <strong>de</strong> Jonge Jenever<br />
door het glas laten draaien, en staren naar het LCDscherm van zijn pc.<br />
Zo nu en dan knipper<strong>de</strong> hij met zijn ogen om het wit te laten ophou<strong>de</strong>n<br />
met golven. Hij probeer<strong>de</strong> <strong>de</strong> onverstaanbare stemmen uit <strong>de</strong> hal -<br />
net gongslagen zon<strong>de</strong>r echo - buiten te sluiten.<br />
In zijn glas was het niveau van <strong>de</strong> Jonge intussen gedaald tot amper<br />
een centimeter van <strong>de</strong> bo<strong>de</strong>m, toen hij hoor<strong>de</strong> hoe achter hem <strong>de</strong><br />
<strong>de</strong>ur werd opengegooid. Hij vertrok geen spier.<br />
'Nu heb ik er genoeg van, Rolf Dorint.' Hij zuchtte. Harriëtte. 'Weet<br />
je voor wie ik daarnet <strong>de</strong> voor<strong>de</strong>ur open<strong>de</strong>?'<br />
Hij keek in het glas. 'Nee, schat.'<br />
'Kijk me aan als ik tegen je praat. Dat doe je nu altijd. Ik sprak net<br />
een kerel die geld wil zien dat jij hem schuldig bent.'<br />
Hij zette het glas neer en draai<strong>de</strong> zijn stoel. Om haar te vangen in<br />
zijn blik, met oog voor <strong>de</strong> <strong>de</strong>tails die hij ooit in woor<strong>de</strong>n wil<strong>de</strong> vatten.<br />
Vandaag was alles aan haar strak: <strong>de</strong> lange bruine haren, haar smalle<br />
gezicht met <strong>de</strong> samengeknepen ogen, <strong>de</strong> streep tussen haar lippen en<br />
<strong>de</strong> rechte rok juist boven haar knieën. Bevallige knieën, dat wel. Ze<br />
bleef koppig in <strong>de</strong> <strong>de</strong>uropening staan, zoals gewoonlijk. Hij wil<strong>de</strong> net<br />
9
zijn aandacht vestigen op haar in elkaar gevouwen vingers - droeg ze<br />
een nieuwe ring? - toen hij besefte wat ze had gezegd.<br />
Zijn gelaten zucht zei haar genoeg. 'Oh, meneer heeft het door?<br />
Weet je hoeveel je had vergokt?'<br />
'Ja, schatje, maar je moet me geloven. Ik doe het niet meer. Ik wil<strong>de</strong><br />
het alleen maar ervaren.' Hij loog niet eens omdat hij gewoon wil<strong>de</strong><br />
weten wat het was om <strong>de</strong> spanning te voelen, <strong>de</strong> rush van het moment<br />
waarop je hebt gewonnen. Of verloren.<br />
'Je wist het? Toch verkoos je geheim te hou<strong>de</strong>n dat je het ron<strong>de</strong> bedrag<br />
van 14.000 euro schuldig bent aan <strong>de</strong>r<strong>de</strong>n? Ik dacht dat ik alles<br />
wel had meegemaakt met jou.'<br />
'Wat heb je gedaan?'<br />
'Eens even <strong>de</strong>nken. Een kleerkast van een kerel. Natuurlijk heb ik<br />
hem gezegd dat ik garant zou staan voor <strong>de</strong> betaling. Hij nam er genoegen<br />
mee.'<br />
Rolf staar<strong>de</strong> na<strong>de</strong>nkend naar <strong>de</strong> stapel van drie bruine dozen met<br />
enkele van zijn onverkochte boeken. Ze leun<strong>de</strong>n tegen <strong>de</strong> uitpuilen<strong>de</strong><br />
boekenkast omdat ze plaats had<strong>de</strong>n moeten maken voor het eenpersoonsbed,<br />
dat met slordig dichtgegooi<strong>de</strong> <strong>de</strong>kens tegen <strong>de</strong> muur geschoven<br />
stond.<br />
'Ik had je nog niet thuis verwacht. Is er op 't bedrijf iets gebeurd?'<br />
Eigenlijk was dit slechts een treurige poging om er achter te komen of<br />
ze een relatie had met haar collega Blon<strong>de</strong>krullenAngelo, maar ze begreep<br />
het niet. Of ze wil<strong>de</strong> hem dat doen geloven.<br />
De <strong>de</strong>ur sloeg dicht. Haar nijd echo<strong>de</strong> nog even na. Zuchtend liet<br />
hij zich voorover hangen. Bijna viel hij uit zijn stoel. Toch trok hij zichzelf<br />
rechtop en terug naar het LCDscherm. Zijn glas stond te wachten.<br />
Steeds min<strong>de</strong>r scherp gleed <strong>de</strong> vloeistof door zijn slokdarm naar bene<strong>de</strong>n.<br />
Hij staar<strong>de</strong> naar het witte vlak dat hem smeekte om beschreven te<br />
wor<strong>de</strong>n en zocht naar <strong>de</strong> eerste zin. Die fucking eerste zin.<br />
Daarvoor moest hij op zoek naar zichzelf, naar <strong>de</strong> schrijver in hem.<br />
Hij woon<strong>de</strong> in die an<strong>de</strong>re wereld. Vlakbij zijn verhalenbron. Zijn alternatieve<br />
re<strong>de</strong>n van bestaan.<br />
Die eerste zin. Het verhaal was aanwezig, maar hield zich schuil.<br />
Bijna kon hij het aanraken.<br />
10
Er ging iets gebeuren, er stond een veran<strong>de</strong>ring aan te komen, het<br />
hing in <strong>de</strong> lucht, het kriebel<strong>de</strong> in zijn vingers. Zijn vingertoppen hingen<br />
boven het toetsenbord, maar er kwam niets. Toch zat er iets on<strong>de</strong>r<br />
die nagels. Het wil<strong>de</strong> bevrijd wor<strong>de</strong>n, maar hij had geen i<strong>de</strong>e welke<br />
woor<strong>de</strong>n het nodig zou hebben. Die eerste zin. Een eerste zin. Hij typte.<br />
De <strong>de</strong>ur vloog open. Een verstikken<strong>de</strong> walm drong zich door <strong>de</strong> opening<br />
die <strong>de</strong> gelaars<strong>de</strong> voet creëer<strong>de</strong>. Een voet groter dan menig...<br />
Vloekend duw<strong>de</strong> hij zich van zijn bureau en bleef naar <strong>de</strong> letters op<br />
het witte beeldscherm staren. Nee. Verkeerd ritme, fout. Wat was dat<br />
toch? Zijn inspiratie borrel<strong>de</strong>, zijn vingers roffel<strong>de</strong>n op <strong>de</strong> tafelrand,<br />
maar die eerste zin kreeg hij niet uit zijn vingers.<br />
Misschien was het omdat Rolf zichzelf geen schrijver voel<strong>de</strong> in <strong>de</strong><br />
ware zin van het woord. Eigenlijk wil<strong>de</strong> hij geen verteller zijn. Dat was<br />
te afstan<strong>de</strong>lijk. Soms probeer<strong>de</strong> hij helemaal in zijn personage te kruipen;<br />
voelen wat <strong>de</strong>ze voel<strong>de</strong>, alles registreren wat diens zintuigen opmerkten.<br />
Er waren tij<strong>de</strong>n dat hij zich moest dwingen tot meer afstand.<br />
Daarom weiger<strong>de</strong> hij te schrijven in <strong>de</strong> eerste persoon, dat kwam werkelijk<br />
te dichtbij.<br />
Resoluut trok hij met <strong>de</strong> cursor donkere banen over <strong>de</strong> tekst en<br />
drukte op DEL. Weg ermee, niemand zat <strong>hier</strong>op te wachten. Eer<strong>de</strong>r<br />
had hij al enkele hoofdstukken voltooid, maar zijn uitgever Fabiano<br />
Riva had ze nooit te zien gekregen. Eigenlijk was het niet meer dan<br />
zijn vlucht geweest uit <strong>de</strong> har<strong>de</strong> realiteit. En toch...<br />
'Mijn God, Rolf, wat is die man cliché,' had Harriëtte gezegd, nog<br />
terwijl ze bezig was met lezen. Ze las al zijn verhalen voordat hij ze<br />
aanbood aan zijn vaste proeflezers. Het was zijn manier haar te betrekken,<br />
maar ook een goedmakertje voor <strong>de</strong> avon<strong>de</strong>n en soms nachten<br />
waarin hij zich opsloot in zijn werkkamer.<br />
'Aha,' had hij gevat gezegd. 'Je <strong>de</strong>nkt dat het een man is...'<br />
Ze was verontwaardigd, kwaad zelfs. Alsof zij op zijn schrijven<br />
zou wor<strong>de</strong>n afgerekend. 'Nee, serieus, Rolf, als je <strong>de</strong>nkt <strong>hier</strong>mee weg<br />
te komen… Het is <strong>de</strong> natte droom van een meisje van <strong>de</strong>rtien en een<br />
bijna volmaakte kopie van die, je weet wel, die van die serie boeken<br />
waarvan ik alleen het eerste <strong>de</strong>el heb gelezen, die premiejager, scherp-<br />
11
schutter of zoiets.' Natuurlijk had ze gelijk gehad. En hoewel hij wel<br />
vaker een karakter creëer<strong>de</strong> vanuit een al beken<strong>de</strong> positie, lukte het<br />
hem <strong>de</strong>ze keer absoluut niet dit personage echt te laten zijn. I<strong>de</strong>eën te<br />
over, maar hij scheen niet door een onzichtbaar pantser te geraken.<br />
