Dode ogen (Tais Teng)
Dode ogen (Tais Teng) Dode ogen (Tais Teng)
Ik ben bij de horizon gearriveerd, denkt hij vol ontzag. De plaats waar alle lijnen samenkomen. Hij steekt de binnenplaats over, langs de plataan, de stenen draken. In de deuropening wachten zijn vrienden. Shaun de Doodloze met zijn spiegelende zonnebril, en de twee Klauwen. Een beweging in de duisternis en een vierde voegt zich bij de groep. Hij voelt een steek van vreugde. Alles is nu volmaakt. Natuurlijk hoort Deli bij hen. Shaun neemt zijn zonnebril af. Roze parels glanzen. De dode ogen draaien zich in Arno's richting. 'Weet je weer wie wij zijn? Herinner je je ons?' Arno knikt woordenloos. Shaun legt zijn hand op Arno's schouder, Deli haakt haar arm in de zijne. 'Kom: zegt Shaun. 'Je bent thuis. Je bent veilig. Veel van je herinneringen vervaagden tot mist, maar wij zullen ze voor je stollen.' 'Je zwaard,' zegt de Doodloze, en Arno pakt het gevest vast. 'De loden harp, waarmee de zanger je bijná . de hersens insloeg.' 'J e snoer van feniksveren.' Bij elke voorwerp worden de herinneringen van de keizer krachtiger en zinkt Arno dieper weg. Deli haakt een gele mantel los. 'Deze mantel droeg je toen je je eerste troon besteeg. Prins Cheng noemden ze je. Je was net dertien.' Ze legt de mantel over zijn schouders. Haar handen strelen zijn buik, komen omhoog. 'Ah?' Ze knoopt het borstzakje open. 'En wat hebben we hier? Iets uit je valse leven?' Deli houdt de foto uit het vakantie-album omhoog, een spottende glimlach op haar gezicht. 'Zegt dat je iets? Mijn keizer, mijn Arno?' 147
'Deli, wat doe je?' Shaun springt naar voren en reikt naar de foto. Op het laatste moment trekt hij zijn hand terug. 'Delila! Jij feeks!' 'Je maakte me om de machtigste mannen op aarde te vernietigen. Arno is niet eens in de running. Jij bent eindeloos veel machtiger.' Arno staart naar de vrouw in het rood en groen gestreepte badpak. De buik van Arno' s moeder spant het badpak tot seheurens toe: geen mens zou eraan durven twijfelen dat ze hoogzwanger was. Arno laat de foto uit zijn vingers glijden. 'Jullie logen,' fluistert hij. 'Dit is echt. Echt. Ze was zwanger.' Hij zwiept de mantel van zijn schouders. 'Ik besta!' De keizer fladdert door zijn hersens rond, een flard van tollende, panische gedachten, een vale spookrnot van oude haat en hebzucht. 'Ik herinner me alles' zegt Arno. 'De· spiegel in de kastdeur. Je dook uit mijn spiegel op en graaide naar mijn ogen!' Een schicht van withete haat slaat door zijn ruggengraat en vult zijn brein. Arno's woede beukt tegen het spookwezen en het wijkt terug. 'Nee!' jammert een schrille stem. 'Luister naar me!' Je bent zwak, denkt Arno verbaasd. Iel spinrag en de stank van rottende kadavers. Meer niet. Ik kan je in stukken scheuren, verkruimelen. Leugens waren je enige wapen. Hij voelt de keizer uit zijn hersens vluchten. Uit Arno's pupillen zwiept een stroom van kleurloze vonken. Zijn brein is leeg. Het is als de stilte na een eindeloos irritant gezoem, frisse lucht na dagen in een bedompte kamer. Als hij opkijkt, leunt Shaun kermend tegen de muur. Zijn armen en benen schokken. De Doodloze klauwt naar zijn oogkassen. In de roze parels is het gelaat van de keizer 148
- Page 96 and 97: stellen. Knip met je vingers en een
