Dode ogen (Tais Teng)
Dode ogen (Tais Teng) Dode ogen (Tais Teng)
messcherpe vouw. Hun zorgvuldig gepoetste schoenen glimmen in het ochtendlicht. De voorste houdt een rood boekje in de aanslag en dat maakt het beeld compleet. Jehova's, denkt Arno. Van die lui die huis aan huis met hun God leuren. Als zij graag bij het kraaien van de eerste haan op pad gaan, moeten ze dat zelf weten. Maar dan hoeven ze toch geen andere mensen lastig te vallen op de enige dag dat die kunnen uitslapen? 'Goedemorgen,' zegt hij. 'Wat kan ik voor jullie doen?' De voorste man glimlacht en het is dat speciale glimlachje waaraan Arno hem herkent. Loom, geamuseerd. Een tijgerglimlach. Dit zijn de lui die mij het kettinkje gaven! 'Ik, ik ... ,' stottert hij. 'Sorry, ik heb geen enkele belangstelling.' 'Toch wel.' Het glimlachje krult zich tot een grijns en de man pakt Arno's mouw vast. Arno's buikspieren trekken samen van angst. Die tanden. Ze zijn tot scherpe punten gevijld. Het gebit van een kannibaal. Arno blijft doodstil staan en durft zijn hand niet weg te rukken. Ze zijn gek, knettergek. 'Hwang-ti,' zegt de man nadrukkelijk. 'Tsjin Sje Hwang-ti. Machtige keizer, bent u werkelijk uw eigen naam vergeten?' Zijn grijze tong likt over de puntige tanden. 'Zelfs geen dromen?' Arno kan enkel een benauwd gepiep voortbrengen. 'U bent het vergeten, maar in werkelijkheid bent u de keizer der keizers en alle rijkdommen van de aarde behoren u toe.' Arno slikt twee keer en nu kan hij opnieuw spreken. 'Ik geloof niet dat ik jullie kan volgen.' Gelukkig klinkt zijn stem nu zelfverzekerder. Hij weet 77
dat het toneelspel is, pure bluf, want hij is nog steeds doodsbang. 'De keizer had machtige vijanden,' zegt de tweede man. 'Zij roofden zijn geheugen en plantten het waandenkbeeld dat hij een eenvoudige sterveling was in zijn brein.' De stem van de man krijgt de zangerige klank van een verhalen verteller. 'Lang, eindeloos lang zwierf de keizer door de wereld, gelovend dat hij niet meer dan een gewoon mens was. En omdat hij nog steeds een meester der magie was, vermomde hij zich ook als zodanig. Als een eenvoudige drukkerszoon.' De man knikt toegeeflijk. 'Ja, misschien gelooft u werkelijk dat u niet meer dan een mensenkind bent, wij weten wel beter.' 'Ik weet niets van een keizerl' protesteert Arno. Het is nutteloos. Beelden uit zijn droom wellen op. De muur van aangestampte aarde, de Gemaskerden, de man met ogen van parels. Geen droomfantasie, maar een herinnering. Alle details zijn eenvoudigweg te scherp. Hij kan de stank van de spion ruiken, angstzweet en urine. In dromen ontbreken geur en smaak bijna altijd. De eerste man laat zijn arm los. 'U werd niet in deze eeuw geboren. De man die u vader noemt, verwekte u niet, uw moeder baarde u niet.' Hij klopt op de muur van Arno's huis en elke tik geeft een rare, holle nagalm. 'Dit is uw huis niet, al denkt u van wel. Uw ware huis is de Tempel van de Doodloze.' Arno doet een stap achteruit en grijpt de deurklink vast. 'Het spijt me oprecht, maar ik heb geen enkele belangstelling.' Het moet zo ongeveer de grofste leugen zijn die hij ooit verteld heeft. Nog een stap en ik kan de deur in hun gezicht . dicht- kwakken. ' Mogen wij u een boekje over ons geloof geven?' dringt de man aan. Hij steekt Arno het rode boekje toe. 'Misschien zal dit u overtuigen dat we serieus zijn?'
