Zeffi Namuncurá Een wonder - Origo
Zeffi Namuncurá Een wonder - Origo
Zeffi Namuncurá Een wonder - Origo
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 1 Nr. 8 – aug. 2007<br />
<strong>Zeffi</strong> <strong>Namuncurá</strong><br />
zaligverklaring<br />
Van Harrie Kanters kreeg ik een bericht van het<br />
ANS (Agenzia iNfo Salesiana, http://infoans.org)<br />
over de zaligverklaring van <strong>Zeffi</strong>rino <strong>Namuncurá</strong><br />
(Chimpay 26-08-1886, Rome 11-11-1905, zoon van<br />
een Patagonisch stamhoofd) dit jaar, op zijn sterfdag<br />
en in zijn geboorteplaats.<br />
Onze kennis van de roerige en bloedige geschiedenis<br />
van Patagonië en van het leven van <strong>Zeffi</strong> kwam voornamelijk<br />
uit twee salesiaanse publicaties: 'Moord op<br />
een volk' van Jan Klein en '<strong>Zeffi</strong> de fakkelloper' van<br />
Wim Saris (beide 1951), ter viering van het 75 e jaar<br />
sinds het ontstaan van de salesiaanse missiën daar.<br />
Don Bosco had een<br />
droom over een missie, en<br />
toen hij wist welk land en<br />
volk hij gezien had,<br />
stuurde hij tien met zorg<br />
gekozen salesianen onder<br />
leiding van don Cagliero<br />
naar Argentinië, waar ze<br />
op 14 december 1875 aan<br />
land gingen. Hun aantal<br />
nam daarna snel toe.<br />
De strijd tussen de spaanse veroveraars en de<br />
inheemse stammen was al meer dan drie eeuwen<br />
gaande, maar bereikte in de tweede helft van de 19 e<br />
eeuw opnieuw een climax met de veldtocht van<br />
generaal Roca in 1878. Alle Europeanen, ook<br />
missionarissen, bevonden zich in een ambivalente<br />
positie. De salesianen wonnen het vertrouwen van<br />
de Araucanen, waartoe ook <strong>Zeffi</strong> behoorde.<br />
Ook in het leven van <strong>Zeffi</strong><br />
overheerst ambivalentie, al<br />
koos hij zelf overtuigend<br />
voor het christendom en<br />
wilde hij zijn eigen volk als<br />
priester te hulp komen. Hij<br />
stierf aan tuberculose, een<br />
europese ziekte waar zijn<br />
volk geen verweer tegen<br />
had. Na zijn dood wordt<br />
hij een voorbeeld voor zijn<br />
eigen land en volk.<br />
Don Rua<br />
<strong>Een</strong> <strong>wonder</strong><br />
als bewijs?<br />
<strong>Een</strong> medische commissie van het Vaticaan heeft<br />
vastgesteld dat voor de genezing van een vrouw<br />
van kanker, en het feit dat ze daarna een kind<br />
kon krijgen geen medische verklaring gevonden<br />
werd, en de conclusie was dat er sprake moest<br />
zijn van een <strong>wonder</strong>. Hoe logisch is dat?<br />
De volgende conclusie was dat <strong>Zeffi</strong>rino, op grond<br />
van het feit dat intensief tot hem gebeden was,<br />
door zijn interventie bij god voor de genezing<br />
gezorgd had. Die tweede conclusie omvat er drie:<br />
de gebeden bereikten Zefirino, hij god en die deed<br />
toen iets in strijd met de wetten der natuur.<br />
Maar het ontbreken van een wetenschappelijke<br />
verklaring is geen bewijs dat een natuurlijke verklaring<br />
onmogelijk is. De drievoudige tweede conclusie<br />
berust geheel en al op het geloof in drie, stuk voor<br />
stuk uiterst dubieuze, veronderstellingen. Als bewijs<br />
is deze constructie dus niets waard.<br />
Waarom een notoire heilige niet ten voorbeeld<br />
stellen en als zodanig doen vereren zonder om een<br />