Zijn protagonist (ofschoon het net zo goed zijn opponent kon zijn of<br />
een onbelangrijke figurant) was als <strong>de</strong> eerste zin. Hij zat ergens, maar<br />
hij bezat nog geen eigen i<strong>de</strong>ntiteit. Alsof hij niet geboren wil<strong>de</strong> wor<strong>de</strong>n.<br />
On<strong>de</strong>rtussen verborg zich daar een verhaal. Aan hem <strong>de</strong> taak het te<br />
ont<strong>de</strong>kken.<br />
Die eerste zin.<br />
De stilte klonk zwaar, direct nadat <strong>de</strong> dubbele <strong>de</strong>ur van <strong>de</strong> herberg was<br />
opengesmeten. Ie<strong>de</strong>reen keek naar <strong>de</strong> imposante gestalte die met een elleboog<br />
een van <strong>de</strong> <strong>de</strong>uren tegenhield.<br />
Rolf bleef naar <strong>de</strong> woor<strong>de</strong>n staren. Hij schud<strong>de</strong> zijn hoofd; die gelaars<strong>de</strong><br />
voet was beter. De cursor trok een baan over <strong>de</strong> zinnen en hij<br />
drukte op DEL. Nog een slok en hij glimlachte zuur, zijn ogen sluitend.<br />
Deze lichte roes was i<strong>de</strong>aal, tussen nuchterheid en dronkenschap<br />
in. Een perfecte schrijfconditie. Fuck! Waarom lukte het niet?<br />
Hij proef<strong>de</strong> <strong>de</strong> stilte in zijn eigen werkkamer, geen muziek, geen<br />
ruzie, geen onwelkome gelui<strong>de</strong>n van stenen kopjes en van potten en<br />
pannen. Langzaam kreeg hij het i<strong>de</strong>e dat het lege scherm hem aanstaar<strong>de</strong><br />
in plaats van an<strong>de</strong>rsom. Verbaasd schud<strong>de</strong> hij zijn hoofd. Het<br />
wit begon weer te swingen voor zijn ogen. Die fucking jenever. Hij<br />
moest een begin maken, één zin maar, dan kwam <strong>de</strong> rest vanzelf.<br />
Heel langzaam bewoog hij zijn hoofd, traag genoeg van links naar<br />
rechts om zijn beeld niet te veel met hem op <strong>de</strong> loop te laten gaan. Iets<br />
wachtte, iemand treuzel<strong>de</strong>. Waar bleef die eerste zin?<br />
Eigenlijk hoopte hij vooral dat Fabiano hem met rust zou laten. Natuurlijk<br />
was het puur toeval dat Fabiano vlakbij woon<strong>de</strong>, aan <strong>de</strong> Zuidoostelijke<br />
rand van Rijen, op een steenworp afstand van het NSstation.<br />
Op slechts enkele minuten afstand van <strong>de</strong> Van Grotendorpstraat<br />
in Tilburg waar hij en Harriëtte acht jaar gele<strong>de</strong>n <strong>de</strong>ze woning<br />
had<strong>de</strong>n gekocht. De man meen<strong>de</strong> dat telefoontjes en onaangekondig<strong>de</strong><br />
bezoeken legitiem waren. Tenslotte was het alweer twee jaar gele-<br />
12
<strong>de</strong>n dat Rolf nog iets publicabels had aangeleverd.<br />
Hij zuchtte. Het witte scherm leek even wat hel<strong>de</strong>r<strong>de</strong>r te wor<strong>de</strong>n.<br />
Waar bleef die beginzin? Van wie was die gelaars<strong>de</strong> voet, groter dan<br />
doorsnee? Wie kwam die herberg binnen? Wel wist hij dat ie<strong>de</strong>re sterveling<br />
ontzag voor hem had, voornamelijk uit angst. Rolf was zijn tegenpool,<br />
omdat hij alleen maar erkenning probeer<strong>de</strong> te krijgen voor<br />
wat hij <strong>de</strong>ed. Kon hij maar vluchten, maar er was geen wereld ver genoeg.<br />
Rolf bleef naar het scherm staren en het scherm staar<strong>de</strong> terug.<br />
Die eerste zin.<br />
II <br />
Een laars met een doffe, stalen punt schopte een van <strong>de</strong> twee verfloze<br />
<strong>de</strong>uren open. Toegang krijgen tot Het Eiken Paard - een herberg in<br />
Kristen – was makkelijk, er vandaan gaan zon<strong>de</strong>r het gevoel bestolen<br />
te zijn, was min<strong>de</strong>r vanzelfsprekend. Het stond aan een plein in een<br />
stad in Masseras, in het Rijk van Koning Folstine. Sinds mensenheugenis<br />
regeer<strong>de</strong> er een koning Folstine die zijn Koninkrijk bestempel<strong>de</strong> als<br />
het Dak van <strong>de</strong> wereld. Net zoals zijn va<strong>de</strong>r en zijn va<strong>de</strong>rs va<strong>de</strong>r en<br />
zijn grootva<strong>de</strong>rs va<strong>de</strong>r.<br />
Alle geroezemoes verstom<strong>de</strong>. Waar eer<strong>de</strong>r lui<strong>de</strong> uitroepen en gelach<br />
te horen was, klonk nu geknars van leren zolen en geschuif van<br />
kruiken bier en wijn. Zelfs <strong>de</strong> valse piano hield er mee op.<br />
Na <strong>de</strong> stalen punt zag je <strong>de</strong> rand van een zwarte hoed. Van een<br />
man die geen an<strong>de</strong>re keuze zag dan zich te buigen. Eenmaal binnen<br />
rechtte hij zijn rug en wees met <strong>de</strong> lopen van twee revolvers voor zich<br />
uit. Le<strong>de</strong>ren za<strong>de</strong>ltassen hingen over zijn rechterschou<strong>de</strong>r en achter <strong>de</strong><br />
linker stak een korfgevest van vernikkeld staal uit <strong>de</strong> jas die reikte tot<br />
zijn kuiten. Hij stond wat scheef - vanwege het gewicht van <strong>de</strong> tassen -<br />
maar <strong>de</strong> lopen bleven op gelijke hoogte. Toen hij opkeek, tuur<strong>de</strong> hij<br />
over alle hoof<strong>de</strong>n <strong>de</strong> ruimte door. Een blon<strong>de</strong> vrouw leun<strong>de</strong> tegen <strong>de</strong><br />
achterste muur. Ze glimlachte omdat ze er zeker van was op die af-<br />
13
stand veilig te zijn. Ze droeg een dienblad op haar platte hand. De grimas<br />
op zijn door ou<strong>de</strong> littekens geschon<strong>de</strong>n gezicht leek er op vastgelijmd.<br />
Er sprak geen leedvermaak uit, geen boosheid, niets. Een schot<br />
echo<strong>de</strong> in <strong>de</strong> stilte en <strong>de</strong> kogel suis<strong>de</strong> door <strong>de</strong> pluizige staart op het<br />
hoofd van <strong>de</strong> dienster. Ze gleed met open mond langs <strong>de</strong> muur naar<br />
bene<strong>de</strong>n. Kruiken bier beland<strong>de</strong>n met haar dienblad op <strong>de</strong> grond.<br />
De echo van het schot benadrukte <strong>de</strong> stilte in <strong>de</strong> herberg. De mannen,<br />
ongeschoren en in kleding geurend naar opgedroogd zweet en<br />
dierlijke feces, durf<strong>de</strong>n zich nauwelijks te bewegen. De vrouwen -<br />
voornamelijk ingehuurd voor seks - hiel<strong>de</strong>n hun armen in bescherming<br />
voor hun borsten. Zelfs <strong>de</strong> rook en <strong>de</strong> geur van verschaald bier<br />
en vette worst, leken bewegingsloos. Alle ogen waren op hem gericht.<br />
Hij zuchtte, en had zijn oogle<strong>de</strong>n ternauwernood geopend. Zijn<br />
stem was toonloos: 'Kresin is <strong>hier</strong>.' De blinken<strong>de</strong> lopen wezen op <strong>de</strong><br />
kastelein, wiens pruimtabak stil lag tussen on<strong>de</strong>rlip en tan<strong>de</strong>n. Hoewel<br />
<strong>de</strong> man re<strong>de</strong>lijk veilig achter <strong>de</strong> bre<strong>de</strong> toog van donker massief<br />
hout stond, vergat hij zijn mond te sluiten. En ook al was hij een tanige<br />
kerel met wie vast niemand zou durven spotten, toch begon hij te stotteren.<br />
'Hhhij liep daarstraks mmmet Kraia… een van <strong>de</strong> mei<strong>de</strong>n, naar boven.<br />
Ik heb em niet meer gezien.'<br />
De schutter, die zijn revolvers terug in hun holsters liet glij<strong>de</strong>n, vergat<br />
heel even zijn doel toen hij van een tafel vlak achter hem, hoor<strong>de</strong><br />
fluisteren: 'Kijk, dat is nu een Fret, en hij schijnt <strong>hier</strong> vaker te komen.'<br />
'Ik ken ze wel, joh. Mijn va<strong>de</strong>r...' Maar <strong>de</strong> jongeman kwam tot <strong>de</strong><br />
conclusie dat <strong>de</strong> informatie over zijn va<strong>de</strong>r onbelangrijk was, omdat<br />
<strong>de</strong> Fret zich naar hem omdraai<strong>de</strong>.<br />
Zijn han<strong>de</strong>n lagen op <strong>de</strong> uit onverwoestbaar en dofzwart wengéhout<br />
