Standplaats Imperia - Fiets
Standplaats Imperia - Fiets
Standplaats Imperia - Fiets
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Tekst & foto’s:<br />
Richard van<br />
Ameijden<br />
Benissimo!<br />
<strong>Standplaats</strong> <strong>Imperia</strong><br />
November 2008 is het frisjes in de Ligurische Alpen. Maar langs<br />
de Via Aurelia voel je het voorjaar en Milaan-San Remo al<br />
naderen. Richard van Ameijden reed over de beroemde Capi en<br />
maakte klimtochten door het stille kustgebergte.<br />
V<br />
anaf maart 2008 fietste ik nauwelijks door de<br />
ziekte van Pfeiffer. Maar tijdens de fietsbeurs<br />
Bike MOTION in de Jaarbeurs in Utrecht in<br />
de herfst van vorig jaar begint het weer te kriebelen.<br />
Mijn oog valt op de Italiaanse Rivièra. Die biedt een<br />
combinatie van glooiende wegen, niet te zware<br />
beklimmingen en redelijke temperaturen. Maar aan<br />
het eind van oktober was het er nog bar en boos met<br />
wateroverlast, afgesloten wegen en sneeuw boven<br />
1250 meter hoogte. Gelukkig schijnt begin november<br />
de zon weer in <strong>Imperia</strong>, bij 18°C. Terug op het zadel<br />
begin ik meteen maar met de finale van Milaan-San<br />
Remo.<br />
1. Cipressa-Poggio-Ghimbegna: 105 km/1600 hm<br />
<strong>Imperia</strong> herken ik van tv door het smalle straatje waar het peloton zich<br />
doorheen moet wurmen. In een gewoon weekeinde blijkt het ook dringen<br />
op de beroemde Via Aurelia. Snelle of complete ploegen, senioren en<br />
families ‘fietsflaneren’ voorbij op blinkend of verzorgd klassiek materiaal.<br />
De Cipressa (233 m) is een sfeervol, leuk klimmetje vanuit hartje San<br />
Lorenzo. Bergaf denk ik terug aan de val van Jan Raas; ik zie hem weer<br />
over de reling op de olijfbomen landen. Tja, die bocht onderin ligt ook<br />
verkeerd. De westkant van de Cipressa is lastiger met 3 kilometer van 7<br />
procent.<br />
Op de flauwe rimpel die de Capo Verde is, wordt in de koers massaal de<br />
sprint ingezet om de kopmannen af te zetten voor de Poggio (149 m).<br />
Het is niet raar dat renners daar in de remmen moeten, want tot de<br />
eerste bocht stijgt het nauwelijks.<br />
Als slotklim is de Poggio eigenlijk<br />
te eenvoudig voor de profs. De<br />
selectie wordt eerder gemaakt en<br />
de definitieve ontsnappingen zijn<br />
tegenwoordig bergaf, of pas in San<br />
Remo. En ondanks alle historie is<br />
de Poggio door de vele plastic<br />
serres landschappelijk een gruwel.<br />
Aan de voet van de Poggio hangt<br />
een bord: Monte Ceppo 33 km.<br />
Boven laat ik de klassieke afdaling<br />
links liggen en fiets ik door naar<br />
het oude Ceriana (370 m).<br />
Opmerkelijk is dat ik de hele week<br />
op 5 kilometer van de kustweg af<br />
nauwelijks fietsers zie. De zon<br />
wordt afgeschermd door bewolking,<br />
die vanaf 800 meter hoogte<br />
overgaat in damp. Na Santuario<br />
(580 m) klim ik naar de Passo<br />
Ghimbegna (898 m). Ik volg het<br />
weggetje, deels door een dicht bos,<br />
naar de Monte Ceppo (1627 m).<br />
Na 5 kilometer staat bij de afslag<br />
een bord, chiuso, wegens sneeuw.<br />
Geen alternatieven, dus daal ik via<br />
Vignai naar de kust en <strong>Imperia</strong>.<br />
Lekker om weer te fietsen!<br />
2. Óggia-Teglia-San<br />
Bartolomeo & de Capi:<br />
110 km/2250 hm<br />
Via het mooie dorpje Dolcedo fiets<br />
ik over de slingerende SP40, een<br />
van de Strada dell’Olio, naar<br />
Pantasina (425 m). Eenvoud en<br />
kleinschaligheid zijn hier troef,<br />
met fraai gelegen dorpjes,<br />
terrassen met olijfbomen,<br />
klassieke landbouwwerktuigen en<br />
loslopende kippen. Veel oude<br />