'<strong>wonder</strong>' te vragen? Zijn leven ver<strong>wonder</strong>t ons en<br />
doet ons hem be<strong>wonder</strong>en. De heilige zelf heeft<br />
geen getuigschrift meer nodig: hij is buiten bereik<br />
van aardse jurisdictie en ongetwijfeld zalig.<br />
Op het internet is veel te vinden over <strong>Zeffi</strong> zelf en<br />
over de geschiedenis van zijn volk. Enkele<br />
verwijzingen vindt u op website <strong>Origo</strong> / 'misventje'.<br />
http://members.home.nl/ajm.overtoom<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 2 Nr. 8 – aug. 2007<br />
Ton Moester<br />
80 jaar<br />
Op 12 september 1927 werd Ton Moester in de<br />
plaats der plaatsen Amsterdam (mokum, hebr. mwqm)<br />
geboren. Op vrijdag 14 september 1945, twee<br />
dagen na zijn 18 e verjaardag, ging hij naar 'Don<br />
Rua' in Ugchelen en kwam als student in de derde<br />
klas voor het eerste trimester.<br />
Klasgenoten van hem waren o.a.: Jaques van de<br />
Berg, Ad Bransen, Kees van Ekelenburg, Jan<br />
Grotenhuis, Gerrit Kraan, Jan van Osch, Piet Over<br />
de Vest, Jan Raaijmakers, Gerard Remie, Cor van<br />
der Schaft, Hans Snel, Ad Wenting en later nog<br />
Henk Linnebank en Hans Wielage.<br />
Na het noviciaat en de eerste geloften werden Ton,<br />
Gerard Remie en Ad Wenting door don Bortoluzzi<br />
benoemd voor de missie in Australië. Zij studeerden<br />
samen filosofie, waren daarna assistent en waren weer<br />
samen in Bollengo voor de theologie. Na hun<br />
wijding volgde een lange reeks benoemingen.<br />
Tot zijn grote verdriet overleden in juli 1999,<br />
twee dagen na elkaar, zijn twee geliefde salesiaanse<br />
broeders van het eerste uur: Gerard Remie en<br />
Ad Wenting. Maar Ton is er, de hemel zij dank,<br />
niet aan onderdoor gegaan. Hij leeft, is gezond<br />
en wordt in september van dit jaar 80.<br />
Vrijdag 27 juli j.l. kwam hij zelfs bij ons op<br />
bezoek in Annen, met zijn broer en schoonzus.<br />
We hebben, in aansluiting bij onze menigvuldige<br />
emailcontacten, twee uur lang geanimeerd gepraat<br />
en gelachen, tot onze oren er moe van werden.<br />
Ik hoorde van dingen die ik nog niet wist.<br />
Zo vertelde Ton dat hij, naast zijn vele andere<br />
werkzaamheden, 24 jaar lang kerkelijk rechter is<br />
geweest, met gemiddeld drie gevallen per maand,<br />
en dat in al die jaren slechts één van zijn honderden<br />
uitspraken door de beslissende instantie niet<br />
werd overgenomen. <strong>Een</strong> bijzonder goed resultaat.<br />
Ton Overtoom en Ton Moester in Annen<br />
Bovenstaande foto illustreert het gehalte en de<br />
sfeer der besprekingen heel aardig. Het tekent de<br />
vroegere verhoudingen dat we zo'n goed contact<br />
hebben terwijl ik Gerard, Ad en hem vrijwel alleen<br />
maar kende van het afscheid op het toneel in de<br />
refter voor hun vertrek naar de missie in 1950.<br />
Er zijn dan ook genoeg raakpunten, zoals de nooit<br />
aflatende interesse in alles wat de zin van het leven<br />
betreft, zaken van godsdienst en menselijke verhoudingen.<br />
Daarnaast doet hij al jaren genealogisch<br />
onderzoek, iets waar ook ik – al is het minder<br />
intensief – mee bezig ben geweest.<br />
Hij heeft waardering voor mijn vroegere bijdragen<br />
aan Don Bosco Binnen-kort en voor deze nieuwsbrief.<br />
Evenals hij had ik affiniteit met het kerkelijk<br />
recht. In Oud-Heverlee heb ik niet de Bijbel, wel<br />