vervaardig<strong>de</strong> kolven. De bei<strong>de</strong> wijsvingers streel<strong>de</strong>n het metaal.<br />
De Fret keek naar <strong>de</strong> man met het vuile gezicht en het ro<strong>de</strong> haar die<br />
vurig wenste dat hij zijn woor<strong>de</strong>n kon terugnemen. Hij klem<strong>de</strong> zijn<br />
smerige vingers wanhopig om een bui<strong>de</strong>l vol met munten, eer<strong>de</strong>r die<br />
dag verdiend op <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nmarkt. De Fret verloor zijn belangstelling<br />
en keek <strong>de</strong> jongeman, die over zijn va<strong>de</strong>r had willen spreken, in zijn<br />
blauwe ogen. Een opgeschoten knaap met blon<strong>de</strong> krullen, in een jas<br />
14
van een dunne stof met vuil aan <strong>de</strong> mouwen. Zijn stem werd laag: 'Jij<br />
kent ze wel?'<br />
De jongeman stak uitdagend zijn borst vooruit en zei: 'Folstines Rationele<br />
Eenheid...' Al wat hij ver<strong>de</strong>r nog wil<strong>de</strong> zeggen, vervaag<strong>de</strong> alsof<br />
zijn stem door het draaien aan een <strong>de</strong>nkbeeldige knop zachter werd<br />
gezet.<br />
De Fret stond voor hun tafel. Hij ontnam <strong>de</strong> mannen alle zicht, behalve<br />
dat op het wapenarsenaal aan <strong>de</strong> binnenkant van zijn leren jas.<br />
Ze keken naar enkele rechte werpmessen, een aantal dolken en een<br />
paar magazijnen. Ook hingen er drie patroonriemen met koperen hulzen<br />
om zijn heupen. Hij sloot <strong>de</strong> jas, trok zijn wenkbrauwen op en<br />
zuchtte. 'Lef. Je <strong>de</strong>nkt dus dat je tot in <strong>de</strong> kern van een Fret kan doordringen?<br />
Na een oogopslag?' Maar hij gaf <strong>de</strong> jongen geen kans te antwoor<strong>de</strong>n,<br />
want hij wend<strong>de</strong> zich tot <strong>de</strong> roodharige man. 'Mijn neus<br />
vertelt me dat jij in paar<strong>de</strong>n han<strong>de</strong>lt. Jij geeft me een paard, een Fret<br />
waardig en ik spaar je leven.' Niemand in dit etablissement zou een<br />
fractie van een secon<strong>de</strong> twijfelen aan zijn woor<strong>de</strong>n, wist hij.<br />
'Het enige paard dat jou kan dragen, heb ik vanmiddag verkocht<br />
aan boer Gres.'<br />
De Fret wees met <strong>de</strong> loop van een van <strong>de</strong> revolvers naar <strong>de</strong> jonge<br />
vriend van <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar. En schoot. De jongen viel gillend<br />
met stoel en al achterover. Huilend bleef hij liggen, met zijn hand aan<br />
zijn oor.<br />
'Zeg het jong dat hij zich niet moet aanstellen: amper een schampschot.<br />
Jij koopt dat paard terug en je zorgt dat het op het plein staat te<br />
wachten wanneer ik terugkom, an<strong>de</strong>rs heb je meer op je geweten dan<br />
dit schrammetje.' Hij stak <strong>de</strong> revolver terug in zijn holster en sloeg <strong>de</strong><br />
jas opnieuw dicht voordat hij koers zette naar <strong>de</strong> trap.<br />
Ongemerkt schud<strong>de</strong> hij <strong>de</strong> sabel achter zijn schou<strong>de</strong>r recht terwijl<br />
hij <strong>de</strong> trap op liep naar <strong>de</strong> balustra<strong>de</strong>. Alle vier <strong>de</strong>uren waren geopend,<br />
maar in <strong>de</strong> eerste twee kamers was niemand aanwezig. On<strong>de</strong>r<br />
hem nam het geroezemoes weer in volle sterkte toe.<br />
'Kanter?' Een stem van verleiding, zwoel, smekend. De Fret keek<br />
<strong>de</strong> <strong>de</strong>r<strong>de</strong> kamer in. 'Je wil<strong>de</strong> me toch niet voorbij lopen? Ik hoor<strong>de</strong> al<br />
dat je binnenkwam. Kom <strong>hier</strong>, kanjer, ik heb je gemist.'<br />
15
Baxan Kanter bleef in <strong>de</strong> <strong>de</strong>uropening staan, zijn ogen op <strong>de</strong> vrouw<br />
gericht die hem vanaf <strong>de</strong> rand van het bed aankeek. Zij ken<strong>de</strong> hem, hij<br />
haar niet. 'Wat wil je?' vroeg hij en snoof <strong>de</strong> dunne geur van Kresin op.<br />
Ze lachte en haar tan<strong>de</strong>n staken wit af tegen haar appelro<strong>de</strong> mond.<br />
Ze was juist bezig <strong>de</strong> haakjes van haar korset vast te maken, maar<br />
stopte direct toen hij haar schattend bekeek, als een koe op een veiling.<br />
'Ik hoopte eigenlijk dat je me nog wel zou kennen. Zo lang gele<strong>de</strong>n is<br />
het toch niet?' Ze spreid<strong>de</strong> haar benen, een roze roos open<strong>de</strong> zich.<br />
Kanter zweeg, maar bleef kijken.<br />
'Kraia,' zei ze en er klonk slecht geacteer<strong>de</strong> verontwaardiging.<br />
'Ik ruik Kresin,' volhard<strong>de</strong> hij, maar <strong>de</strong> roos had evengoed zijn aandacht.<br />
'Mijn lieve schat, ik zit <strong>hier</strong> in mijn volle glorie en jij kunt alleen aan<br />
Kresin <strong>de</strong>nken?' Haar lach klonk hoog. Ze drukte haar borsten omhoog<br />
zodat <strong>de</strong> tepels in zijn richting priem<strong>de</strong>n.<br />
Baxan trok zijn wenkbrauwen op en liep <strong>de</strong> kamer in. Voor het bed<br />
hield hij halt en keek op haar neer. De za<strong>de</strong>ltassen gle<strong>de</strong>n van zijn<br />
schou<strong>de</strong>r naast het bed. Hij liet zijn ogen donker<strong>de</strong>r wor<strong>de</strong>n. De bruine<br />
kleur van <strong>de</strong> iris en het wit van <strong>de</strong> oogbol verduister<strong>de</strong>n, verdwenen<br />
en maakten plaats voor volledige duisternis. Op zulke momenten<br />
kon niemand verdragen wat daarachter zichtbaar werd. Niemand had<br />
het ooit aangedurfd en <strong>de</strong> meesten spraken al veel eer<strong>de</strong>r <strong>de</strong> waarheid<br />
zoals zij die zagen. Op een man na. Van hem rook hij <strong>de</strong> kenmerken<strong>de</strong><br />
geur.<br />
Haar gezicht vertrok alsof ze plotseling door een innerlijke pijn<br />
werd bevangen. 'Schatje, alsjeblieft. Ik zeg je <strong>de</strong> waarheid. Heb ik ooit<br />
tegen je gelogen?'<br />
Hij zweeg. Zijn ogen bewogen niet, geen knippering.<br />
'Wat wil je weten van Kresin? Alles wat ik weet, is dat hij zijn kleine<br />
worstje vaak niet...' Een revolver verscheen in haar blikveld. Haar<br />
ogen ston<strong>de</strong>n groot toen ze ver<strong>de</strong>r sprak; gehaast, angstig. 'Hij vertrok<br />
meteen bij je binnenkomst, die nogal opviel, moet ik zeggen. Ik hoor<strong>de</strong><br />
het <strong>hier</strong>boven, of beter gezegd, ik hoor<strong>de</strong> het niet. Ik begrijp niet hoe jij<br />
het altijd weet klaar te spelen om een drukke herberg ineens stil te krijgen...'<br />
Een twee<strong>de</strong> loop vergezel<strong>de</strong> zijn naaste familielid en raakte haar<br />
16
wang. 'Alsjeblieft, Kanter, kanjer van me, ik ben eerlijk. Kresin was in<strong>de</strong>rdaad<br />
<strong>hier</strong>, maar hij is weg. Hij zal je altijd uit han<strong>de</strong>n blijven, zei<br />
hij.' Ze wenkte met haar hoofd, achter zich.<br />
Zijn ogen verloren <strong>de</strong> ongenaakbare leegheid en richtten zich naar<br />
het raam achter haar, en dan vooral naar het stof op <strong>de</strong> kozijnen en <strong>de</strong><br />
spinrag in <strong>de</strong> hoeken. Zijn blik keer<strong>de</strong> naar haar terug, waarna hij<br />
knikte, niet van instemming, maar omdat hij een besluit had genomen.<br />
Hij kantel<strong>de</strong> zijn revolvers zodat <strong>de</strong> lopen naar boven wezen. Hij keek<br />
naar haar bleekroze borsten.<br />
Ze veins<strong>de</strong> <strong>de</strong> uitdrukkingsloosheid in <strong>de</strong> blik niet te zien en glimlachte,<br />
zich vastklampend aan <strong>de</strong> hoop dat zij vanaf nu <strong>de</strong> touwtjes in<br />
han<strong>de</strong>n had en zei: 'Hij is gevlucht, lieverd. Hij zegt dat hij <strong>de</strong> enige is,<br />