mensen werken nog op het land.<br />
Alles tiptop bij de twee Italianen: Bianchi 928, witte<br />
Scott Addict Ltd, de heren in smetteloos wit pak met<br />
WK-strepen<br />
Groter kan het verschil bijna niet<br />
zijn met het moderne leven aan de<br />
kust zo nabij. Ik geniet van de<br />
sfeer van dit landschap, beseffend<br />
hoe generaties hun energie en<br />
liefde hiervoor hebben aangewend.<br />
Na Pantasina volg ik de stille klim<br />
naar de Col d’Óggia (1167 m) met<br />
mooi uitzicht op de vallei bij<br />
Borgomaro. Naar het einde wordt<br />
het steiler met stroken slecht<br />
wegdek en mist. Op de frisse top –<br />
6º C – ligt een gesloten pand;<br />
damp wordt over de bergkam<br />
gejaagd. Even een jasje aan voor<br />
een paar kilometer dalen en dan<br />
Reisinfo<br />
<strong>Imperia</strong> is een leuk stadje (40.000 inwoners) aan de Riviera dei Fiori. Het heeft een oude dom,<br />
smalle oude straatjes, Italiaanse grandeur en gezellige drukte. Het aangrenzende Oneglia heeft<br />
prachtige winkelstraten. Aan de westkant van de stad zit een wielerzaak aan de Via Aurelia. Bijna<br />
elk stadje heeft er wel eentje aan deze fraaie SS1. Op www.imperia.it vind je info over hotels en<br />
campings. Ik verkoos de rust 5 kilometer buiten <strong>Imperia</strong>: www.albergodolcedo.it (eenvoudig,<br />
voldoende kwaliteit). De eigenaar koerste zelf 15 jaar – genoeg stof om een praatje te maken.<br />
Klimwerk: www.cyclingcols.com en www.challenge-big.eu<br />
Reizen: met de auto 1275 km vanaf Utrecht.<br />
Lezen: ANWB Gouden serie Noord-Italië.<br />
Kaarten: Touring Club Italiano, Liguria, 1:200.000. Vooraf smullen met deze prachtige<br />
wegenkaart.<br />
<strong>Standplaats</strong><br />
weer bergop richting Passo di Teglia (1387 m). Maar<br />
deze col blijkt ook nog gesloten. Ik trek meer<br />
winterkleren aan en daal 18 kilometer via Rezzo<br />
(563 m) richting Pieve di Teco (240 m). Voor het dorp<br />
klim ik naar de Col San Bartolomeo (620 m), waar ik<br />
in het café opwarm bij een caffe lungo. Door het raam<br />
zie ik de Passo di Ginestro (677 m) liggen, een tip van<br />
de albergerio uit Dolcedo én een aanrader. Het mooiste<br />
komt na de afdaling en Testico. Vanaf daar glooit de<br />
SP18 kilometers langs de kam van de berg, soms met<br />
uitzicht naar beide kanten. Boven Alassio krijg ik een<br />
prachtig panorama op de stad. De perfecte afdaling<br />
maakt het plaatje compleet.<br />
In Alassio hebben de renners in Milaan-San Remo<br />
ruim 200 kilometer achter de wielen, als de finale<br />
begint. In de laatste 50 kilometer zitten de Capi: de<br />
Mele is de makkelijkste, de Mimosa de mooiste en de<br />
Capo Berta de zwaarste. Goed voor een monument<br />
van Coppi. Met standaard tegenwind stranden vroege<br />
vluchters meestal voor <strong>Imperia</strong> en Cipressa.<br />
3. San Bartolomeo-Nava-San Bernardo:<br />
110 km/2000 hm<br />
Na een rustdag met regen en onweer is het zwaar<br />
bewolkt en 14ºC, maar ligt de weg droog. Ik ga op pad<br />
over de SS28, de kortste verbindingsweg tussen<br />
<strong>Imperia</strong> en Turijn via de Colle di Nava. Op de druk<br />
bereden route worden nieuwe tunnels aangelegd,<br />
zoals bij Chiusavéchia. Na de hoosbuien van gisteren<br />
zorgt dit voor vette moddersporen en steenslag. Om<br />
de andere tunnels te vermijden, klim ik via Caravonica<br />
(360 m) naar de Col San Bartolomeo (620 m). Acht<br />
kilometer dalen brengt me in Pieve di Teco (240 m),<br />
waar ik pauzeer bij nieuwe bouwwerken om het<br />
(vracht)verkeer uit de dorpjes te weren.<br />
De Colle di Nava (934 m) is 10 kilometer gemiddeld 7<br />