de hele Codex Iuris Canonici gelezen en een werkstuk<br />
gemaakt voor dat vak (<strong>Origo</strong>/archief).<br />
Latijn, talen: de betrekkelijke vertrouwdheid daarmee<br />
is ook iets dat ons bindt, niet alleen hem en<br />
mij, maar alle vroegere vrienden die er ooit mee in<br />
aanraking mochten komen. Het o quam bonum et<br />
jucundum habitare fratres in unum pas ik graag toe op<br />
de geestelijke ruimte die wij bewonen.<br />
<strong>Een</strong> email is binnen een minuut aan de andere<br />
kant van de aardbol. Contacten hoeven niet meer<br />
belemmerd te worden door tijd, kosten en moeite.<br />
Het doet er minder toe dan vroeger waar we ons<br />
op deze aarde bevinden. Dat is een zegen en een<br />
troost wanneer we ver van elkaar wonen.<br />
Op donderdag 16 augustus, na het verschijnen<br />
van deze nieuwsbrief, stapt Ton Moester weer in<br />
het vliegtuig voor de lange terugreis naar Adelaide<br />
in Zuid-Australië. Intussen heeft hij met familie<br />
en vrienden zijn verjaardag alvast gevierd. In het<br />
verre Australië wonen ook nog de Nederlanders<br />
Hein van der Laan (Sunbury), Niek Castelijns,<br />
(Adelaide), Gerrit Kraan (Engadine), Hans Dopheide<br />
en Frank de Dood (zoon van immigranten).<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 3 Nr. 8 – aug. 2007<br />
Frans Muijsers<br />
zonder tam-tam<br />
Op maandag 23 juli ontving ik, als bijlage bij een<br />
email van Piet Alofs, een copie van het overlijdensbericht<br />
van de zeereerwaarde heer Frans Muijsers,<br />
priester, ex-salesiaan, ex-pastor van het aartsbisdom<br />
Keulen. Op deze pagina is de rouwbrief hieronder<br />
leesbaar. In het pdf-bestand wat vergroten.<br />
Zijn eerste vermelding in de Ugchelse kronieken:<br />
"Zaterdag 15 maart 1947 Frans Muijsers, nieuwe<br />
leerling voor de 3e klas." Hij was toen al 25 jaar oud,<br />
want hij werd op 24 november 1921 in Venlo geboren.<br />
Vóór zijn komst al jeugdleider: "Muijsers (de<br />
'hopman')" vermeldt de Kroniek in aug. 1949.<br />
Dat was vaak een moeilijk begin: als oudere jongeman,<br />
en dan ook nog actief voor jongeren, gewend<br />
aan een zeker overwicht, en dan ineens iemand die<br />
in de studie links en rechts gepasseerd wordt door<br />
jochies van half zo oud. Dat overkwam mijn jaargenoot<br />
Siem Bruin, en ook Jan Zeegers.<br />
Vijf jaar later ging Frans naar het noviciaat en deed<br />
op 16 augustus 1952, nu 54 jaar geleden, zijn eerste<br />
geloften als salesiaan. Na de filosofie was hij een<br />
jaar assistent in Ugchelen en ging toen naar Lauradorp.<br />
In 1958 ging hij naar Benediktbeuern. In 1962,<br />
45 jaar geleden, werd hij daar tot priester gewijd.<br />
Dat studiejaar – het laatste ook van Koos Heere en<br />
Jan Vonk, het tweede van Jan Zeegers – waren<br />
Henk Lansheer, Piet Alofs, Herman de Boer en ik<br />
daar voor ons eerste jaar theologie. <strong>Een</strong> heterogene<br />
maar vrij hechte groep. We maakten wandelingen,<br />
o.a. naar de Benediktenwand (foto).<br />
Benediktbeuern 1962<br />
Zestien jaar lang (tot 1978) is Frans als priester nog<br />
binnen de congregatie werkzaam geweest (Bones,<br />
2001, Alle Salesianen.xls). Toen werd hij, volgens<br />
de rouwbrief, als priester opgenomen in het aartsbisdom<br />
Keulen, waar hij eind 1996, twee dagen na<br />
zijn 68 e verjaardag, met pensioen ging.<br />
