Dode ogen (Tais Teng)
Dode ogen (Tais Teng) Dode ogen (Tais Teng)
Arno komt behoedzaam overeind. De laatste meters van de staart glippen weg onder de volgende brug: een vaalroze wurgslang, dikker dan zijn dijbeen. Nu! Voor er weer een monsterrat opduikt. Hij sprint de brug af. Pas halverwege het nauwe steegje durft hij te stoppen en hijgend tegen een schutting te leunen. Hij tuurt naar de opening van de straat, gereed om verder te vluchten. Zou de rat hem opgemerkt hebben? De doodse stilte blijft doorgaan. Geen bonkende voetstappen, geen zware ademhaling. Hij ontspant zich en laat zijn blik over de tegenoverliggende muur dwalen. Die twee dichtgemetselde ramen waarover rode graffiti zwalkt. Zes keer 'Rico 97' achter elkaar, de ene nog slordiger gespoten dan de andere. Op de een of andere manier komt het hem akelig bekend voor. Heilige Olifant, hij is terug bij de Tempel van de Doodloze ... + III
Later, veel later: Arno snelt door de lege straten. Paniek snoert zijn keel dicht. Hij strompelt en struikelt, zijn ogen half blind van de tranen die maar niet willen stoppen. De roffel van zijn voetstappen is het enige geluid. Nergens het toeteren van een auto, geen vogelgezang of het klappen van een deur. 'Hey, hey!' schreeuwt hij. 'Is daar iemand?' Het kan hem niets meer schelen wie hem opmerkt. Zelfs een reuzenrat zou een opluchting wezen. 'Alsjeblieft! Kom naar me toe! Geef antwoord!' Ik klink precies als die zwervers die op straathoeken staan te tieren, gaat het door hem heen. Niemand luistert naar ze. Niemand geeft ze ooit antwoord. Hij drukt zijn handen tegen zijn gezicht. Dwalen ze door net zo'n soort stad als ik? Een plaats die niemand anders kan zien en waar ze volkomen eenzaam zijn? Arno heeft er geen flauw idee van hoe lang hij daar ineengedoken in de portiek zat, te ellendig om nog een stap te verzetten. Twintig minuten, een half uur? Het is de jeuk vlak boven zijn neusbrug die hem uit zijn verlamming wekt. Een kriebel die dieper dan zijn huid zit, helemaal in het roze weefsel van zijn hersenen. De toekomst, ik ga de toekomst zien! Hij gaat rechtop zitten, knijpt zijn ogen dicht. Zijn talent valt niet te sturen: het komt en gaat, zo volledig buiten zijn wil om dat hij er nooit op heeft durven rekenen. Il2
- Page 60 and 61: 'Tsjin Sje Hwang-ti: niet gevonden,
- Page 62 and 63: Deli's telefoon gaat twintig keer o
- Page 64 and 65: Als zijn bestelling arriveert, is A
- Page 66 and 67: Ten derde ... ' Delila duwt de deur
- Page 68 and 69: Breek de schakels, besluit hij. Kni
- Page 70 and 71: China's vijanden zou tegenhouden? H
- Page 72 and 73: Help me! Zijn keel blijft geluidloo
- Page 74 and 75: 'Aah waah.' Arno gaapt, rekt zich u
- Page 76 and 77: messcherpe vouw. Hun zorgvuldig gep
- Page 78 and 79: Arno grist het boekje uit zijn hand
- Page 80 and 81: Met een biljet van honderd zou hij
- Page 82 and 83: 'Was dat nu werkelijk nodig,' vraag
- Page 84 and 85: Hij kijkt in de spiegel terug. Voor
- Page 86 and 87: De man knikt. 'Dat klopt, Hoogverhe
- Page 88 and 89: 'Ik vang je in netten van zwarte ma
- Page 90 and 91: 22 'Vierde steeg linksaf,' mompelt