procent, vergelijkbaar met de Télégraph. Aan de goed<br />
uitgebouwde weg liggen de dorpjes Pornassi en Case<br />
102 www.fiets.nl / maart 2009 www.fiets.nl / maart 2009 103<br />
<strong>Imperia</strong><br />
De prachtige SP18<br />
naar Alassio<br />
>
Fraai uitzicht op<br />
Triora<br />
<strong>Standplaats</strong><br />
De Poggio op de<br />
grote plaat<br />
Jong geleerd, oud<br />
gedaan<br />
Rosse, waar het mistig begint te worden. De top, met<br />
een enorme bunker, is dan snel bereikt. Alle voorzieningen<br />
getuigen van zomerse drukte, maar nu is het<br />
uitgestorven, koud en troosteloos.<br />
Ik daal een kilometer naar Nava (898 m), waar ik de<br />
SP100 naar de Colle de San Bernardo (1263 m) volg.<br />
Het goed geasfalteerde weggetje stijgt meteen 4<br />
kilometer pittig in de dichte mist met 50 meter zicht.<br />
Na een tunneltje golft de weg naar de top. Op het<br />
asfalt ‘golft’ het ook ineens, want een stortbui zet de<br />
De groep oude stamgasten becommentarieert in alle<br />
rust mijn natte fietsoutfit<br />
weg blank, beekjes stromen omlaag. Er is geen plek<br />
om te schuilen, dus ga ik naar de col, maar alles is<br />
dicht. Onder een afdak ruil ik mijn kletsnatte kleren<br />
voor droge uit mijn rugzakje. Het is gemeen koud met<br />
4°C. Dus maak ik snel een foto van het bord richting<br />
de onverharde Col de Garezzo (1801 m) uit het internationale fietsklimbrevet<br />
BIG. Na een energiegel spoel ik met sportdrank nog twee stroopwafels<br />
weg. Links daal ik geconcentreerd naar Mendática af. Het nieuwe<br />
asfalt, de regen en herfstbladeren maken de bochten spekglad. Dan naar<br />
Peccato: wat een fraai weggetje! Bij het dorpje wordt de regen gelukkig<br />
minder. Voor de zekerheid vul ik nog een bidon bij de waterpomp. Een<br />
eind lager rijd ik de wolken uit en wordt het droog.<br />
In Pieve di Teco ‘warm’ ik op in hetzelfde café en klik ik daarna mijn<br />
kletsnatte schoenen in de pedalen. Gelukkig loopt de weg even omhoog<br />
om de bloedsomloop te prikkelen. Maar het is genoeg voor vandaag, en<br />
dus fiets ik de hele ‘tunnelroute’ terug. <strong>Fiets</strong>en is er (nog) toegestaan en<br />
het scheelt de Colle San Bartolomeo. Na een lang viaduct trotseer ik de<br />
eerste van zes goedverlichte tunnels; de langste is 2 kilometer, de kortste<br />
120 meter. De weg gaat voornamelijk bergaf naar <strong>Imperia</strong>, maar helaas<br />
door nog meer bagger van de tunnelbouw. Eindelijk ben ik er. Eerst zelf<br />
douchen, dan de fiets schoonspuiten.<br />
4. Toirano-Melogno: 105 km/2550 hm<br />
De volgende ochtend is het nog fris en dampig. Langzaam trekken de<br />
wolken op, dus probeer ik een korte rit in de buurt te rijden. Met de auto<br />
ben ik in een half uur in Borghetto Santo Spirito. Ook hier blaast uit de<br />
bergen een koude, harde noordenwind en vallen er nog druppels. Na<br />
koffie en krant vertrek ik aan het eind van de ochtend toch nog. Omdraaien<br />
kan altijd nog, denk ik. In 19 kilometer klim ik naar Giogo di Toirano<br />
(807 m), een leuke en gelijkmatige beklimming. De bergwanden lijken op<br />
Franse gorges, Toirano is bekend om zijn grotten. Verderop wordt er<br />
industrieel aan de bergwand geknaagd. Boven Carpe (408 m) heb je goed<br />
zicht op die afgravingen én ook op de Mar Lígure. Het weer lijkt op dat<br />
van gisteren. Tot 500 meter hoogte is het droog, daarna begint de<br />
motregen en boven de 800 meter de mist. Ondanks de harde tegenwind<br />
geniet ik van klim en uitzicht. Op de top maak ik dankbaar gebruik van<br />
een halfopen picknickhutje om extra kleren aan te doen.<br />