Hij is in Duitsland dus ruim twintig jaar werkzaam<br />
geweest in pastorale functies, eerst als plaatsvervangend<br />
rector, toen als plaatsvervangend parochiepriester,<br />
daarna als pastoor en vanaf 1989 ook nog<br />
in een bestuurlijke functie binnen het dekenaat. Dat<br />
lijkt me een rijkelijk gevuld priesterleven.<br />
Kijken we naar de acht mensen op de foto hierboven<br />
zoals een geoloog de achterliggende rotsen<br />
zou bekijken, zonder vooroordeel, dan zien we dat<br />
twee van hen jong gestorven zijn als salesiaans<br />
priester (Koos Heere 61 en Henk Lansheer, 60 jaar).<br />
Jan Zeegers en Frans Muijsers traden uit, maar<br />
bleven als priester in functie.<br />
Drie traden uit de congregatie en verloren ook hun<br />
priesterlijke bevoegdheden. (Jan Vonk, Piet Alofs<br />
en Herman de Boer). Maar gedrieën droegen ze wel<br />
22 salesiaanse priesterjaren bij, de vijf uitgetredenen<br />
samen 65 priesterjaren, de zeven gewijden in totaal<br />
126 jaar als priester in functie. Voorwaar een edel<br />
gesteente, respect en dankbaarheid waardig.<br />
Naar mijn mening is het volkomen onjuist om dan<br />
alleen degenen te gedenken die salesiaan gebleven<br />
zijn. Dat getuigt van weinig begrip voor de jarenlange<br />
investering van ieder afzonderlijk in het<br />
leven met en voor don Bosco en als priester in<br />
het pastoraat, zelfs na verwijdering uit het ambt,<br />
en in andere beroepen, zoals het onderwijs.<br />
Ik denk niet dat 'de heer van de oogst' deze zeven<br />
mannen nalatigheid zal verwijten. Ook mij niet, al<br />
werd mij, als blessing in disguise, zonder opgaaf van<br />
redenen iedere wijding ontzegd. We delen alle acht<br />
waar het om gaat: we zijn homines bonae voluntatis.<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 4 Nr. 8 – aug. 2007<br />
Horizon-taal<br />
De twee eerste agenda's met gedichten zijn die<br />
van 1986 en 1987: maagdelijk gebied, want niet<br />
ontsloten door Henk Hendriks (die jaren geleden<br />
al een transcriptie maakte de twee laatste, van 1988<br />
en 1989). Pater Jan was in 1986 nog bezig met vingeroefeningen,<br />
op zoek naar zijn hoogstpersoonlijke<br />
inhoud en vorm: een moeizaam karwei.<br />
Van vier tot tien augustus was hij, in aansluiting<br />
bij de vorige weken, bezig met het thema loslaten<br />
en bevrijding. Herinner u het mooie, wat weemoedige<br />
gedicht 'Da-ag broeders' van 31 juli (zie<br />
Idica Epica, nr.6). Hij had heimwee naar wat<br />
voorbij was en voelde zich minder goed thuis in<br />
de veranderende wereld om hem heen.<br />
do. 7-8-86 Dennen<br />
pennen<br />
hun wortelvoet<br />
niet wijder dan<br />
strikt moet.<br />
Beuken<br />
verkreuken<br />
de grond<br />
soms meterswijd<br />
in 't rond.<br />
Zoals gewoonlijk kijkt hij om zich heen en ziet de<br />
bomen staan, maar hier door de bril van zijn<br />
gedachten en problemen. Hoe vast wil ik staan,<br />
hoe wijd me wortelen, van invloed zijn op m'n<br />
omgeving? Neem ik afscheid en afstand, of ga ik<br />
toch weer verder, en waarheen dan? Zijn leven is<br />
bijna voorbij, wat is zijn perspectief?<br />
di. 5-8-86<br />
De halle-gaanderijen van het bos<br />
weergalmen op het timmeren van de specht<br />
of er iets opengaat of dicht:<br />
de toegang tot de herfst.<br />
In het licht of in het donker, samen of alleen,<br />
verdorren of vruchtbaar zijn. Het lijkt een beetje<br />
