Tips voor Goed Verenigingsbestuur - Koninklijke Van Gorcum
Tips voor Goed Verenigingsbestuur - Koninklijke Van Gorcum
Tips voor Goed Verenigingsbestuur - Koninklijke Van Gorcum
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Vereniging en beroep: de beroepsvereniging<br />
- 5<br />
27-7-2009<br />
Wie kan er eigenlijk <strong>voor</strong>zitter worden van een beroepsvereniging? En waarop dient dan<br />
zoal te worden gelet?<br />
Je bent lid van een beroepsvereniging en je wilt een bijdrage leveren aan je club. Je wilt<br />
daar ook offers <strong>voor</strong> brengen, zoals tijd, energie en eventueel geld. Bij <strong>voor</strong>beeld de<br />
extra kosten die je maakt, kun of wil je niet declareren, of je geeft donaties. Je brengt<br />
bovendien je kennis en je netwerk in. Kortom de vereniging mag in haar handjes knijpen.<br />
Want zonder vrijwilligers maakt een vereniging weinig klaar, ook als zij over<br />
professionele, betaalde ondersteuning beschikt.<br />
Betekent dit dat je nu ook <strong>voor</strong>zitter kunt worden? Dat hangt ervan af. Hoe gaat je<br />
vereniging met vacatures en met kandidaten om? Heeft zij beleid met doelen per (paar)<br />
jaar, waar zij de geschikte mensen bij zoekt? Als zij - ik doel hier natuurlijk op het<br />
bestuur als vertegenwoordiger van de vereniging - geen beleid heeft en al dolblij is dat<br />
zich überhaupt iemand meldt, dan maak je een kans. Fijn <strong>voor</strong> jou, maar misschien ook<br />
niet. Want in wat <strong>voor</strong> club kom je terecht en wat wil je zelf eigenlijk? Vragen om niet al<br />
te gemakkelijk over te denken.<br />
In een beroepsvereniging worden bestuursleden en andere vrijwilligers vanouds gezocht<br />
in eigen kring, bij de eigen achterban. Het gaat immers om een club van mensen die,<br />
globaal gesproken en dus met inbegrip van allerlei (sub)specialismen, hetzelfde beroep<br />
uitoefenen, dezelfde of althans sterk vergelijkbare opleidingen hebben gevolgd, mensen<br />
kortom die een sterke gezamenlijke identiteitsbeleving en beroepscultuur hebben: wij<br />
verpleegkundigen, wij arbeidskundigen, wij laboranten, wij leraren, wij politieagenten,<br />
wij medisch specialisten, wij logopedisten, wij tolken en wij vertalers, wij<br />
brandweerlieden, wij accountants, wij fysiotherapeuten, wij directiesecretaressen en ga<br />
zo maar door.<br />
Als zulke beroepsbeoefenaren de behartiging van hun belangen in handen leggen van<br />
mensen, die zij daartoe uitverkiezen en benoemen, dan kan het welhaast niet anders of<br />
zij kiezen iemand uit de eigen beroepsgroep. Zo'n persoon weet immers, waarover zij<br />
(v/m) het heeft, zij kent het vak, heeft weet van- en ervaring in de beroepsuitoefening,<br />
zij kent veel mensen in het beroep.<br />
Kortom, zij is een van ons, zij denkt als wij, begrijpt ons, handelt als wij. Men deelt een<br />
buitengewoon belangrijk referentiekader. En, als betrokkene al geruime tijd 'meeloopt'<br />
ofwel actief is binnen de vereniging en er een goede pers heeft, dan is de keuze gauw<br />
gemaakt.<br />
Deze focus op het eigen beroepsdomein kent natuurlijk ook beperkingen, bij <strong>voor</strong>beeld<br />
een grote nadruk op het eigen belang, men denkt minder in termen van samenhang en<br />
samenwerking met andere partijen, men opereert met oogkleppen van eigen gelijk en<br />
met een beperkt blikveld. Brancheorganisaties hebben hier, door hun sterkere<br />
gerichtheid op de markt, veel minder last van. Hun leden zouden dat ook niet pikken,<br />
154