- Page 92 and 93: Arno sist van ergernis. Hij stapt n
- Page 94 and 95: Heeft hij de draken niet eerder opg
- Page 96 and 97: stellen. Knip met je vingers en een
- Page 98 and 99: gereden, een staaf smeulend sandelh
- Page 100 and 101: 23 Deze keer is er niets subtiels a
- Page 102 and 103: 'Laat je vriend de kaart naar mijn
- Page 104 and 105: 'Begroet je geëerde voorouders!' l
- Page 106 and 107: stenen tafel. 'Je bent een muzikant
- Page 108 and 109: ode schemering achter zijn oogleden
- Page 112 and 113: Twee beelden vormen zich in het klo
- Page 114 and 115: Ik ben dichter bij mijn eigen Utrec
- Page 116 and 117: 'Ik blijf niet graag sloom in de ho
- Page 118 and 119: aarzelende, hokkende siddering, toe
- Page 120 and 121: Foto's genoeg. Honderden. Hij ziet
- Page 122 and 123: Beneden hoort hij zijn moeder door
- Page 124 and 125: 'Waar was je?' '0, mijn tante in Sl
- Page 126 and 127: En dan denkt hij : waar maak ik me
- Page 128 and 129: 30 Het is nog zwoel in de stad. Hoe
- Page 130 and 131: 'J a, de hele nacht.' 'Welnee. En i
- Page 132 and 133: De chefkok ging hem voor, langs taf
- Page 134 and 135: JI Arno hoort de wekker wel, een af
- Page 136 and 137: 'Een koffie verkeerd,' zegt hij teg
- Page 138 and 139: ven beschaafde stem. Wassenaar, den
- Page 140 and 141: 32 Arno komt overeind en begint te
- Page 142 and 143: Arno. Hij stelt zich de jongen voor
- Page 144 and 145: 33 Vergelijk het met het ontwaken u
- Page 146 and 147: Ik ben bij de horizon gearriveerd,
- Page 148: zichtbaar, een geluidloos schreeuwe
Later, veel later: Arno snelt door de lege straten. Paniek<br />
snoert zijn keel dicht. Hij strompelt en struikelt, zijn <strong>ogen</strong><br />
half blind van de tranen die maar niet willen stoppen.<br />
De roffel van zijn voetstappen is het enige geluid. Nergens<br />
het toeteren van een auto, geen vogelgezang of het<br />
klappen van een deur.<br />
'Hey, hey!' schreeuwt hij. 'Is daar iemand?'<br />
Het kan hem niets meer schelen wie hem opmerkt. Zelfs<br />
een reuzenrat zou een opluchting wezen. 'Alsjeblieft! Kom<br />
naar me toe! Geef antwoord!'<br />
Ik klink precies als die zwervers die op straathoeken<br />
staan te tieren, gaat het door hem heen. Niemand luistert<br />
naar ze. Niemand geeft ze ooit antwoord.<br />
Hij drukt zijn handen tegen zijn gezicht. Dwalen ze door<br />
net zo'n soort stad als ik? Een plaats die niemand anders kan<br />
zien en waar ze volkomen eenzaam zijn?<br />
Arno heeft er geen flauw idee van hoe lang hij daar ineengedoken<br />
in de portiek zat, te ellendig om nog een stap te<br />
verzetten. Twintig minuten, een half uur?<br />
Het is de jeuk vlak boven zijn neusbrug die hem uit zijn<br />
verlamming wekt. Een kriebel die dieper dan zijn huid zit,<br />
helemaal in het roze weefsel van zijn hersenen.<br />
De toekomst, ik ga de toekomst zien!<br />
Hij gaat rechtop zitten, knijpt zijn <strong>ogen</strong> dicht.<br />
Zijn talent valt niet te sturen: het komt en gaat, zo volledig<br />
buiten zijn wil om dat hij er nooit op heeft durven rekenen.<br />
Il2