die je altijd uit han<strong>de</strong>n is gebleven. Hij zei ook dat hij ooit een Fret is<br />
geweest. Ik zou hem haten als <strong>de</strong> pest, ik...'<br />
'Geen haat, alleen gerechtigheid,' on<strong>de</strong>rbrak hij haar terwijl hij zijn<br />
jas naar achteren sloeg. 'Zijn geur hangt <strong>hier</strong>.' Hij scheur<strong>de</strong> haar korset<br />
volledig open, enkele haakjes sprongen los en zou<strong>de</strong>n zich nooit meer<br />
laten vin<strong>de</strong>n, en hij duw<strong>de</strong> haar achterover op het bed.<br />
'Hoezo? Ik ruik niets.' Kraia lachte opvallend luid. Terwijl ze nog<br />
meer korte en vooral har<strong>de</strong> gilletjes slaakte, ging een van <strong>de</strong> smalle latjes<strong>de</strong>uren<br />
van <strong>de</strong> kamerbre<strong>de</strong> klerenkast open. Kresin – er ontstond<br />
geen enkele beweging in <strong>de</strong> lucht om hem heen – met zijn eeuwige<br />
grijns. Zijn zwarte haren, plat op het hoofd gedrukt met een vet waarvan<br />
niemand <strong>de</strong> herkomst wil<strong>de</strong> weten, glans<strong>de</strong>n metaalachtig.<br />
Een revolverschot klonk. Het tril<strong>de</strong> in je maag en een verontrustend<br />
piepen in je oren was het gevolg. Zelfs in een compromitteren<strong>de</strong><br />
houding als <strong>de</strong>ze had Baxan een revolver binnen handbereik. Hij zag<br />
nog net <strong>de</strong> punt van Kresins hiel verdwijnen achter <strong>de</strong> gapen<strong>de</strong> <strong>de</strong>ur.<br />
Alweer had Kresin op zijn ratachtige eigenschappen vertrouwd. De<br />
<strong>de</strong>ur stond nog open. Baxan zag <strong>de</strong> balustra<strong>de</strong> en vanuit <strong>de</strong> ruimte bene<strong>de</strong>n<br />
klonk gejuich en boegeroep door elkaar. De buiten<strong>de</strong>ur sloeg<br />
hard dicht.<br />
Kraia ging overeind zitten met haar han<strong>de</strong>n voor <strong>de</strong> oren. Kanter<br />
zat op <strong>de</strong> rand van het bed en knoopte, zon<strong>de</strong>r acht op haar te slaan,<br />
zijn broek dicht waarna hij met zijn ellebogen op zijn knieën voor zich<br />
17
uit bleef staren. 'Kraia, je bent dom. Een man verschuilt zich in kleerkasten<br />
en moet zijn vlucht maskeren door jouw gillen? Goedgelovig<br />
én dom. Geen Fret. Nee, zelfs geen aspirant-Fret, trapt daarin.' Zijn<br />
stem klonk vlak. Het was zijn eigen fout, opnieuw, maar Kresin leek<br />
een geest, een fantoom. Hij keek haar niet aan, zijn revolvers bungel<strong>de</strong>n<br />
tussen zijn benen.<br />
Kraia pakte hem verschrikt bij zijn arm: 'Liefje, je moet me geloven,<br />
hij dwong me. Je mag me niet... Je kunt me niet... Je hebt me net nog...<br />
Het was toch goed? Hier, voel mijn borsten. Schatje, ze zijn van jou.'<br />
Ze rukte aan zijn arm en wil<strong>de</strong> <strong>de</strong> hand op haar borst leggen. Ze vergat<br />
<strong>de</strong> revolver waarvan <strong>de</strong> haan gespannen was en die in <strong>de</strong> palm<br />
van zijn hand lag. Zijn wijsvinger tril<strong>de</strong> licht toen hij <strong>de</strong> trekker overhaal<strong>de</strong>.<br />
Een kogel drong via haar hals haar hoofd binnen en verliet <strong>de</strong><br />
sche<strong>de</strong>l aan <strong>de</strong> achterkant. Zo miniem als <strong>de</strong> wond was bij het binnengaan,<br />
zo groot was <strong>de</strong> uitgaan<strong>de</strong> wond, waar kleverig weefsel door<br />
naar buiten stulpte.<br />
Baxan klakte kort met zijn tong en stond op, zijn revolver gleed terug<br />
in het holster. Hij trok zijn jas dicht en zette zijn hoed weer op. Hij<br />
keek op haar neer. Haar kleding was als opengescheurd ca<strong>de</strong>aupapier,<br />
en het geschenk was opgebruikt.<br />
Met zijn za<strong>de</strong>ltassen over <strong>de</strong> schou<strong>de</strong>r liep hij <strong>de</strong> kamer uit, over <strong>de</strong><br />
trap naar bene<strong>de</strong>n.<br />
III <br />
'Jeihoe! Je hebt ongelijk gehad, va<strong>de</strong>r. Ongelijk.' Rolf wierp theatraal<br />
zijn han<strong>de</strong>n in <strong>de</strong> lucht en schonk zijn longdrinkglas opnieuw halfvol.<br />
Ein<strong>de</strong>lijk was zijn verhalenbron hem gunstig gestemd. Hij had een<br />
i<strong>de</strong>e.<br />
Zijn va<strong>de</strong>r had er zijn favoriete bezigheid van gemaakt om hem ervan<br />
te beschuldigen een dromer te zijn. Met dromen is geen droog brood<br />
te verdienen, had hij steevast gezegd als Rolf weer eens wapperend met<br />
een nieuw verhaal <strong>de</strong> keuken binnenstorm<strong>de</strong>. En ie<strong>de</strong>re keer slaag<strong>de</strong><br />
18
hij erin om Rolf op <strong>de</strong> kast te jagen, alsof hij kickte op Rolfs zichtbare<br />
teleurstelling.<br />
Natuurlijk had zijn va<strong>de</strong>r ongelijk gehad. De bewijzen ston<strong>de</strong>n bij<br />
heel wat mensen in <strong>de</strong> boekenkast. Hij werd gepubliceerd, hij schreef<br />
verhalen in romanvorm, essays, artikelen en gedichten. Tegenwoordig<br />
hield hij lezingen en gaf hij workshops.<br />
Rolf leun<strong>de</strong> in zijn bureaustoel en nam een slok. Jonge jenever was<br />
vooral lekker met suiker. Die moest nog even achterwege blijven, hij<br />
had het nog niet verdiend. Maar er was een begin gemaakt.<br />
Het glas tussen zijn han<strong>de</strong>n rollend, keek hij gebiologeerd naar een<br />
uitgerekte, kartelige druppel vogelpoep op het raam. De zomer was<br />
voorbijgegaan. Ongemerkt. De zon stond lager en scheen niet langer<br />
direct naar binnen. Hij had het rolgordijn opgetrokken en hij keek uit<br />
op <strong>de</strong> zijgevel van het huis van <strong>de</strong> buren, <strong>de</strong> familie Van Maarn. Leuke<br />
mensen, niets op aan te merken. Ze had<strong>de</strong>n een zoon, een lastige puber.<br />
Hoe heette die jongen ook al weer?<br />
Inmid<strong>de</strong>ls zat hij aan zijn vier<strong>de</strong> jonge jenever en voel<strong>de</strong> <strong>de</strong> alcohol.<br />
Alles werd zachter. Hij keek in het glas en herinner<strong>de</strong> zich <strong>de</strong> eerste<br />
keer dat hij Jonge Jenever had gedronken. Hij was tien jaar oud en wil<strong>de</strong><br />
niet on<strong>de</strong>rdoen voor zijn broer Aart, die - twee jaar ou<strong>de</strong>r dan hij -<br />
al alcohol durf<strong>de</strong> te drinken. Natuurlijk stiekem, va<strong>de</strong>r wist het niet.<br />
Het was in het schuurtje bij <strong>de</strong> volkstuintjes, waar altijd die rare geur<br />
had gehangen, zoet en zuur tegelijk. Nu wist hij dat het kunstmest<br />
moest zijn geweest, maar toen leek het alsof iemand zijn do<strong>de</strong> huisdier<br />
vergeten was te begraven. In dat schuurtje had Aart een fles Goblet<br />
verborgen. Rolf dronk manhaftig zijn eerste slok. Het zag eruit als water<br />
en hij schatte dat het ook wel zo zou proeven. Hij kwam bedrogen<br />
uit. Het was alsof hij een in brand gestoken kauwgombal had ingeslikt.<br />
Wat <strong>de</strong>ed dat pijn. Op dat verschrikkelijke moment was hij er absoluut<br />
zeker van dat zijn keel volledig moest zijn weggeschroeid. Hij<br />
zou verhongeren omdat hij nooit meer zou kunnen eten. Aart was niet<br />
meer bijgekomen van het lachen.<br />
Hij zette het glas aan zijn lippen en dronk het in een teug leeg,<br />
schonk het opnieuw halfvol en typte ver<strong>de</strong>r. Hij merkte ze niet op,<br />
omdat hij ze niet wil<strong>de</strong> zien, die duizelingwekken<strong>de</strong> waarschuwingen<br />
19
van <strong>de</strong> alcohol.<br />
IV <br />
Er klonk weinig rumoer in <strong>de</strong> inmid<strong>de</strong>ls nagenoeg leeggelopen herberg.<br />
Slechts enkele klanten, waaron<strong>de</strong>r <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar en zijn<br />
jonge vriend, waren niet gevlucht. De jonge kerel had een verband om<br />
