Tips voor Goed Verenigingsbestuur - Koninklijke Van Gorcum
Tips voor Goed Verenigingsbestuur - Koninklijke Van Gorcum
Tips voor Goed Verenigingsbestuur - Koninklijke Van Gorcum
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
De geïsoleerde directeur<br />
Hoe bij veranderingen gezond overeind te blijven<br />
10-10-2006<br />
Enkele dagen geleden nam ik deel aan een conferentie van verenigingsprofessionals.<br />
Tijdens de borrel na afloop raakte ik in gesprek met de directeur van een middelgrote<br />
brancheorganisatie. Voor het gemak noem ik hem even Karel. Karel voelt zich al een tijd<br />
vrij ongemakkelijk, hij bevindt zich in een spanningsveld dat nieuw <strong>voor</strong> hem is. Hij zegt<br />
zich er wel doorheen te zullen slaan maar ik vind het niet overtuigend klinken. Ik<br />
informeer of hij wel goed slaapt en daarop antwoordt hij dat dat wel beter zou kunnen.<br />
Verder heeft hij nog wat klachten zoals af en toe pijn op de borst en last van zijn<br />
onderrug. Stress, zegt hij, hoort er bij als je een verantwoordelijke functie hebt; het gaat<br />
ook wel weer over.<br />
Ik vraag hem wat hem bezig houdt. Hij vertelt dat hij al een jaar of twaalf bij deze club<br />
werkt en dat hij voelt geen greep meer op de organisatie te hebben, integendeel hij voelt<br />
zich er juist door klem gezet en heeft het gevoel geen kant meer op te kunnen, er alleen<br />
<strong>voor</strong> te staan. Nieuwe en goed opgeleide medewerkers in zijn bureau stellen openlijk<br />
kritische vragen over zijn leidinggevende capaciteiten. Voorts heeft hij sinds een half jaar<br />
een nieuwe <strong>voor</strong>zitter die zich hardop afvraagt wat het bureau nu eigenlijk <strong>voor</strong> al dat<br />
geld levert aan de leden van de vereniging. Op mijn vraag aan Karel hoe hij de kennelijk<br />
toch wel grote en hem onbekende stress managet zegt hij dat hij dat eigenlijk niet goed<br />
weet. Hij heeft amper vrienden meer als gevolg van het harde werken; enkele jaren<br />
geleden is hij gescheiden. Dus neemt hij wat vaker een stevige borrel…<br />
Ik vraag hem hoe hij zijn situatie ziet over een jaar of drie, als er nog niets is veranderd;<br />
daarop weet hij geen antwoord. Eigenlijk weet hij het wel, het zal misschien niet zo goed<br />
met hem aflopen als hij niets doet, dat zegt hij na enig gepeins. Ik vertel hem dat ik de<br />
situatie waarin hij zich bevindt heel goed ken, zowel uit eigen ervaring als uit de ervaring<br />
van collega's in binnen- en buitenland. Ik vertel hem ook dat ik van het fenomeen<br />
verenigingen mijn specialisme heb gemaakt.<br />
Omdat hij kennelijk geen klankbord of praatpaal heeft in zijn eigen privé- en<br />
werkomgeving, vraag ik hem of hij wel eens heeft gedacht aan gesprekken met een<br />
personal coach. Ik vertel hem dat dit geen psychotherapeut is en wat hij van een<br />
personal coach kan verwachten. Hij is sceptisch maar zit zo klem dat hij de benefit of the<br />
doubt geeft, temeer omdat ik uit eigen ervaring weet waar ik het over heb. Dat geeft<br />
hem vertrouwen, hij zegt zich daarbij veilig te voelen. Hij wil wel een proefgesprek. Ik<br />
geef hem mijn kaartje en ik zie hoe hij me even later met een wat minder gespannen<br />
gezicht dan toen ik hem ontmoette, de hand drukt. Hij bedankte me hartelijk <strong>voor</strong> mijn<br />
aandacht, hij had in tijden niet zo open en persoonlijk over zichzelf kunnen spreken.<br />
In alle eerlijkheid, het gaf me een goed gevoel hem via vragen een opkikker te geven en<br />
perspectief te bieden. Het wordt tijd dat Karel de regie neemt over zijn werkleven en<br />
daar ga ik als coach hem bij helpen.<br />
82