StanDplaatS Ste-énimie - Fiets
StanDplaatS Ste-énimie - Fiets
StanDplaatS Ste-énimie - Fiets
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
<strong>StanDplaatS</strong> <strong>Ste</strong>-<strong>énimie</strong><br />
Diepe dalen,<br />
hoge vlaktes<br />
De hellingen zijn er steil, de rotspartijen zien er afschrikwekkend uit en het is er<br />
o zo mooi om te fietsen. Loek Mulder reed vier tochten vanuit het dal van de rivier<br />
de Tarn, in Zuid-Frankrijk. Vanuit de lucht gadegeslagen door gieren.<br />
Tekst en foto’s: Loek Mulder<br />
1. Causse Méjean en Causse<br />
de Sauveterre:<br />
110 km/1700 hm<br />
Rillend van de kou lepel ik mijn bordje kwark<br />
met cruesli naar binnen. Dit is toch Zuid-<br />
Frankrijk? En het is toch hartje zomer? De<br />
thermometer wijst slechts 8 graden aan en<br />
wanneer ik omhoog kijk zie ik slechts in nevel<br />
gehulde bergtoppen. In de druilerige regen<br />
stap ik op de fiets en ik ben blij wanneer ik al<br />
na twee kilometer mezelf warm kan trappen<br />
op de Col de Coperlac (907 m). In <strong>Ste</strong>-Énimie<br />
draai ik scherp naar rechts, het smalle bruggetje<br />
over en dan begin ik aan de 8 kilometer<br />
lange klim. Ik ben nog niet halverwege of ik<br />
ben al omringd door flarden mist. Eenmaal<br />
boven, op de Causse Méjean, een vlakte op<br />
precies 1000 meter hoogte, zijn de flarden een<br />
grote ondoorzichtige massa geworden. De<br />
temperatuur is er nog een paar graden lager<br />
dan beneden.<br />
Golvende velden geel gras waren mij beloofd.<br />
En menhirs en vergezichten. Maar veel is<br />
daarvan niet te zien. De verlaten huizen en de<br />
stille dorpen, waarvan de meeste inwoners al<br />
jaren geleden de deur definitief achter zich<br />
dicht hebben getrokken, maken van de Causse<br />
een naargeestig oord. Niemand wil hier wonen.<br />
Ik kan me er iets bij voorstellen. Er is niks<br />
en ‘s winters kan het hier vriezen dat het<br />
kraakt. Na een kleine 30 kilometer over de<br />
mistige Causse Méjean ben ik blij dat ik kan<br />
afdalen richting Florac. Een stukje over de<br />
drukke N106 en dan linksaf de vallei van de<br />
Tarn weer in. Vlak na Ispagnac draai ik omhoog,<br />
opnieuw naar 1000 meter, nu naar de<br />
Causse de Sauveterre. Boven is het van hetzelfde<br />
laken een pak, al trekt het af en toe<br />
Over de verlaten Causse Méjean op 1000 meter hoogte<br />
Op de Causse Méjean in de ochtendmist<br />
open. Ik verwonder me over het bijzondere<br />
landschap. Waar doet het me aan denken?<br />
Het golft als in de Ardennen, de bomen en het<br />
gras roepen herinneringen op aan Nieuw-Zeeland<br />
en de stenen muurtjes zijn van Zuid-Engeland.<br />
Maar het karakter van de Causses is<br />
zo eigenzinnig dat er geen stempel op te drukken<br />
is. Via een lange, rechte en golvende weg<br />
bereik ik Chanac, gelegen aan de rivier met<br />
die vrolijke meisjesnaam: Lot. Daar keer ik<br />
om, ik klim weer naar de hoogvlakte en met<br />
een lange bocht rijd ik door de nu gestaag vallende<br />
regen terug naar het dal van de Tarn.<br />