zijn hoofd gedraaid, waaruit blon<strong>de</strong> plukken haar staken. Boos stond<br />
hij op van <strong>de</strong> tafel toen hij <strong>de</strong> Fret in hun richting zag komen.<br />
Baxan bekeek <strong>de</strong> jongen die later zeker een flinke kerel beloof<strong>de</strong> te<br />
wor<strong>de</strong>n, maar nog niet genoeg van het leven had geproefd. Hij leg<strong>de</strong><br />
zijn hand tegen <strong>de</strong> borst van <strong>de</strong> jongen en liet zijn blik omlaag gaan<br />
naar <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar. Gespannen verschoof <strong>de</strong> man zijn kroes<br />
bier over <strong>de</strong> tafel als een bovenmaats paard op een schaakbord, maar<br />
<strong>de</strong> jongen klem<strong>de</strong> zijn hand om Baxans on<strong>de</strong>rarm. 'Ik ben niet bang<br />
voor jullie,’ zei <strong>de</strong> jongen. ‘Ik wil dat u weet dat ik me niet ongestraft<br />
laat verwon<strong>de</strong>n en dat <strong>de</strong> sheriff ie<strong>de</strong>r moment kan binnenkomen om<br />
u te arresteren.'<br />
Baxan negeer<strong>de</strong> <strong>de</strong> vingers om zijn arm en brom<strong>de</strong>: 'Paard.'<br />
'Buiten,' mompel<strong>de</strong> <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar zon<strong>de</strong>r op te kijken.<br />
In een enkele pas was Baxan bij <strong>de</strong> dubbele <strong>de</strong>ur. Buiten lag het<br />
plein, in ro<strong>de</strong> keien gelegd, met opwaaiend zand, wat dorre struiken<br />
en een ou<strong>de</strong> eik als mid<strong>de</strong>lpunt. Er omheen ston<strong>de</strong>n houten huizen<br />
met hun scheefhangen<strong>de</strong> luiken en verveloze <strong>de</strong>uren gesloten. Voor<br />
<strong>de</strong> veranda van <strong>de</strong> herberg stond een paard, met een touw om <strong>de</strong> hals<br />
gebon<strong>de</strong>n aan een stutpaal. Zijn goudbruin glanzen<strong>de</strong> vacht stel<strong>de</strong> <strong>de</strong><br />
avondzon in <strong>de</strong> schaduw. Het beest mat een schofthoogte waarmee<br />
een Fret heel behoorlijk uit <strong>de</strong> voeten kon - meer dan 1.80 meter - en<br />
hij bezat waarlijk stevige benen die Baxan kon<strong>de</strong>n dragen. Dit was<br />
geen paard dat op <strong>de</strong> halfjaarlijkse paar<strong>de</strong>nmarkt in Kristin aan een<br />
boer verkocht zou mogen wor<strong>de</strong>n. Hij draai<strong>de</strong> zich een kwartslag terug<br />
<strong>de</strong> herberg in. 'Waar heb je dat paard gestolen? Het is een van <strong>de</strong><br />
Konings paar<strong>de</strong>n.'<br />
20
'Niet gestolen, ik ben een eerlijke zakenman en ik heb het gekocht<br />
van een vrouw. Een machtige vrouw, dat kon ik wel zien. Misschien<br />
was ze een magiër, dat zie je tegenwoordig ook niet meer. Ie<strong>de</strong>reen<br />
draagt toch maar mantels. Hoewel ze me geen gemakkelijk wijfie leek.'<br />
Baxan zette een pas terug <strong>de</strong> herberg in, greep <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar<br />
bij <strong>de</strong> arm en sleur<strong>de</strong> hem naar buiten. De <strong>de</strong>ur van <strong>de</strong> herberg<br />
bleef open.<br />
'Kijk.' Baxan duw<strong>de</strong> <strong>de</strong> man op zijn knieën achter <strong>de</strong> hielen van het<br />
paard. 'Ongetwijfeld zul je zien dat dit een hengst is. Wat zie je nog<br />
meer?'<br />
Trappelen<strong>de</strong> hoeven met zware hoefijzers echo<strong>de</strong>n luid over het<br />
lege plein.<br />
'Uh... een brandmerk?' kreun<strong>de</strong> <strong>de</strong> man bij het zien van <strong>de</strong> geschroei<strong>de</strong><br />
haren achter op <strong>de</strong> bil van het paard. Dui<strong>de</strong>lijk herkenbaar<br />
waren <strong>de</strong> drie torens van kasteel Prepotem in Kar<strong>de</strong>sh. Met zijn voorhoofd<br />
gevaarlijk dicht bij <strong>de</strong> spronggewrichten van het paard, kneep<br />
<strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar zijn ogen dicht.<br />
'Dit paard is gestolen,' zei Baxan terwijl hij hem rustig overeind<br />
trok. 'Helaas kom jij niet voor op mijn lijst. Dus zal ik dit dier terugbrengen<br />
naar <strong>de</strong> rechtmatige eigenaar: koning Folstine. Maar eerst<br />
Kresin.'<br />
Toeval of niet, maar het paard hield op met trappelen en stond stil,<br />
alsof hij <strong>de</strong> woor<strong>de</strong>n had begrepen.<br />
'Baxan Kanter!' Hard schal<strong>de</strong> <strong>de</strong> stem over <strong>de</strong> binnenplaats en hij<br />
kaatste terug met een echo van <strong>de</strong> respectabele zomereik.<br />
Een man kwam uit <strong>de</strong> straat met ro<strong>de</strong> lichten, gewillige dames en<br />
kamers waar nooit iemand sliep, maar die wel gezegend waren met<br />
een bed. Breed bewoog hij zijn armen, alsof hij hoopte dat hij op <strong>de</strong>ze<br />
manier sneller vooruitkwam. Sneller werd hij niet, maar vanwege <strong>de</strong><br />
uitwaaieren<strong>de</strong> lange jas was <strong>de</strong> gelijkenis met een opgeblazen varkensblaas<br />
treffend.<br />
Baxan klopte het paard op <strong>de</strong> billen. Hij liep - terwijl hij met zijn<br />
hand het dier tegen <strong>de</strong> haren in streek - naar voren. Dit was een kwaliteitsdier.<br />
Vanaf nu <strong>de</strong> zijne. 'Hoe heet dit beest?' vroeg hij aan <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar.<br />
21
De han<strong>de</strong>laar keek echter wat benauwd naar <strong>de</strong> glanzen<strong>de</strong> penning<br />
op <strong>de</strong> kraag van <strong>de</strong> aanstormen<strong>de</strong> sheriff.<br />
'Naam,' herhaal<strong>de</strong> Baxan en liet zijn hand <strong>de</strong>monstratief op <strong>de</strong> kolf<br />
van een revolver rusten.<br />
'Gahrman,' antwoord<strong>de</strong> <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar, plotseling erg vlug.<br />
'Kanter,' hijg<strong>de</strong> <strong>de</strong> sheriff toen hij ein<strong>de</strong>lijk bij <strong>de</strong> Fret en het paard<br />
aankwam. 'Kanter. Ik ben sheriff Alf Ro<strong>de</strong>aux. Je kent me niet meer,<br />
zeker? Eens per <strong>de</strong>rtig jaar zijn ze toch? De zuiveringen? Och nee, vergiffenis,<br />
Kanter, ik hoor<strong>de</strong> laatst dat het tijdsbestek bij jou wat uiteen<br />
kan lopen. Lijkt me zeker zwaar als er zoveel is dat vergeten moet<br />
wor<strong>de</strong>n.'<br />
Toen <strong>de</strong> sheriff tegen zijn hoed tikte, glimlachte Baxan zon<strong>de</strong>r<br />
vreug<strong>de</strong>. Hij keek hem aan en dacht na over wat hij ging antwoor<strong>de</strong>n.<br />
'Ro<strong>de</strong>aux. Als je me probeert te beledigen, verspil je je a<strong>de</strong>m en je<br />
speeksel. Schijnbaar had je een van ons willen zijn omdat ik het verlangen<br />
in je stem hoor overheersen als je over <strong>de</strong> zuiveringen spreekt.<br />
Onverstandig. Luister: je kreeg <strong>de</strong> functie van sheriff, wees daar dankbaar<br />
voor.' Hij klakte met zijn tong. 'Wat jou aangaat, is dat ik alles in<br />
<strong>de</strong> hand heb. Dit is één <strong>de</strong>r Konings paar<strong>de</strong>n die gestolen werd. Hij is<br />
door mij opgespoord en zal door mij wor<strong>de</strong>n teruggebracht.'<br />
Geluid van een dichtslaan<strong>de</strong> <strong>de</strong>ur, ge<strong>de</strong>mpt als was hij van nat papier,<br />
weerklonk. De jongeman met het verband stapte <strong>de</strong> veranda af.<br />
Ro<strong>de</strong>aux zei: 'Oké, dan gaat het me niet aan. Wat me wel aangaat, is<br />
dat er een klacht tegen je is ingediend, Kanter. Je hebt, geloof ik, geen<br />
i<strong>de</strong>e wie je beschoten hebt, is het wel? Daarbij, sinds wanneer hou jij je<br />
bezig met het opsporen van paar<strong>de</strong>n? Waar is je eigen paard?'<br />