op de donkere nacht van de ziel. Hij loopt door<br />
de nacht, maar met wijdopen ogen. Is er licht,<br />
dan zal hij het zeker zien dagen.<br />
za. 9-8-86<br />
Wat woont er in<br />
de holten aan<br />
de loofboskant<br />
waar schaduwland<br />
zo lokkend thuis<br />
te geven lijkt?<br />
Wat voor geheim<br />
lokt mij daar tot<br />
een kluis?<br />
Jan was, door zijn aard, door zijn ontwikkeling en<br />
door zijn doofheid nolens volens een Einzelgänger.<br />
Toch verlangde hij naar uitwisseling en contact: hij<br />
wilde graag delen en mededelen, doorgeven wat hij<br />
had gevonden. Hij was docent in hart en nieren.<br />
Maar hij wantrouwt nu zijn eigen toestand en<br />
standpunt: wat heeft hij voor goeds te melden?<br />
ma. 4-8-86<br />
Berg me met mijn kwartje<br />
in je kleine tasje.<br />
Haal mij er weer uit<br />
als de rijping sluit.<br />
Wat een vreemd vers! <strong>Een</strong> kwartje is niet veel:<br />
een fraktie van een talent zou je zeggen. Moet<br />
dat, áls of mét hem, incuberen om tot rijping te<br />
kunnen komen? Probeer dit niet logisch te ontleden,<br />
maar voel het mee. Zoekt hij een niche, een<br />
baarmoeder als het ware? Moet het oude worden<br />
verteerd tot het geen belemmering meer vormt?<br />
vr. 8-8-86<br />
Doden bevolken mijn droom:<br />
meesmuilend komen ze aan,<br />
knikken, vegen hun hand vast schoon...<br />
ken er niet een meer bij naam –<br />
Wou je vrij zijn van vroeger? Van schuld?<br />
Van alle plichtpleging en plicht?<br />
Van je doden? Van toekomst? Geduld:<br />
(zegt er iemand) terug in je wieg.<br />
<strong>Een</strong> vorm van reïncarnatie schijnt hem door het<br />
hoofd te spelen Dat kan twee kanten op: het<br />
vermoeden van wedergeboorte op aarde, of wat<br />
verlichten leren: niet de dood van het lichaam<br />
maar die van het Ego, het afsterven van de<br />
identificatie met het dier-lichaam, de persoon.<br />
Dan komt het mens-wezen aan het licht.<br />
do. 7-8-86<br />
Vrij-zijn?<br />
Jezelf zijn.<br />
Echt zijn<br />
die mens zijn<br />
hij-zijn<br />
zij-zijn<br />
dit volk zijn<br />
bevrijd zijn<br />
verlost zijn<br />
Gods volk zijn<br />
zo wij-zijn<br />
en eindlijk<br />
– je weet nooit –<br />
VRIJ ZIJN<br />
Jan zoekt naar de deur van zijn gevangenis, wel<br />
wetend dat die deur een opening is, niet op slot,<br />
alleen maar nog niet gevonden, toen.<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 5 Nr. 8 – aug. 2007<br />
Don Bosco's Oudste (deel 9)<br />
nders dan bij Don Bosco kon men bij Don Rua de ijzeren<br />
wilskracht, waarmee hij zijn beknotte, zieke en gewonde lichaam<br />
totterdood achtervolgde, duidelijk waarnemen. De bezwering van<br />
alle aardsheid tekende zijn ascetengelaat en engelenhouding tot zo'n<br />
bovenaardse schoonheid, dat menigeen op het eerste zien in hem<br />
een heilige herkende. Juist als bij Don Bosco, zij het langs andere<br />
weg. Tegen het einde van dit godgewijde leven schenen bovenaardse<br />
stralen en met Don Bosco gedeelde trekken en wederwaardigheden<br />
zich te vermenigvuldigen; alsof Don Bosco steeds meer "half om<br />
half met hem deelde". Slechts de "dromen" deelde hij niet: het<br />
tijdperk van de visionaire conceptie was voorbij en Don Rua's<br />
tijdperk werd beheerst door de Levende Regel; terecht mocht hij<br />
zeggen, dat hij trouw was gebleven aan de gehele Don Bosco. Als<br />