2. Gorges du Tarn en Jonte,<br />
120 km/1000 hm<br />
Op dit vroege uur is het smalle dal nog ontoegankelijk<br />
voor de zon. Maar af en toe, als de<br />
rivier de goede kant op slingert, fiets ik ineens<br />
van een kille 8 graden in een weldadige 20<br />
graden. Alsof er een slok sterke drank naar<br />
binnen stroomt. Met het weer lijkt het vandaag<br />
wel goed te komen. Blauwer dan dit kan een<br />
lucht niet zijn.<br />
Vanuit <strong>Ste</strong>-Énimie fiets ik naar het zuiden.<br />
Waar het water van de Tarn en de Jonte gezamenlijk<br />
verder stroomt, stop ik voor een foto<br />
van het dorpje Peyrelau. Terwijl ik een plaatje<br />
schiet van het plaatsje dat balanceert op de<br />
top van een berg, passeert een renner me. Hij<br />
steekt zijn hand op, groet me en roept nog<br />
iets. Het geluid gaat echter verloren in het lawaai<br />
van een passerende vrachtwagen. Vlug<br />
stop ik mijn camera weg in mijn achterzakje.<br />
Om hem te achterhalen moet ik flink doortrappen<br />
op het klimmetje aan het begin van het<br />
Jonte-dal. “Coureur zeker”, informeert hij<br />
wanneer ik eenmaal naast hem rijd. Inderdaad.<br />
Hij ook. Althans, oud-coureur. “Maar<br />
eens een renner, altijd een renner”, lacht hij.<br />
En daarmee is de vriendschap voor de komende<br />
kilometers getekend. Jean Luc heet<br />
hij. Maar wat riep hij nou? Hij wijst naar de<br />
naam Gaul, in gele letters op mijn shirt en<br />
broek. Of dat naar Charly Gaul is, de eigengereide<br />
Luxemburgse renner? Dat is inderdaad<br />
het geval, verklaar ik nader. Jean Luc blijkt<br />
een groot bewonderaar van Gaul, vanwege<br />
zijn karaktervolle wijze van koersen. Sinds jaar<br />
en dag staat er ter inspiratie op het bureau<br />
van Jean Luc een foto van Charly, genomen in<br />
de Tour van 1958.<br />
Terwijl we door het rivierdal richting Meyrueis<br />
rijden, wijst Jean Luc omhoog. Honderden<br />
meters boven ons draaien tientallen gieren<br />
hun rondjes. Jean Luc lacht. “Zouden ze ons<br />
46 WWW.FIETS.NL 05-2008 05-2008 WWW.FIETS.NL 47
ook zien”, vraagt hij zich af. Toch niet als<br />
prooi? Zo dood zitten we er toch niet bij?<br />
In Meyrueis slaat Jean Luc rechtsaf richting<br />
zijn woonplaats Millau. De dorpsstraat die<br />
Jean Luc inrijdt, is de straat waar Tim Krabbé<br />
30 jaar eerder zijn fiets uit de auto haalt en er<br />
de wielen in plaatst. Dat alles onder toeziend<br />
oog van toeristen. “Niet-wielrenners. De leegheid<br />
van hun levens schokt me”, schrijft Krabbé<br />
in een van de eerste zinnen van De renner.<br />
Ik bevind me op historische grond.<br />
Dan begin ik aan de klim van de Col de Perjuret<br />
(1028 m). Een niet al te moeilijk bergje.<br />
Ontspannen peddel ik naar boven. Op de col<br />
staat het bord: Mont Aigoual 15 km. Krabbé is<br />
met mij. Maar hier ligt nog meer wielerhistorie.<br />
In de afdaling kom ik langs het monument<br />
voor Roger Rivière, die op deze plaats tijdens<br />
de Tour van 1960 tragisch ten val kwam. Vanaf<br />
de col gaat het richting Florac en dan het dal<br />
van de Tarn weer in. Op enkele hupjes na is<br />