'Do<strong>de</strong>lijk vermoeid...' mompel<strong>de</strong> Baxan. Hij begon met <strong>de</strong> vlakke<br />
hand langs <strong>de</strong> hals van het paard te strijken en sprak in zichzelf. Gemompel,<br />
onverstaanbaar, maar <strong>de</strong> hengst draai<strong>de</strong> zijn hoofd. Baxan<br />
pakte <strong>de</strong> on<strong>de</strong>rlip en kneed<strong>de</strong> die terwijl hij zich tot <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar<br />
wend<strong>de</strong>. 'Gahrman moet geza<strong>de</strong>ld wor<strong>de</strong>n. Ik vertrek.' Waarop<br />
hij zich naar <strong>de</strong> sheriff draai<strong>de</strong> maar even wachtte met spreken. 'En jij,<br />
Ro<strong>de</strong>aux, bent vergeten wat dank is. Sommigen noemen me oud, vele<br />
onbeken<strong>de</strong> gezichten kennen me. Jij had een Fret willen zijn. Ik zeg het<br />
je nogmaals: Verlost van irrelevante gevoelens, zijn <strong>de</strong> enige emoties die er<br />
22
toe doen: respect voor wat je bent en voor <strong>de</strong> gedachten die je gevormd hebben.<br />
Een land is niets zon<strong>de</strong>r zijn wachters. Een Fret is <strong>de</strong> jager die het volk<br />
zuiveren moet.'<br />
Hij had zon<strong>de</strong>r stemverheffing gesproken met zijn rechterhand op<br />
zijn borst, die hij vervolgens weer op <strong>de</strong> kolf van zijn revolver leg<strong>de</strong>.<br />
De sheriff liet zijn hoofd hangen, waarschijnlijk herinner<strong>de</strong> hij zich<br />
<strong>de</strong>ze woor<strong>de</strong>n. Baxan vervolg<strong>de</strong>: 'Je was niet uit het goe<strong>de</strong> hout gesne<strong>de</strong>n,<br />
Ro<strong>de</strong>aux. Zwak. Maar laat mij mijn werk doen. Wanneer je nog<br />
eenmaal mijn zuiveringen vermeldt, tegen wie dan ook,' hij hield zijn<br />
hoofd schuin. 'Dan is dat je laatste keer.'<br />
Baxan keek van <strong>de</strong> kruin van <strong>de</strong> sheriff naar <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar.<br />
Nog voordat hij <strong>de</strong> roodharige een blik in <strong>de</strong> ogen kon gunnen, ren<strong>de</strong><br />
<strong>de</strong>ze angstig van hen weg, zijn versleten zolen klepperend over <strong>de</strong> stenen.<br />
Baxan keek hem na en wierp een blik op <strong>de</strong> jongeman met het<br />
vuile verband. 'Wie ben jij eigenlijk?'<br />
De jongen keek manhaftig op naar <strong>de</strong> Fret. 'Ik ben <strong>de</strong> zoon van gewestbestuur<strong>de</strong>r<br />
Core Vor Rhamen.' Maar zijn stem stierf weg, net als<br />
daarstraks en het laatste woord was nauwelijks verstaanbaar.<br />
'Magiër Vor Rhamen. Interessant. Dan ben je verdwaald. Je va<strong>de</strong>r<br />
zal niet weten dat jij je <strong>hier</strong> ophoudt, hij zal het afkeuren. Een rijkeluiszoontje<br />
hoort niet in Kristin.' Ofschoon willekeurige namen en gezichten<br />
bij ie<strong>de</strong>re zuivering sneuvel<strong>de</strong>n in zijn geest, ston<strong>de</strong>n alle<br />
wetenswaardighe<strong>de</strong>n van <strong>de</strong> hogere a<strong>de</strong>l, het bestuur en het koningshuis<br />
in zijn geheugen geëtst. En Kresin.<br />
De jongen antwoord<strong>de</strong> niet en ook Baxan sprak niet meer. Ze keken<br />
elkaar zwijgend aan. Ro<strong>de</strong>aux keek verbaasd op vanwege <strong>de</strong> stilte,<br />
maar zei niets. Hij leg<strong>de</strong> zijn hand op <strong>de</strong> kolf van zijn revolver, uit<br />
voorzorg.<br />
De paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar kwam hijgend terugrennen met een hoofdstel<br />
en een dik stuk gevoerd en op plekken opgevuld kwaliteitsleer<br />
met een singel en stijgbeugels. Het dien<strong>de</strong> als za<strong>de</strong>l en zou niet on<strong>de</strong>r<br />
doen voor <strong>de</strong> za<strong>de</strong>ls die voor een Fret op maat wer<strong>de</strong>n gemaakt. Het<br />
paard werd schichtig. Zijn ogen rol<strong>de</strong>n vervaarlijk in <strong>de</strong> grote oogkassen<br />
met veel wit. Angst.<br />
Baxan leg<strong>de</strong> zijn hand op <strong>de</strong> manen en zei enkel: 'Gahrman.'<br />
23
Als bij toverslag kalmeer<strong>de</strong> <strong>de</strong> hengst. Baxan keek naar <strong>de</strong> paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar<br />
en schud<strong>de</strong> zijn hoofd. 'Gahrman is nooit bere<strong>de</strong>n geweest.<br />
Wanneer was je van plan mij dit te vertellen?'<br />
De man keek verbaasd naar hem op en naar het niet langer trappelen<strong>de</strong><br />
paard. 'Hoe kan dat nu? Dit paard is gefokt als <strong>de</strong>khengst. Boer<br />
Gres had een hengstige merrie en...' Een schot belette hem zijn zin af te<br />
maken.<br />
In een reflex hief Ro<strong>de</strong>aux zijn eigen revolver, tegelijk met zijn an<strong>de</strong>re<br />
hand <strong>de</strong> haan spannend. Schromelijk te laat. Zijn lippen gingen<br />
vaneen, alsof hij iets moest zeggen, maar niet wist wat. Hij keek van<br />
het zwarte gaatje in het voorhoofd van <strong>de</strong> ineengezakte paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar<br />
- er liep een dunne straal bloed uit - naar <strong>de</strong> loop van <strong>de</strong> grote<br />
revolver van <strong>de</strong> Fret. Rook verliet <strong>de</strong> gitzwarte cirkel in een kleine<br />
krul.<br />
'Het Rijk is beter af zon<strong>de</strong>r hem,’ zei Baxan. ‘Dit is geen <strong>de</strong>khengst,<br />
maar een waardig paard, gefokt om ontberingen te doorstaan.' Hij liet<br />
<strong>de</strong> revolver in zijn holster zakken. 'Ik zoek Kresin, maar...' Hij keek <strong>de</strong><br />
jonge kerel aan. 'Ik zei het al, jij hoort <strong>hier</strong> niet. Magiër Vor Rahmen<br />
zal zijn zoon terug willen zien. Heb je vervoer?'<br />
De zoon van <strong>de</strong> magiër schud<strong>de</strong> beduusd het hoofd.<br />
Baxan haal<strong>de</strong> zijn schou<strong>de</strong>rs op. Hij leg<strong>de</strong> zijn arm om <strong>de</strong> hals van<br />
het paard en duw<strong>de</strong> zijn wang tegen <strong>de</strong> klamme vacht. Hij sloot alles<br />
buiten, dacht alleen aan het paard en diens fotografische waarnemingen.<br />
Hij bracht zijn wil over, communiceer<strong>de</strong>. Het duur<strong>de</strong> niet lang<br />
voordat hij hem het hoofdstel over het hoofd schoof en het za<strong>de</strong>l op<br />
zijn rug leg<strong>de</strong>. Daarachter kregen <strong>de</strong> za<strong>de</strong>ltassen hun plaats. Alles in<br />
zo'n rust en met zo'n vanzelfsprekendheid alsof er geen an<strong>de</strong>re manier<br />
bestond. Het grote dier liet alles welgevallig toe.<br />
De hengst was opgeza<strong>de</strong>ld en Baxan keek naar <strong>de</strong> jongen en <strong>de</strong><br />
sheriff. Het plein was nog steeds verlaten. Vanuit <strong>de</strong> herberg klonk<br />
slechts wat geroezemoes.<br />
Terwijl hij in contact bleef met <strong>de</strong> grote hengst, steeg Baxan op.<br />
Vanaf vandaag was Gahrman <strong>de</strong> zijne. Van terugbrengen was geen<br />
sprake. Hij pakte <strong>de</strong> teugels in <strong>de</strong> ene hand en schikte <strong>de</strong> sabel langs<br />
zijn zij<strong>de</strong> achter zijn schou<strong>de</strong>r met <strong>de</strong> hand die hij uitstrekte naar <strong>de</strong><br />
24
jongeman met het verband.<br />
'Doe die zwachtel van je hoofd, je wilt zo toch niet begraven wor<strong>de</strong>n,<br />
zeker?' Hij lachte kort, onaangenaam.<br />
De sheriff boog naar <strong>de</strong> jongen en fluister<strong>de</strong>: 'Trek het je niet aan,<br />
kerel, dat schijnt een grapje te zijn. Je kunt dat verband er beter afhalen<br />
en hem niet meer proberen te mislei<strong>de</strong>n. Een Fret doorziet je meteen<br />
en een volgen<strong>de</strong> keer zul je niet kunnen navertellen.'<br />
De jongen wikkel<strong>de</strong> het verband van zijn hoofd, zijn blon<strong>de</strong> haar<br />
