Toespraken algemene conferentie - The Church of Jesus Christ of ...
Toespraken algemene conferentie - The Church of Jesus Christ of ...
Toespraken algemene conferentie - The Church of Jesus Christ of ...
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Ouderling Jeffrey R. Holland<br />
van het Quorum der Twaalf Apostelen<br />
Het eerste grote gebod<br />
Wij hebben een leven van toegewijd discipelschap te geven<br />
om te tonen dat wij de Heer liefhebben.<br />
Er is bijna geen groep in de<br />
geschiedenis met wie ik meer<br />
kan meevoelen dan met de elf<br />
overgebleven apostelen direct na de<br />
dood van de Heiland der wereld. We<br />
vergeten wel eens hoe onervaren ze<br />
nog waren en hoe volkomen ze steeds<br />
op Jezus hadden moeten bouwen<br />
en vertrouwen. Hij had tegen hen<br />
gezegd: ‘Ben Ik zolang bij u, […] en<br />
kent gij Mij niet?’ 1<br />
Maar uiteraard was Hij in hun<br />
ogen verre van lang genoeg bij hen<br />
geweest. Drie jaar is niet lang om een<br />
heel Quorum der Twaalf Apostelen uit<br />
een handjevol nieuwe bekeerlingen<br />
te roepen, hun oude denkbeelden<br />
recht te zetten, ze de wonderen van<br />
het evangelie van Jezus <strong>Christ</strong>us bij te<br />
brengen en ze daarna achter te laten<br />
om het werk voort te zetten tot ook<br />
zij werden gedood. Een nogal duizelingwekkend<br />
vooruitzicht voor een<br />
groepje pas geordende ouderlingen.<br />
Vooral het alleen achterblijven.<br />
Jezus had ze bij herhaling geprobeerd<br />
duidelijk te maken dat Hij niet fysiek<br />
bij hen zou blijven, maar zo’n onverdraaglijke<br />
gedachte konden <strong>of</strong> wilden<br />
ze niet vatten. Marcus schrijft:<br />
‘Hij onderwees zijn discipelen en<br />
zeide tot hen: De Zoon des mensen<br />
wordt overgeleverd in de handen der<br />
mensen en zij zullen Hem ter dood<br />
brengen en drie dagen na zijn dood<br />
zal Hij opstaan.<br />
‘Doch zij begrepen dit woord<br />
niet en durfden Hem er niet naar te<br />
vragen.’ 2<br />
Toen, na zo weinig tijd om te leren<br />
en nog minder tijd om zich voor te<br />
bereiden, gebeurde het ondenkbare,<br />
werd het ongelo<strong>of</strong>lijke bewaarheid.<br />
Hun Heer en Meester, hun Raadsman<br />
en Koning, werd gekruisigd.<br />
Zijn aardse bediening was voorbij en<br />
de kleine en worstelende kerk die<br />
Hij had gesticht, leek tot spot, hoon<br />
en mislukking te zijn gedoemd. Zijn<br />
apostelen maakten Hem weliswaar<br />
nog mee in zijn herrezen staat, maar<br />
dat maakte hun verbijstering alleen<br />
maar groter. Zij vroegen zich ongetwijfeld<br />
af: ‘Wat gaan we nu doen?’ en<br />
wendden zich voor een antwoord tot<br />
Petrus, de senior apostel.<br />
Sta mij toe die conversatie hier<br />
met enige niet-Schriftuurlijke vrijheid<br />
weer te geven. Petrus zei in feite tegen<br />
zijn metgezellen: ‘Broeders, we hebben<br />
drie heerlijke jaren meegemaakt.<br />
Niemand van ons had zich die paar<br />
maanden geleden nog de wonderen<br />
en goddelijkheid kunnen voorstellen<br />
die we gezien en meegemaakt hebben.<br />
We hebben gesproken, gebeden<br />
en gearbeid met de Zoon van God in<br />
eigen persoon. We hebben met Hem<br />
gewandeld en met Hem geweend, en<br />
in die nacht van dat verschrikkelijke<br />
einde weende niemand bitterder dan<br />
ik. Maar dat is voorbij. Hij heeft zijn<br />
werk volbracht en Hij is uit het graf<br />
herrezen. Hij heeft zijn heil en dat van<br />
ons bewerkstelligd. Dus jullie vragen:<br />
“Wat gaan we nu doen?” Ik kan jullie<br />
alleen maar aanraden om je oude leven<br />
met vreugde weer op te pakken. Wat<br />
mij betreft: “Ik ga vissen.”’ En minstens<br />
zes van de tien andere apostelen zeiden<br />
eenparig: ‘Wij gaan met u mede.’<br />
Johannes, die er ook bij was, schrijft:<br />
‘Zij vertrokken en gingen scheep.’ 3<br />
Maar het vissen was helaas geen<br />
succes. Hun eerste nacht terug op het<br />
meer vingen ze niets — geen enkele<br />
vis. Bij het ochtendgloren dropen ze<br />
teleurgesteld af terug naar de kust,<br />
waar ze in de verte iemand zagen die<br />
hun toeriep: ‘Kinderen, hebben jullie<br />
nog wat gevangen?’ Somber gaven<br />
deze apostelen die weer vissers waren<br />
geworden het antwoord dat geen<br />
enkele visser graag geeft. ‘Nee, we<br />
hebben niets gevangen’, mompelden<br />
ze, in het pijnlijke besef dat ze nog<br />
‘kinderen’ werden genoemd ook. 4<br />
‘Werpt uw net uit aan de rechterzijde<br />
van het schip en gij zult vinden’ 5 ,<br />
roept de vreemdeling ze toe — en die<br />
eenvoudige woorden zetten een golf<br />
van herkenning in gang. Nog maar<br />
drie jaar eerder waren deze zelfde<br />
mannen op ditzelfde meer aan het<br />
vissen. Bij die gelegenheid hadden zij<br />
volgens de Schriften ook ‘de gehele<br />
nacht door […] hard gewerkt en niets<br />
gevangen’. 6 Maar een mede-Galileeër<br />
aan de oever had ze toegeroepen hun<br />
netten uit te zetten, waarop zij ‘een<br />
grote menigte vissen’ 7 binnenhaalden,<br />
zoveel dat hun netten dreigden te<br />
scheuren en de vangst twee schepen<br />
tot zinkens toe vulde.<br />
Dat gebeurde nu weer. Deze ‘kinderen’<br />
zoals ze terecht werden genoemd,<br />
November 2012<br />
83