Schrijven leren: ambacht, vorming of kunst - Cultuurnetwerk.nl
Schrijven leren: ambacht, vorming of kunst - Cultuurnetwerk.nl
Schrijven leren: ambacht, vorming of kunst - Cultuurnetwerk.nl
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
eeld dat de schrijfster van zichzelf geeft als<br />
‘De dochter van het Blubbermonster’. Ik<br />
vind het mooi hoe al dat gewicht samenkomt<br />
in ‘zachtjes trappen’.<br />
Een paar weken nadat we aan dit gedicht<br />
gewerkt hadden kwam Kellie Jo met een<br />
derde versie. Natuurlijk is deze versie nog<br />
speelser dan de tweede, maar ik heb<br />
gemengde gevoelens over door vorm bepaalde<br />
gedichten. Ondanks Easter Wings van<br />
George Herbert vind ik dat vormgedichten<br />
het best toegepast kunnen worden bij speelse<br />
thema’s (en dat serieuze gedichten een<br />
eigen werking hebben). Wat ik het meest<br />
bewonder in deze versie is dat de dichter<br />
zelf bedacht heeft welke vorm haar gedicht<br />
zou kunnen aannemen:<br />
Mostly I feel<br />
like a hippo out <strong>of</strong><br />
water, the Monster Blob’s<br />
daughter - and Every Single<br />
Morning the world expects<br />
THIS<br />
body to get dressed? My<br />
maternity clothes<br />
and maternity hose may as<br />
well<br />
have been made out <strong>of</strong><br />
leopard skin<br />
as they cling to my Bloated<br />
Body, I can hardly waddle<br />
to the bed. Then<br />
lying there still<br />
I feel your tiny<br />
flutter.<br />
Meestal voel ik me<br />
als een nijlpaard op<br />
het droge, de dochter van<br />
het Blubbermonster - en Iedere<br />
Dag<br />
weer verwacht de wereld dat<br />
DIT<br />
lijf aangekleed wordt? Mijn<br />
positiejurken<br />
en steunkousen kunnen van<br />
luipaardvel gemaakt zijn<br />
zoals ze plakken aan mijn Bolle<br />
Lijf. Ik kom nauwelijks naar<br />
het bed gewaggeld. Dan lig<br />
ik daar stilletjes en<br />
voel je zachtjes<br />
trappen.<br />
Omwisseling Ann D. bood me een nog<br />
grotere uitdaging. Deze undergraduate studente<br />
maakte zichzelf geen illusies over haar<br />
talent als schrijver, en al helemaal niet als<br />
schrijver van gedichten. Ze had nog maar<br />
één studiepunt nodig om af te kunnen studeren,<br />
maar had geen idee waar ze ‘nu<br />
eige<strong>nl</strong>ijk iets over moest schrijven’. Een<br />
manier om hierop te reageren is haar erop<br />
te wijzen dat de wereld echt niet zit te<br />
wachten op zeer toegewijde dichters, laat<br />
staan op schrijvers die maar aan rommelen.<br />
‘In Godsnaam’, hoor ik sommige dichters,<br />
critici en docenten smeken, ‘doe ons een lol<br />
en wijs haar alsjeblieft de deur.’ Een docent<br />
kan zich beter niets aantrekken van zulke<br />
opvattingen. Ik voel me net zo betrokken bij<br />
de zwakke, onvoorbereide en middelmatige<br />
student als bij de sterke, begaafde en<br />
talentvolle student.<br />
Omdat ik gelo<strong>of</strong> dat goede gedichten vaker<br />
ontspruiten aan een gebeurtenis dan aan<br />
een denkbeeld (thema <strong>of</strong> idee), vroeg ik Ann<br />
D. <strong>of</strong> ze de laatste tijd iets spannends had<br />
meegemaakt, <strong>of</strong> dat ze iets in haar leven<br />
gedaan had wat zij bijzonder vond. Nee, zei<br />
ze, ze leidde een erg saai en teruggetrokken<br />
leven. Mijn volgende zet zou zijn geweest<br />
over te gaan op een nieuwsfeit (niet noodzakelijk<br />
een krantekop), maar voor we op<br />
dat punt kwamen, zei ze ineens: ‘Ik ben een<br />
keer verdronken.’ Eerst dacht ik dat deze<br />
simpele, nonchalante verklaring de openingszin<br />
van haar gedicht zou kunnen vormen,<br />
en ik denk nog steeds dat dit goed uitgepakt<br />
zou hebben, maar ze kwam zelf met<br />
een ander voorstel. Ik liet haar de hele<br />
gebeurtenis vertellen, die had plaatsgevonden<br />
toen ze ongeveer vijf was, en ondertussen<br />
maakten we beiden aantekeningen, een<br />
zinnetje hier, een uitdrukking daar, en misschien<br />
nog een paar woorden.<br />
27