sprong statisch omhoog, en aan zijn gewon<strong>de</strong> oor was weinig meer te<br />
zien dan een ro<strong>de</strong> korst over <strong>de</strong> lengte van <strong>de</strong> oorschelp.<br />
'Transkring, was het toch? Over twee dagen zijn we er, als we blijven<br />
rij<strong>de</strong>n.'<br />
De jongen knikte en schud<strong>de</strong> zijn hoofd, in twijfel.<br />
'Hoe heet je?'<br />
'Gaël.' Nauwelijks verstaanbaar.<br />
Baxan mompel<strong>de</strong>: 'Gaël Vor Rhamen.' Hij klakte met zijn tong, trok<br />
<strong>de</strong> jongen achter zich op Gahrman en liet het paard rustig zijn eigen<br />
weg zoeken, <strong>de</strong> vuile stad uit. De on<strong>de</strong>rgaan<strong>de</strong> zon tegemoet.<br />
V <br />
'Nu is het afgelopen!'<br />
Rolf knipper<strong>de</strong> met zijn ogen, in gedachten nog <strong>de</strong> warmte van <strong>de</strong><br />
on<strong>de</strong>rgaan<strong>de</strong> zon op zijn gezicht terwijl hij schommel<strong>de</strong> op <strong>de</strong> rug van<br />
een paard. Zijn glas viel en brak op <strong>de</strong> wieltjes van zijn stoel.<br />
Een bruuske beweging liet zijn stoel draaien. Hij probeer<strong>de</strong> een<br />
plotseling opgekomen misselijkheid weg te slikken terwijl hij in <strong>de</strong><br />
katachtige woe<strong>de</strong> keek van Harriëtte. Haar gezicht leek nu meer dan<br />
ooit op dat van een panter: ogen tot spleetjes, groen en glanzend, haar<br />
neus opgetrokken en haar mond een kaarsrechte streep. Hij kon bijna<br />
<strong>de</strong> snorharen zien trillen.<br />
'Ik heb het je nooit rechtuit gezegd en ik <strong>de</strong>nk dat je het toch snel<br />
vergeten zult zijn, nu ik zie hoe bezopen je weer bent, maar je va<strong>de</strong>r<br />
25
had gelijk. Aart was <strong>de</strong> betere zoon. Hij had tenminste een goe<strong>de</strong>,<br />
maar simpele inborst. Hij hoef<strong>de</strong> niet zo nodig in magazines te staan<br />
en zou als elektricien op een eerlijke manier zijn brood verdiend hebben,<br />
als hij niet op het circuit uit <strong>de</strong> bocht was gevlogen. En ik kan het<br />
goed begrijpen dat je va<strong>de</strong>r uitein<strong>de</strong>lijk stierf omdat zijn enig overgebleven<br />
zoon niet aan zijn verwachtingen vol<strong>de</strong>ed. Als jij in<strong>de</strong>rdaad zoveel<br />
op je moe<strong>de</strong>r lijkt, dan snap ik niet wat die twee ooit in elkaar<br />
gezien hebben.'<br />
Hij kreun<strong>de</strong>. Zo was Harriëtte. Rolf had te veel op zijn moe<strong>de</strong>r geleken,<br />
volgens zijn va<strong>de</strong>r dan. Een moe<strong>de</strong>r aan wie hij alleen nog wat<br />
vage herinneringen had, zoals bewegen<strong>de</strong> beel<strong>de</strong>n van een 16mm. camera<br />
zon<strong>de</strong>r geluid. En Aart? Aart was va<strong>de</strong>rs oogappel geweest.<br />
Hij lachte wat ongemakkelijk. 'Eh... sorry, schatje, ik zit ein<strong>de</strong>lijk in<br />
<strong>de</strong> flow. Je weet toch...?'<br />
'De flow, <strong>de</strong> flow! Zie je niet wat je hebt aangericht? Er is geen<br />
“we” meer, Rolf. De flow, wat een onzin! Sinds “Het Regelen van <strong>de</strong><br />
Tijd” heb je geen origineel i<strong>de</strong>e meer gehad.'<br />
Aan weerszij<strong>de</strong>n van haar in zachte nylonkousen gestoken benen<br />
ston<strong>de</strong>n twee koffers. Ze had altijd <strong>de</strong> mooiste lange benen van het gewestelijk<br />
halfrond gehad, en nog. Hij had ze al lang niet meer <strong>de</strong> aandacht<br />
mogen geven die ze verdien<strong>de</strong>n.<br />
Hij wil<strong>de</strong> protesteren, maar ze was hem voor. 'Je wilt die pedofiele<br />
nachtmerrie toch niet als origineel betitelen?'<br />
'Is niet waar, schatje. "Terug naar het Begin" is <strong>de</strong> belevingswereld<br />
van een kind dat uitein<strong>de</strong>lijk een ou<strong>de</strong> man blijkt te zijn. Daar kan ik<br />
toch niets aan doen?' Zijn maag begon weer op te spelen. En natuurlijk<br />
wist Rolf heus wel dat hij er op dit moment niet uitzag als <strong>de</strong> verhevenheid<br />
zelve.<br />
'Besef je wel dat ik die man die je nu bent, die zogenaam<strong>de</strong> schrijver,<br />
dat ik die verafschuw?' Ze wierp haar armen in <strong>de</strong> lucht. 'Rolf, ik<br />
herken je niet langer!'<br />
Hij wist een wat bevreem<strong>de</strong> blik op haar te richten. 'Maar...'<br />
Ergens had ze gelijk: met twee aarzelen<strong>de</strong> romanpogingen op het<br />
wre<strong>de</strong> pad <strong>de</strong>s schrijvers kon iemand nog geen succesvol schrijver genoemd<br />
wor<strong>de</strong>n. "Het Regelen van <strong>de</strong> Tijd" was tot nu zijn beste boek.<br />
26
Het was even een succes geweest, hoewel nauwelijks een bestseller en<br />
han<strong>de</strong>l<strong>de</strong> over een man, die in zijn eigen wereld <strong>de</strong> tijd naar zijn hand<br />
wist te zetten, wat hem in zoveel problemen bracht dat hij te laat besefte<br />
dat er geen weg terug was.<br />
'Vertel me niet dat je niet door hebt dat dit al is fout gegaan voordat<br />
je in <strong>de</strong>ze kamer je bed neerzette. Met al die lieve vriendinnen, die<br />
zich je fans noemen? Dacht je nu echt dat ik zo naïef ben? Je bent een<br />
profiteur en ik begrijp niet dat ik ermee instem<strong>de</strong> toen je je journalistieke<br />
werk opgaf om je volledig aan het schrijven te wij<strong>de</strong>n. Je had er<br />
die Lieve-Litarubriek makkelijk bij kunnen doen. Dan had ik niet alles<br />
hoeven verdienen.'<br />
Het was niet voor het eerst dat dit ter sprake kwam. Ze verdien<strong>de</strong><br />
goed als personeelsmanager bij <strong>de</strong> ABAB aan <strong>de</strong> Chinijnenweg. Het<br />
bracht in ie<strong>de</strong>r geval heel wat meer geld in het laatje dan wat hij had<br />
verdiend met zijn freelancewerk als correspon<strong>de</strong>nt en zijn LieveLitarubriek.<br />
Met zijn lezingen, redigeerwerk en signeersessies verdien<strong>de</strong><br />
hij ook maar bar weinig. Hij kon haar niet het leven geven dat ze gewend<br />
was: een leven in stand.<br />
'Harr, schatje,' begon hij.<br />
'Niks “schatje”, ik heb altijd achter je gestaan, maar aan alle dingen<br />
komt een end. Ik wil<strong>de</strong> nu dat ik naar mijn moe<strong>de</strong>r geluisterd had.'<br />
'Maar je moe<strong>de</strong>r is...' Als hij zich niet zo hondsberoerd had gevoeld,<br />
zou dit het startsein zijn geweest voor een slaan<strong>de</strong> ruzie. Nu hoestte<br />
hij. Zijn keel <strong>de</strong>ed zeer. Hij had een tong als graniet.<br />
'Moe<strong>de</strong>r heeft steeds gezegd dat je niet echt was.'<br />
'Ze pochte toch wel op die grootse familiefeestjes.'<br />
'In het begin. Toen we nog trots op je waren...'<br />
Harriëttes beeltenis begon wazig te wor<strong>de</strong>n en haar stem zwakte al<br />
af. Hij voel<strong>de</strong> zich wegglij<strong>de</strong>n. Waarschijnlijk sprak ze nog over haar<br />
moe<strong>de</strong>r, het vleesgewor<strong>de</strong>n concept van het woord snob. Haar va<strong>de</strong>r<br />
was ‘'slechts’' een gewone krui<strong>de</strong>nier hoewel hij inmid<strong>de</strong>ls een keten<br />
van goedlopen<strong>de</strong> zaken had weten op te zetten. Zus Ariënne leef<strong>de</strong> ergens<br />
in een kraakpand omdat het gedrag van hun moe<strong>de</strong>r haar tegenstond.<br />
Ze had alle contact verbroken, behalve met hem. Hij was erg<br />
graag in haar nabijheid, omdat zij niet altijd haar gelijk wil<strong>de</strong> behalen.<br />
27
Nou ja, ze was een beetje vreemd, maar dat nam hij op <strong>de</strong> koop toe.<br />
Hij knipper<strong>de</strong> met zijn ogen en zag dat Harriëtte niet bewogen had.<br />
Waarschijnlijk zou <strong>de</strong> beginzin over moeten, maar zijn verhaal was<br />