- Page 26 and 27: 6 Zijn ouders schrokken het eten na
- Page 28 and 29: Ze verbreekt de verbinding. Arno me
- Page 30 and 31: Delila zit op een geborduurd kussen
- Page 32 and 33: Ze grinnikt. 'Jullie snappen er gee
- Page 34 and 35: 8 Om kwart voor acht trekt Arno de
- Page 36 and 37: 9 'Geen probleem,' zegt de blonde K
- Page 38 and 39: De leerlingen drommen in kleine gro
- Page 40 and 41: De Stones, weet hij. Als zijn vader
- Page 42 and 43: krachten.' Ze grinnikt. 'Mijn groot
- Page 44 and 45: We sluiten de aarden deur en jij mo
- Page 46 and 47: Het is een geheim nummer. Mijn oude
- Page 48 and 49: 'Wat deed je?' Ze kijkt hem recht i
- Page 50 and 51: I3 In het licht van zijn nachtlampj
- Page 52 and 53: Kinkhoorns loeien: vier leden van z
- Page 54 and 55: vlassig baardje. De man draagt zijn
- Page 56 and 57: 'Helaas,' zucht Shaun, 'ik ben gewe
- Page 58 and 59: Dood, denkt hij, ik ben waarlijk do
- Page 60 and 61: 'Tsjin Sje Hwang-ti: niet gevonden,
- Page 62 and 63: Deli's telefoon gaat twintig keer o
- Page 64 and 65: Als zijn bestelling arriveert, is A
- Page 66 and 67: Ten derde ... ' Delila duwt de deur
- Page 68 and 69: Breek de schakels, besluit hij. Kni
- Page 70 and 71: China's vijanden zou tegenhouden? H
- Page 72 and 73: Help me! Zijn keel blijft geluidloo
- Page 74 and 75: 'Aah waah.' Arno gaapt, rekt zich u
- Page 78 and 79: Arno grist het boekje uit zijn hand
- Page 80 and 81: Met een biljet van honderd zou hij
- Page 82 and 83: 'Was dat nu werkelijk nodig,' vraag
- Page 84 and 85: Hij kijkt in de spiegel terug. Voor
- Page 86 and 87: De man knikt. 'Dat klopt, Hoogverhe
- Page 88 and 89: 'Ik vang je in netten van zwarte ma
- Page 90 and 91: 22 'Vierde steeg linksaf,' mompelt
- Page 92 and 93: Arno sist van ergernis. Hij stapt n
- Page 94 and 95: Heeft hij de draken niet eerder opg
- Page 96 and 97: stellen. Knip met je vingers en een
- Page 98 and 99: gereden, een staaf smeulend sandelh
- Page 100 and 101: 23 Deze keer is er niets subtiels a
- Page 102 and 103: 'Laat je vriend de kaart naar mijn
- Page 104 and 105: 'Begroet je geëerde voorouders!' l
- Page 106 and 107: stenen tafel. 'Je bent een muzikant
- Page 108 and 109: ode schemering achter zijn oogleden
- Page 110 and 111: Arno komt behoedzaam overeind. De l
- Page 112 and 113: Twee beelden vormen zich in het klo
- Page 114 and 115: Ik ben dichter bij mijn eigen Utrec
- Page 116 and 117: 'Ik blijf niet graag sloom in de ho
- Page 118 and 119: aarzelende, hokkende siddering, toe
- Page 120 and 121: Foto's genoeg. Honderden. Hij ziet
- Page 122 and 123: Beneden hoort hij zijn moeder door
- Page 124 and 125: 'Waar was je?' '0, mijn tante in Sl
dat het toneelspel is, pure bluf, want hij is nog steeds doodsbang.<br />
'De keizer had machtige vijanden,' zegt de tweede man.<br />
'Zij roofden zijn geheugen en plantten het waandenkbeeld<br />
dat hij een eenvoudige sterveling was in zijn brein.'<br />
De stem van de man krijgt de zangerige klank van een<br />
verhalen verteller. 'Lang, eindeloos lang zwierf de keizer<br />
door de wereld, gelovend dat hij niet meer dan een gewoon<br />
mens was. En omdat hij nog steeds een meester der magie<br />
was, vermomde hij zich ook als zodanig. Als een eenvoudige<br />
drukkerszoon.' De man knikt toegeeflijk. 'Ja, misschien<br />
gelooft u werkelijk dat u niet meer dan een mensenkind<br />
bent, wij weten wel beter.'<br />
'Ik weet niets van een keizerl' protesteert Arno. Het is<br />
nutteloos. Beelden uit zijn droom wellen op. De muur van<br />
aangestampte aarde, de Gemaskerden, de man met <strong>ogen</strong><br />
van parels. Geen droomfantasie, maar een herinnering. Alle<br />
details zijn eenvoudigweg te scherp. Hij kan de stank van<br />
de spion ruiken, angstzweet en urine. In dromen ontbreken<br />
geur en smaak bijna altijd.<br />
De eerste man laat zijn arm los. 'U werd niet in deze<br />
eeuw geboren. De man die u vader noemt, verwekte u niet,<br />
uw moeder baarde u niet.'<br />
Hij klopt op de muur van Arno's huis en elke tik geeft<br />
een rare, holle nagalm. 'Dit is uw huis niet, al denkt u van<br />
wel. Uw ware huis is de Tempel van de Doodloze.'<br />
Arno doet een stap achteruit en grijpt de deurklink vast.<br />
'Het spijt me oprecht, maar ik heb geen enkele belangstelling.'<br />
Het moet zo ongeveer de grofste leugen zijn die hij<br />
ooit verteld heeft.<br />
Nog een stap en ik kan de deur in hun gezicht<br />
.<br />
dicht-<br />
kwakken.<br />
' M<strong>ogen</strong> wij u een boekje over ons geloof geven?' dringt<br />
de man aan. Hij steekt Arno het rode boekje toe. 'Misschien<br />
zal dit u overtuigen dat we serieus zijn?'