het aangenaam naar beneden zoeven. Met<br />
een gemiddelde van bijna 27 km/u over net<br />
geen 120 km arriveer ik even na twaalven<br />
weer op de camping.<br />
3. Montbrun, Les Vignes, La<br />
Malène: 110 km/1950 hm<br />
“Vous montez bien.” De stevig gebouwde<br />
Fransman is me juist gepasseerd in zijn auto<br />
in de klim vanuit Les Vignes. Allebei zijn we<br />
gestopt bij het Point Sublime. Nog zo’n magnifiek<br />
uitzichtpunt, waarmee het ravijn van de<br />
Tarn zo rijkelijk is bedeeld. Hij zegt het tegen<br />
me met het air van een kenner. Of bespeur ik<br />
enig cynisme. Een renner die gemakkelijk omhoog<br />
rijdt. Hij zal wel denken dat ik iets heb<br />
geslikt.<br />
Vanaf bijna een kilometer hoogte kijk ik de<br />
diepte in van de Tarn. Beneden laten tientallen<br />
kano’s zich door de rivier stroomafwaarts voeren.<br />
Luciferhoutjes in alle kleuren.<br />
Nergens is zo goed te zien als hier op de Point<br />
Sublime hoe dit landschap is ontstaan: een<br />
hoogvlakte van leisteen, waar het water van<br />
de Tarn een diepe kloof in heeft gesleten. Als<br />
een kind dat met zijn vinger een diepe groef in<br />
het zand trekt.<br />
Vous montez bien. Dat is niet meer hoe het<br />
voelt na bijna 100 kilometer en twee zware<br />
colletjes. In de ochtend ben ik samen met<br />
vriend Edward, die een paar dagen bij mij op<br />
de camping staat, vertrokken vanuit <strong>Ste</strong>-Énimie.<br />
Via de klim langs Montbrun zijn we de<br />
Causse Méjean opgereden. Het is zondag en<br />
het aantal auto’s dat we de eerste 40 kilometer<br />
ontmoeten is op de vingers van één hand<br />
te tellen. We genieten van de rust en de weidsheid<br />
van de golvende Causse Méjean. Na zo’n<br />
30 kilometer over de Causse zien we vanaf de<br />
hoogvlakte Les Vignes liggen én de weg die<br />
vanuit dat dorp als een angstaanjagende<br />
In de Gorges du Tarn, dichtbij Les Vignes<br />
Reisinfo<br />
Uitvalsbasis voor de gereden tochten was<br />
<strong>Ste</strong>-Énimie, gelegen in het rivierdal van de<br />
Tarn, de Gorges du Tarn, in het departement<br />
Lozère (regio Languedoc-Roussillon). Het<br />
dorp ligt op 1100 kilometer van Utrecht en is<br />
het makkelijkst te bereiken via de A75, La<br />
Méridienne, richting Montpellier.<br />
In de zomer is het langs de Tarn tamelijk<br />
druk, maar het is er lang niet zo vol als<br />
bijvoorbeeld in het gebied rond de rivier de<br />
Ardèche. Langs de Tarn zijn het vooral<br />
Fransen zelf die er vakantie vieren. Aan de<br />
oevers van de rivier liggen talloze campings.<br />
Wil je geen risico lopen, dan is reserveren in<br />
het hoogseizoen aanbevolen.<br />
Ik fietste er op IGN kaart 58, Rodez Mende,<br />
schaal 1 op 100.000.<br />
Diverse klimmetjes die ik reed, zaten tevens<br />
in de Ronde van de Mont Aigoual, de<br />
wedstrijd waarover schrijver/schaker/<br />
wielrenner Tim Krabbé schrijft in zijn boek<br />
De Renner. Zelf de routes fietsen die Krabbé<br />
in zijn boek beschrijft, geeft een extra<br />
dimensie aan de tochten.<br />
De regio is ook uitermate geschikt om te<br />