een tweede Don Bosco beschouwde men hem algemeen; de Zalige<br />
Pius X noemde hem "een waarachtige heilige, en niet een van de<br />
geringste". Na zijn heilige dood (6 April 1910) groeide deze faam,<br />
totdat de Kerk haar bevestigde met het decreet van de<br />
heldhaftigheid zijner deugden (26 juni 1953). Heldhaftig is hier wel het woord. Het wachten is nog slechts<br />
op de twee <strong>wonder</strong>en, die de Eerbiedwaardige Dienaar Gods Don Rua de glorie zullen kunnen schenken<br />
van het altaar: het laatste kenmerk dat hij nog delen moet met zijn Vader, de Heilige Joannes Bosco.<br />
tekst: Jan Klein – ill.: Wim Saris einde<br />
INHOUD: I. Wonder van eenvoud. – II. Salesianen bedreigd. – Volwassen<br />
gezelschap. – III. Ploeteren met Vader. – Pak aan, Michelino, pak aan. – De<br />
zware erfenis. – IV. Burgertje tussen rapalje. – Beste van de klas. – Lawine van<br />
werk. – V. Nooit druk. – Beter dan Savio? – Van het houtje. – VI. Over horloges.<br />
– Geen letterknecht. – "Don Bosco is mijn boek!" – VII. Familie van Frans van<br />
Sales. – VIII. Wezenlijk Priester. – Nooit kortsluiting met God. – IX. Man van de<br />
orde. – Maar eigenlijk vader. – Bliksemactie. – X. Vader af. – "Tegenwoordigheid<br />
Gods." – XI. Tactisch onderhandelaar. – Vicaris van Don Bosco. – Vervangend<br />
<strong>wonder</strong>doener. – XII. Bovennatuurgetrouw. – XIII. Honderdduizend kilometer<br />
spoor van goedheid. – Kroon op Werk. – XIV. Wonden van het H. Hart. –<br />
Angstaanjagend en onweerstaanbaar. – XV. Half om half.<br />
De De Salesiaanse Salesiaanse boeken, boeken, aangehaald aangehaald op op blz. blz. 2, 2, 2, 5, 5, 6, 6, 6, 7 7 en en<br />
en<br />
12 12 12 zijn zijn bij bij ons ons ve verkrijgbaar ve krijgbaar krijgbaar tegen tegen de de prijs prijs van van resp.:<br />
resp.:<br />
f f 9.90, 9.90, f f 3.90, 3.90, f f 2.50, 2.50, f f 2. 2.- 2. (1 3.50 geb.) en en 1 1 4.75. Ve Verder Ve<br />
der<br />
voorradig: voorradig: voorradig: Don Don Bosco's Bosco's Alpenjagertje, Alpenjagertje, door door J. J. Klein<br />
Klein<br />
(f (f 1.75), 1.75), 1.75), <strong>Zeffi</strong> <strong>Zeffi</strong> <strong>Zeffi</strong> de de de Fakkelloper, Fakkelloper, door door Wim Wim Wim Saris Saris Saris (f (f 1.75),<br />
1.75),<br />
Don Don Bosco, Bosco, Bosco, door door dr dr de de Nier Nier (f (f (f 1. 1.-); 1. ); beelden, beelden, platen,<br />
platen,<br />
prentjes, prentjes, medailles.<br />
medailles.<br />
UITGEVERIJ - BOEKHANDEL DON BOSCO<br />
UGCHELEN BIJ APELDOORN – Giro 333958<br />
Imprimatur et Evulgetur, L. v. d. Griendt, censor. Sassenheini, 9 November 1953<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft
"Don Rua" – vroeger en nu blz. 6 Nr. 8 – aug. 2007<br />
De Kiem<br />
Van Jacques Beemer ontving ik een interessante<br />
email: "Ik ben ook nog eens gaan kijken in de<br />
Kiem. Voorzover mij bijstond ben ik namelijk<br />
ook bij de oprichtingsvergadering geweest. Ik<br />
weet nog dat ik als titel voor het blad '<strong>Een</strong><br />
nieuwe lente' had voorgesteld. Na veel heen en<br />
weer gepraat is het toen de kiem geworden.<br />
Ik – maar ik denk met mij veel anderen – had in<br />
die tijd een geheimschrift. Jan Klein had verteld<br />
dat veel schrijvers en dichters een pseudoniem<br />
hadden. Dat wilde ik ook, want als rechtgeaard<br />
