Bijlage: acta-1981.pdf - Kerkrecht
Bijlage: acta-1981.pdf - Kerkrecht
Bijlage: acta-1981.pdf - Kerkrecht
Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
Broeder praeses, geachte vergadering,<br />
Laat ik mogen beginnen, geachte voorzitter, U en uw generale synode te danken reeds voor het enkele feit dat u<br />
in een zitting van uw vergadering ruimte maakt om afscheid te nemen van mij als hoogleraar in actieve dienst<br />
wegens het bereiken van de vijfenzestigste verjaardag in de afgelopen cursus der Theologische Hogeschool.<br />
Het is de meeste vergadering der kerken die mij in 1952 riep tot deze dienst; het is mij een eer dat u mij nu ten<br />
afscheid wilt ontvangen in de meeste vergadering der kerken anno 1981.<br />
In het bijzonder dank ik u, broeder praeses, voor de door u tot mij gerichte afscheidswoorden. En dit nog wel<br />
extra omdat u de spanne tijds van mijn hoogleraarschap in het Oude Testament hebt overzien als omspannen<br />
door heel de tijd van mijn leraarschap annex herderschap als gereformeerd predikant. Zelf heb ik in de loop der<br />
jaren meermalen laten blijken dat ik terdege het onderscheid zag, maar weigerde daarvan te laten maken een<br />
scheiding in deze ene ambtelijke dienst. Het doet mij deugd dat u de president-curator de gelegenheid hebt<br />
gegeven mij in deze vergadering namens uw deputaten voor de hogeschool toe te spreken; ik dank hem tegelijk<br />
voor de door hem tot mij gerichte woorden waarin naar de aard van deze zijn functie de nadruk viel op mijn<br />
ambtsdienst aan de hogeschool der kerken. Tegelijk dank ik in hem de deputatencuratoren en de<br />
deputatenfinancieel die in al deze jaren over mij hebben gewaakt en hun zorg over mij en mijn gezin toegewijd<br />
hebben uitgeoefend.<br />
Het zal niet van mij worden verwacht, geachte voorzitter, dat ik meer speciaal en in bijzonderheden inga op de<br />
door u en de president-curator gesproken woorden ik zou dan trouwens moeten improviseren, want uiteraard<br />
kende ik van te voren de inhoud van de tot mij nu gerichte toespraken niet. En al heb ik vaak genoeg mij in de<br />
kunst van het improviseren mogen oefenen, ja zelfs al was dit bedrijf mij dikwijls een genoegen in allerlei<br />
vergaderverband, deze gelegenheid lijkt mij daartoe niet de gepaste.<br />
Maar wel mag ik, op grond van de bezinning aan deze avond voorafgaand, in U beiden-wanneer ik met uw verlof,<br />
praeses, de beide sprekers zo mag adresseren- vertegenwoordigd zien de kerken die mij al deze jaren het<br />
vertrouwen hebben geschonken en die ik daarin, niet alleen in het predikambt te Bergschenhoek en Utrecht,<br />
maar nu bepaald ook in het hoogleraarsambt te Kampen heb mogen dienen.<br />
En aangezien deze dienst mocht worden uitgeoefend in het bijzonder in de kring van collega's en studenten, zal<br />
het mij niet euvel worden geduid wanneer ik ook hier- in Kampen had ik daartoe academisch op 15 mei 1.1.<br />
reeds meer „intern" gelegenheid - verklaar dat ik mij in deze hun gemeenschap jaren lang met dankbaarheid heb<br />
gekoesterd en dit wel zozeer dat ik deze dank ook in deze kerkelijke vergadering hardop wil vertolken.<br />
Dit een en ander spreek ik met temeer nadruk uit, naarmate ik in u en de door mij genoemden steeds bewust<br />
heb onderkend de menselijk-instrumentele, middellijke weg waarin de Heere, door wie ik mij geroepen wist, niet<br />
alleen heeft geróepen, maar ook al deze jaren ondersteund. Dit geldt inderdaad „al deze jaren" - en dus in het<br />
bijzonder jaren en perioden waarin de zwarigheid van deze dienst zich in extra mate deed gevoelen. Ik ben Hem<br />
dankbaar die mij op vaak onvermoede wijze niet alleen plaatste voor de zwaarte van de taak maar ook<br />
ondersteunde tot de uitoefening en voltooiing ervan en daartoe zijn brede menselijke instrumentarium<br />
inschakelde.<br />
Ik zou dit laatste nog wel nader kunnen specificeren dan ik deed; het zij me vergund te volstaan met in dit<br />
verband te noemen mijn vrouw die mij in deze jaren met grote zorgzaamheid ter zijde heeft gestaan; en voor wat<br />
de kring der collega's betreft in het bijzonder collega Lettinga die mij van 1952/53 af heeft begeleid in een<br />
eenheid van vakkundigheid en vriendschappelijkheid die ik niet beter had kunnen wensen.<br />
Intussen kom ik met het noemen van deze naam wel direct tot mijn vakterrein, het Oude Testament. Ik ga<br />
daarover hier geen academisch verhaal vertellen. Maar wel moge ik in deze meeste kerkelijke vergadering één<br />
oudtestamentische tekst noemen die niet alleen in mijn onderwijs herhaaldelijk aan de orde kwam, maar ook in<br />
kerkelijk vergaderverband op heel bijzondere wijze mijn aandacht trok, sterker, mij in mijn dienstvervulling in<br />
uitzonderlijk sterke mate voor de aandacht heeft gestaan en door deze jaren heen heeft bemoedigd en<br />
vermaand, kortom heeft geleid.<br />
In mijn genoemde kamper afscheidswoord op 15 mei l.l. heb ik daarop reeds kort gewezen; ik moge het nu iets<br />
meer expliciet doen.<br />
In een bepaalde synodezitting, nog tamelijk in het begin van mijn hoogleraarschap, nl. in 1958, werd aan het<br />
begin gezongen Psalm 32 : 4. Van die vergadering kan ik publiek zoveel zeggen dat het daarin gaan zou over<br />
zaken die voor het leven der hogeschool en der kerken van vèrstrekkende betekenis zouden worden. En ik wist<br />
dat ik daarin mijn standpunt moest bepalen en dat dit niet gemakkelijk zou zijn. Dat ik het kón doen werd mij<br />
mogelijk gemaakt door, als vervolg op de schriftlezing van die dag ( Psalm 131), het psalmlied bij het begin der<br />
onderhavige zitting. Het was het uit de berijming-1773 toch nog wel vertrouwde psalmvers- zoals gezegd Psalm<br />
32 : 4-waaruit ik citeer de voor mij toen vooral beslissende regels:<br />
„Mijn leer zal u, o mens, naar 't recht doen hand'len<br />
en wijzen u den weg, dien gij zult wand'len ...."<br />
Die regels, wel te verstaan in de contekst van de onberijmde verzen 8 en 9, nader gezegd in die van heel deze<br />
bekende psalm.<br />
„Contekst" - daar gebruik ik nu als vanzelf een wat vaktechnische term. Duidelijk genoeg overigens; bovendien<br />
heb ik er nog onlangs een verklaring van opnieuw gepresenteerd in een mij op 15 mei 1.1. te Kampen per eerste<br />
exemplaar overhandigd boek met Schriftoverdenkingen. „Contekst" - dat betekent in dit geval ook: deze verzen<br />
(8 en 9) nemen in het geheel van dit lied een eigen plaats in, vertonen ook een eigen „vorm". In dit lied van