mountainbiken. Vanuit veel plaatsen zijn<br />
routes uitgezet. Naast fietsen kun je er<br />
wandelen, rotsklimmen en vooral ook zeer<br />
goed kanoën.<br />
48 WWW.FIETS.NL 05-2008
zaagtand omhoog loopt. Het spiegelbeeld van<br />
de afdaling waar we nu nog aan mogen beginnen.<br />
Een kilometer of vijftien later staan we<br />
aan de andere zijde van de vallei. We zijn nu<br />
ons spiegelbeeld. Via de Point Sublime fietsen<br />
we over de Causse de Sauveterre naar La Malène.<br />
Allez Zülle schiet er onder ons door. Dat<br />
is verf van buitengewone kwaliteit geweest.<br />
Wanneer zou de Zwitser hier voor het laatst<br />
zijn gepasseerd? De klim vanuit La Malène is<br />
niet bepaald een eitje. Op de 39x25 worstel ik<br />
me omhoog. Haarspeld na haarspeld trappen<br />
we weg. Een dikke motorrijder zwaait en<br />
lacht.<br />
4. Montagnes d’Aubrac, Vallei<br />
van de Lot:<br />
130 km/2300 hm<br />
Vandaag passeer ik de snelweg A75. Een<br />
mentale barrière, die ook het gebied rond de<br />
Tarn scheidt van de regio van de Lot. Een andere<br />
rivier, een andere wereld. Hier houdt het<br />
landschap zich in. Geen diepe kloven en<br />
spectaculaire rotswanden. Hier is het groener<br />
en de bergen hebben er niet van die scherpe<br />
randjes.<br />
Enkele kilometers na La Canourge sla ik<br />
rechtsaf richting de Montagnes d’Aubrac.<br />
Vlak na het dorpje Trélans, kort voor het hoogste<br />
punt van de dag (1150 m) staat er in gele<br />
letters ‘danger’ op de weg. Een stille getuige<br />
van een koers die hier passeerde. De waarschuwing<br />
is terecht. De afdaling door het<br />
dorpje is zeer steil, de weg is bochtig, vol met<br />
gaten en bezaaid met kleine steentjes. Voor<br />
mij geldt de waarschuwing niet. Ik klim waar<br />
de wedstrijd daalt. Veel harder dan 15 km/u<br />
fiets ik hier niet. Maar wat had ik die koers<br />
graag willen rijden. De route ervan voert langs<br />
de Trans-Aubrac, een toeristische route die<br />
dwars over de bergen van de Aubrac loopt. Ik<br />
ben het ene rivierdalletje nog niet uit, of de<br />
volgende kloof dient zich alweer aan.<br />
Ik kijk achterom, naar waar ik vandaag ben<br />
vertrokken. Ik zie het massief van de Mont Aigoual<br />
en ik vraag me af of iets oostelijker zelfs<br />
de contouren van de Mont Ventoux zijn te ontwaren.<br />
Thuis maar eens goed op de kaart of in<br />
Google Earth kijken.<br />
Na vier rivierdalen uitgeklommen te zijn, is het<br />
mooi geweest. Ik laat me afzakken richting de<br />
Lot en rijd langs de rivier naar St. Geniez d’Olt,<br />
waar ik stop bij een zonnig terras. Na een<br />
grand café crème stap ik weer op en begin<br />
aan het lange stuk terug: 50 kilometer vals<br />
plat tot aan de rand van de Gorges du Tarn.<br />
En dan als afsluiter de fraaie afzink richting<br />
<strong>Ste</strong>-Énimie.<br />
Vanuit <strong>Ste</strong>-Énimie richting Laval-du-Tarn<br />
Het karakter van de Causses is zo eigenzinnig dat er geen stempel op te drukken is<br />
Door de Gorges du Tarn Bij de Romaanse kerk van Condamines<br />
05-2008 WWW.FIETS.NL 51