ein<strong>de</strong>lijk in een stroomversnelling gekomen. Daarom zei hij: 'Maar<br />
liefje, ik heb weer inspiratie. Ik zit er helemaal in. Ik moet naar Transkring<br />
om Gaël bij zijn va<strong>de</strong>r af te leveren. En daarna gaat Kresin eraan.'<br />
'Je raaskalt, en ik kan niet samenleven met een man die <strong>de</strong> grootste<br />
belofte van <strong>de</strong> toekomst niet waar kan maken. Je rookt weer en je bent<br />
verdomme stomdronken. Alweer. Nu weet ik zeker dat ik alleen nog<br />
maar werk om jou aan alcoholverslaving ten on<strong>de</strong>r te zien gaan. Zojuist<br />
heb ik een belachelijke gokschuld voor je voldaan en nu staat er<br />
een jongedame in <strong>de</strong> gang te wachten om je een interview af te nemen<br />
dat je schijnbaar hebt afgesproken. Dit is <strong>de</strong> druppel. Het feit dat je an<strong>de</strong>re<br />
vrouwen aantrekt is iets wat ik altijd heb geaccepteerd, zolang je<br />
het niet uit <strong>de</strong> hand liet lopen, maar ik accepteer je leugens niet langer.<br />
Je hebt kansen genoeg gehad. Rolf, ik zeg je vaarwel.' Harriëtte pakte<br />
haar koffers, draai<strong>de</strong> zich om en liep <strong>de</strong> kamer en daarmee zijn leven<br />
uit.<br />
'Maar...' Rolf kwam uit zijn bureaustoel en struikel<strong>de</strong> over zijn eigen<br />
voeten. Als een geslagen hond kroop hij over <strong>de</strong> vloer naar <strong>de</strong><br />
<strong>de</strong>uropening, maar hij kon niet an<strong>de</strong>rs. 'Harr... schatje... ik houd van<br />
je, liefje. Dat weet je toch? Je mag me niet alleen laten. Fuck. Ik kan niet<br />
zon<strong>de</strong>r je...'<br />
Hoestend hees hij zich overeind aan <strong>de</strong> <strong>de</strong>urpost. Als een slappe<br />
vuilniszak die ie<strong>de</strong>r moment om kon vallen en zijn inhoud verliezen,<br />
keek hij <strong>de</strong> gang in, naar <strong>de</strong> achter<strong>de</strong>ur waar je op <strong>de</strong> achterplaats uitkwam.<br />
De gang was <strong>de</strong> ruggengraat van het huis, het centrale zenuwstelsel.<br />
De huiskamer kwam erop uit, net als <strong>de</strong> keuken en er was <strong>de</strong><br />
<strong>de</strong>ur waarachter <strong>de</strong> trap je naar boven leid<strong>de</strong>. Als hij zich nu kon omdraaien<br />
zon<strong>de</strong>r on<strong>de</strong>ruit te gaan, zou hij <strong>de</strong> voor<strong>de</strong>ur in zicht hebben.<br />
Hij had hem dicht horen vallen, maar durf<strong>de</strong> niet te kijken. Hij wil<strong>de</strong><br />
het niet geloven, wil<strong>de</strong> hem niet zien, die dichte <strong>de</strong>ur.<br />
Het duizel<strong>de</strong> hem, <strong>de</strong> gang was als een zwoegen<strong>de</strong> slokdarm, inkrimpend<br />
en uitzettend. Hij zou erdoor vermorzeld wor<strong>de</strong>n als hij nu<br />
28
durf<strong>de</strong> op te staan. Dat <strong>de</strong> vier grote palmplanten hem al likkebaar<strong>de</strong>nd<br />
aankeken, was wel zeker.<br />
Harriëtte had hem ein<strong>de</strong>lijk verlaten. Hij wil<strong>de</strong> niet meer. Niet zon<strong>de</strong>r<br />
haar.<br />
'Waarom heb je me alleen gelaten? Harr? Harr?'<br />
Waarom kon hij zich niet beheersen? Eigenlijk wil<strong>de</strong> hij huilen,<br />
maar zijn gedachten dwaal<strong>de</strong>n weg. Weg van Harriëtte. Weg van zijn<br />
zielige vertoning in <strong>de</strong> gang van zijn eigen huis.<br />
Zoals het vandaag was gegaan... Nog nooit had hij zo in <strong>de</strong> wereld<br />
van een verhaal gezeten. Het was bijna angstig zoals hij had meegekregen<br />
wat <strong>de</strong> Fret voel<strong>de</strong>, wat niet zoveel was, maar wel heel ingewikkeld.<br />
Baxan Kanter kon en ken<strong>de</strong> alles. En hoewel <strong>de</strong> man zo<br />
wanhopig graag wil<strong>de</strong> voelen en begrijpen, ontbrak het hem aan ie<strong>de</strong>r<br />
spoortje inlevingsvermogen. De man was een Fret. Rolf kreeg een<br />
vaag i<strong>de</strong>e van een politieagent, bodyguard en een premiejager ineen.<br />
Rolf kreun<strong>de</strong>. Hij sloot zijn ogen en slikte wat gal weg.<br />
Opnieuw vroeg hij zichzelf af wat er daarnet gebeurd was. Hoelang<br />
was hij weggeweest? Hoeveel tijd had hij doorgebracht in Kristin<br />
waar hij zon<strong>de</strong>r blikken of blozen een hoer en even later een paar<strong>de</strong>nhan<strong>de</strong>laar<br />
van het leven had beroofd? Natuurlijk was dit onmogelijk.<br />
Toch was hij Baxan Kanter geweest, zon<strong>de</strong>r scheidslijn tussen werkelijkheid<br />
en fictie. Als nu zijn han<strong>de</strong>n op kruitsporen wer<strong>de</strong>n on<strong>de</strong>rzocht,<br />
was het onmogelijk dat er niets gevon<strong>de</strong>n zou wor<strong>de</strong>n. Het<br />
schot klonk nog na in zijn oren.<br />
Hij hoor<strong>de</strong> voetstappen. Zijn hart sprong op. Harriëtte. Ze moest<br />
door <strong>de</strong> voor<strong>de</strong>ur zijn binnengekomen. Hij vergat Baxan Kanter. Voor<br />
even.<br />
'Meneer Dorint?'<br />
Hij verstijf<strong>de</strong>. Dit was niet Harriëtte, maar <strong>de</strong> meest lieftallige stem<br />
die ooit zijn gehoorgang was binnengedrongen. Een meisje, misschien<br />
een jonge vrouw. De <strong>de</strong>ur was toch dicht? Hij durf<strong>de</strong> zich niet om te<br />
draaien, uit angst dat hij zijn maaginhoud zou uitstorten. De bekoorlijke<br />
stem kwam dichterbij: 'Meneer Dorint, bent u ziek?'<br />
'Nee, meisje, strontbezopen,' mompel<strong>de</strong> hij in zichzelf. Hij voel<strong>de</strong><br />
een hand op zijn schou<strong>de</strong>r en een an<strong>de</strong>re op zijn arm. Ze wil<strong>de</strong> hem<br />
29
omhoog helpen. 'Nee, la'me nou,' stribbel<strong>de</strong> hij tegen. Hij voel<strong>de</strong> zich<br />
net een kind. Schaam<strong>de</strong> zich.<br />
'Maar u heeft me een interview toegezegd.'<br />
Rolf kon zich niet herinneren een interview te hebben afgesproken.<br />
Dat zou hij zich echt wel herinneren, omdat hij <strong>de</strong> laatste tijd bedroevend<br />
weinig werd gevraagd. Met enige moeite en terwijl hij zijn a<strong>de</strong>m<br />
inhield (alsof dat zou helpen), draai<strong>de</strong> hij zich om naar <strong>de</strong> arm die op<br />
zijn schou<strong>de</strong>r lag.<br />
Zijn mond viel open en hij vergat te a<strong>de</strong>men. Voorovergebukt keek<br />
ze hem in <strong>de</strong> ogen. Lange, blon<strong>de</strong> haren kriebel<strong>de</strong>n hem bijna in <strong>de</strong><br />
neus, blauwe ogen in een gezicht van een schoonheid die <strong>de</strong> zon <strong>de</strong>ed<br />
verbleken. Ze rook naar bloemen, fris en zoet. Hij daarentegen werd<br />
omgeven door l'o<strong>de</strong>ur d'alcool.<br />
'Meneer Dorint,' zei<strong>de</strong>n kersenro<strong>de</strong> lippen. Deze mond mocht hem<br />
hebben, kon hem hebben. 'Ze had<strong>de</strong>n wel gelijk, u lijkt in<strong>de</strong>rdaad een<br />
beetje op Richard Gere.'<br />
Deze constatering gaf hem zijn a<strong>de</strong>m terug en hij begon te hoesten<br />
en te kokhalzen. 'Oh nee, niet weer. Meisje, alsjeblieft, ik...' Gal droop<br />
bitter over zijn tong en hij spuug<strong>de</strong> op het parket. 'Oh, man.' Hij bleef<br />
op zijn knieën zitten met zijn voorhoofd op het kou<strong>de</strong> parket. Haar<br />
hand lag niet langer op zijn schou<strong>de</strong>r, maar hij durf<strong>de</strong> zich niet op te<br />
richten. Hij rook <strong>de</strong> vieze substantie die on<strong>de</strong>r hem tot een kleine, gele<br />
cirkel gebold was.<br />
'Komt u maar,' sprak ze. Hij werd aan zijn arm omhoog geholpen<br />
en hij voel<strong>de</strong> een natte lap in zijn gezicht.<br />
'Maakt u zich geen zorgen, ik heb als vrijwilligster in een bejaar<strong>de</strong>nhuis<br />
gewerkt, en ik zal u wel op laten knappen. Dan kom ik gewoon<br />
morgen terug.'<br />
30