Na de col zie ik alleen maar damp hangen; ik gok dat het door de wind<br />
niet gaat regenen. Verderop in Bardineto (711 m) maak ik een mooi lusje<br />
over de makkelijke Colle Scravaion (820 m), de Colle San Bernardo<br />
(857 m) en de korte, pittige Colle<br />
Quazzo (1098 m). Helaas blijft<br />
deze route in nevelen gehuld en<br />
begint het asfalt door de regen als<br />
een ouderwets diafilmpje te<br />
glanzen in de afdaling naar<br />
Calizzano (647 m). Ik pauzeer hier;<br />
de groep oude stamgasten<br />
monstert en becommentarieert in<br />
alle rust mijn natte fietsoutfit.<br />
’s Avonds lees ik de naam op het<br />
bonnetje: bar K2. Koud was het,<br />
maar geen zone des doods.<br />
Terug naar de kust beklim ik de<br />
Colle di Melogno (1028 m). Die is<br />
9 kilometer met gemiddeld 4,2<br />
procent. Bergop fiets ik mezelf<br />
warm, zeker als het leuke weggetje<br />
gaandeweg in het bos aantrekt tot<br />
8 procent. Het regent niet meer,<br />
maar de top zit in de mist. Ik zie<br />
contouren van vervallen gebouwen,<br />
kom dan bij een tunneltje en<br />
het bord van de col. Aan de andere<br />
kant is na een kilometertje afdalen<br />
de mist opgelost en zie ik stadjes<br />
aan de kust liggen. Over een goede<br />
weg daal ik verder en ik neem de<br />
afslag via Magliolo en Tovo naar<br />
Pietra Ligure. Deze weg biedt<br />
prachtige vergezichten. Nog 6<br />
kilometer over de kustweg met de<br />
wind in de rug.<br />
5. Langan: 130 km/1600 hm<br />
De zon is terug door wind van zee<br />
en de wereld kleurt meteen anders.<br />
Die zeewind staat pal tegen als ik<br />
via San Remo en Ospedaletti over<br />
de SS1 naar Ventimiglia rouleer.<br />
Op de Via Aurelia en aangrenzende<br />
stadjes kom ik ogen en<br />
oren te kort. Ogen voor<br />
de klassieke of mediterraan<br />
gekleurde<br />
gebouwen, de uitbundige<br />
vegetatie en de<br />
Italiaanse rijstijl. Oren<br />
voor het luidruchtige<br />
buitenleven en de<br />
armada scooters<br />
onderweg. In San<br />
Remo staat zo’n lange<br />
rij bromvliegen<br />
geparkeerd, zoals<br />
fietsen bij onze<br />
<strong>Standplaats</strong><br />
Overal romantisch gelegen bergdorpjes<br />
Een kletsnatte novembermiddag bij Mendatica<br />
stations. De laatste 10 kilometer rijd ik met twee<br />
Italianen mee. Bij hen is alles tiptop: Bianchi 928,<br />
witte Scott Addict Ltd, smetteloos wit pak met<br />
WK-strepen en een kruiwagen sponsors van CC<br />
Bordighera. Ze onderhouden een straf tempo. Vlak<br />
voor Ventimiglia gaan we richting Dolceacqua, een<br />
prachtig plaatsje om te pauzeren na 50 kilometer.<br />
Verderop is Pigna (280 m) met het hoger gelegen<br />
Castel Vittorio ook een fotogeniek dorpje, waar ik<br />
naar de Colle di Langan (1130 m) fiets. Het is een<br />
mooie klim over 13 kilometer en 850 hoogtemeters.<br />
De weg is smal, het begin van de klim pittig met vijf<br />
bochten, maar de zon schijnt op de rug. Na een<br />
rustiger middenstuk volgt de finale met vier lastige<br />
kilometers. Ook hier wordt het nevelig tot de verlaten<br />
top. Daar ligt een vervallen gebouw en dito bunker.<br />
In de steile, goedlopende afdaling naar Molini di<br />
Triora (460 m) krijg ik uitzicht op het prachtig hoger<br />
gelegen Triora, dat met mijn huidige conditie nu nog<br />
een streepje te veel is. Vanaf Molini gaat het 25<br />
kilometer stroomafwaarts en over de Via Aurelia nog<br />
18 kilometer met een straffe wind in de rug. De<br />
beloning voor een weekje trainen.<br />
En wat zeggen de Italianen over Liguria? Benissimo!<br />
104 www.fiets.nl / maart 2009<br />
www.fiets.nl / maart 2009 105<br />