gymnasiast schreef ik natuurlijk ook gedichten.<br />
Laatst kwam ik nog een oud schriftje tegen met<br />
enkele gedichten. Door middel van dat eerder<br />
genoemde geheimschrift nam ik de naam aan<br />
van W. Oppapf. Wie schetst mijn verbazing toen<br />
ik in het eerste nummer een kruiswoordraadsel<br />
vond met mijn pseudoniem er onder.<br />
<strong>Een</strong> beter bewijs kon ik voor mezelf niet vinden.<br />
Omdat naderhand <strong>Een</strong> nieuwe lente wel als titel<br />
is gebruikt, wist ik niet meer zeker of ik bij de<br />
kiem betrokken was. Nu is het dus duidelijk.<br />
Ik ben er nog niet uit hoe ik dat geheimschrift<br />
vroeger heb gemaakt, misschien een mooie klus<br />
voor iemand. Het was iets met zoveel vooruit en<br />
dan weer terug. Ik hoop dat ik er weer achter kom."<br />
Wie lost dit raadsel voor hem op?<br />
Op homepage '<strong>Origo</strong>' vindt u onder archief de zes<br />
afleveringen van de derde jaargang van De Kiem.<br />
De oplage was gestegen tot 450. Alle ouds<br />
ontvingen het. Voor de Kroniek bestond grote<br />
belangstelling. Hij werd uitgebreid tot vier pagina's<br />
en kwam op gekleurd papier. Voor het eerst werd<br />
de auteur genoemd: Frits Winter (4 e klas).<br />
In deze jaargang vinden we een aantal grepen uit<br />
de historie van het juvenaat in Leusden en Ugchelen<br />
door een paar anonyme leerlingen van 1937, door<br />
Henk Hendriks en Wob Bleeker. Mooie tekeningen,<br />
o.a. van Bart Rysavy. De Kroniek bevat allerlei<br />
gebeurtenissen waar vaak een humoristische draai<br />
aan wordt gegeven. Heel informatief.<br />
Dit was de derde en laatste volledige jaargang van<br />
de Kiem in mijn bezit of geleend. Van de vierde<br />
jaargang heb ik alleen de nummers 1 en 6, van de<br />
vijfde jaargang de nummers 1, 3 en 4. Plus nog een<br />
paar andere blaadjes: een ongedateerde vakantiekrant<br />
'Don Rua' )blijkens de inhoud uit 1962), en<br />
'Vita' (van groep B) nr.4 van Kerstmis 1967.<br />
Die komen de volgende keer aan de beurt. Verder<br />
zijn er natuurlijk nog tal van interessante blaadjes,<br />
lijsten enz. Er is materiaal genoeg.<br />
Toezending<br />
kosten<br />
toezending per email of post gratis<br />
(op papier per post kost me ± € 1 per exemplaar)<br />
vrijwillige bijdragen 454400<br />
op girorekening t.n.v. A. Overtoom<br />
aanmelding/opzegging<br />
per email origo@home.nl<br />
per brief redactie-adres<br />
Bijdragen<br />
Op postrekening 454400 werd ontvangen € 70.<br />
Allen die door hun bijdrage en/of hun belangstelling<br />
de nieuwsbrief steunen hartelijk dank..<br />
Redactie<br />
naam A.J.M. Overtoom<br />
straat Hofakkers 6<br />
plaats 9468 EE Annen<br />
telefoon 0592 - 271 586<br />
email origo@home.nl<br />
website http://members.home.nl/ajm.overtoom<br />
Cor Goorts<br />
Colofon<br />
De tekst is opgemaakt in twee kolommen, in het<br />
lettertype Garamond 11 pt, de koppen (meestal)<br />
in Comic Sans MS 14 pt.<br />
Digitale weergave per aflevering in pdf-formaat,<br />
op de homepage en per email. Gratis lezers zijn:<br />
Acrobat Reader en Foxit Reader (kijk voor info en<br />
download op: www.foxitsoftware.com).<br />
Lemma<br />
Vriendschap is meer dan zich aandacht laten welgevallen;<br />
waarom die niet eens ongevraagd geven?<br />
vrije nieuwsbrief over Huize 'Don Rua' Ugchelen (1942-59) en 's-Heerenberg (1959-71), en wat ervan voortleeft