- Page 98 and 99: gereden, een staaf smeulend sandelh
- Page 100 and 101: 23 Deze keer is er niets subtiels a
- Page 102 and 103: 'Laat je vriend de kaart naar mijn
- Page 104 and 105: 'Begroet je geëerde voorouders!' l
- Page 106 and 107: stenen tafel. 'Je bent een muzikant
- Page 108 and 109: ode schemering achter zijn oogleden
- Page 110 and 111: Arno komt behoedzaam overeind. De l
- Page 112 and 113: Twee beelden vormen zich in het klo
- Page 114 and 115: Ik ben dichter bij mijn eigen Utrec
- Page 116 and 117: 'Ik blijf niet graag sloom in de ho
- Page 118 and 119: aarzelende, hokkende siddering, toe
- Page 120 and 121: Foto's genoeg. Honderden. Hij ziet
- Page 122 and 123: Beneden hoort hij zijn moeder door
- Page 124 and 125: 'Waar was je?' '0, mijn tante in Sl
- Page 126 and 127: En dan denkt hij : waar maak ik me
- Page 128 and 129: 30 Het is nog zwoel in de stad. Hoe
- Page 130 and 131: 'J a, de hele nacht.' 'Welnee. En i
- Page 132 and 133: De chefkok ging hem voor, langs taf
- Page 134 and 135: JI Arno hoort de wekker wel, een af
- Page 136 and 137: 'Een koffie verkeerd,' zegt hij teg
- Page 138 and 139: ven beschaafde stem. Wassenaar, den
- Page 140 and 141: 32 Arno komt overeind en begint te
- Page 142 and 143: Arno. Hij stelt zich de jongen voor
- Page 144 and 145: 33 Vergelijk het met het ontwaken u
- Page 148: zichtbaar, een geluidloos schreeuwe
'Deli, wat doe je?' Shaun springt naar voren en reikt<br />
naar de foto. Op het laatste moment trekt hij zijn hand<br />
terug.<br />
'Delila! Jij feeks!'<br />
'Je maakte me om de machtigste mannen op aarde te<br />
vernietigen. Arno is niet eens in de running. Jij bent eindeloos<br />
veel machtiger.'<br />
Arno staart naar de vrouw in het rood en groen gestreepte<br />
badpak. De buik van Arno' s moeder spant het badpak<br />
tot seheurens toe: geen mens zou eraan durven twijfelen<br />
dat ze hoogzwanger was.<br />
Arno laat de foto uit zijn vingers glijden. 'Jullie l<strong>ogen</strong>,'<br />
fluistert hij. 'Dit is echt. Echt. Ze was zwanger.' Hij zwiept<br />
de mantel van zijn schouders. 'Ik besta!'<br />
De keizer fladdert door zijn hersens rond, een flard van<br />
tollende, panische gedachten, een vale spookrnot van oude<br />
haat en hebzucht. 'Ik herinner me alles' zegt Arno. 'De·<br />
spiegel in de kastdeur. Je dook uit mijn spiegel op en graaide<br />
naar mijn <strong>ogen</strong>!'<br />
Een schicht van withete haat slaat door zijn ruggengraat<br />
en vult zijn brein. Arno's woede beukt tegen het spookwezen<br />
en het wijkt terug.<br />
'Nee!' jammert een schrille stem. 'Luister naar me!'<br />
Je bent zwak, denkt Arno verbaasd. Iel spinrag en de<br />
stank van rottende kadavers. Meer niet. Ik kan je in stukken<br />
scheuren, verkruimelen. Leugens waren je enige wapen.<br />
Hij voelt de keizer uit zijn hersens vluchten. Uit Arno's<br />
pupillen zwiept een stroom van kleurloze vonken.<br />
Zijn brein is leeg. Het is als de stilte na een eindeloos<br />
irritant gezoem, frisse lucht na dagen in een bedompte kamer.<br />
Als hij opkijkt, leunt Shaun kermend tegen de muur.<br />
Zijn armen en benen schokken. De Doodloze klauwt naar<br />
zijn oogkassen. In de roze parels is het gelaat van de keizer<br />
148