You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
- Ĉu pri la ansero, filo mia? - ŝi palpadis sian antaŭtukon en embaraso. - Vian porcion mi rezervis, ĝuste<br />
la plej bongustan parton.<br />
- Miaŭ, miaŭ - alkuris la maljuna kato Amiko ĉe la sojlo.<br />
Ĝi jam pli bone konis la sorton de mia tagmanĝo, ĉar mian porcion ĝi tenis en la buŝo. Pli ĝuste nur la<br />
restaĵon, ĉar la viando jam estis formanĝita, la kato fuĝis kun la ostoj antaŭ Portulo, kiu postkuris<br />
sopirante la nomon: Ostoportulo.<br />
Ni ĉiuj ridis pri la historio de la ansero, nur kompatinda patrino montris ploreman mienon pro la honto<br />
kaj embaraso. Por kia festeno ŝi povus nun jam inviti la multajn gastojn? Kuracisto Titulo fine konsolis<br />
ŝin:<br />
- Nenia problemo estas, bona sinjorino, nur permesu al mi prezenti ion magian. Multaj tiaj aferoj okazis<br />
jam ĝis nun, eble ankaŭ mi sukcesos. Mi nur fajfas, kaj aperos magia tableto plena de manĝaĵoj.<br />
Kontrolu, infanoj, ĝi jam eble estas en mia ĉaro.<br />
Kompreneble ĝi troviĝis tie, la kuiristoj de la restoracio antaŭ ni plenigis korbon per diversaj<br />
bongustaĵoj. En ĝi estis kaj ansero, kaj kokino, kaj dolĉaj kukoj, kaj salaj. Ni aranĝis festenon tian, ke<br />
eĉ la reĝo ne vidas pli abundan.<br />
Ni sidis ankoraŭ ĉe la tablo, kiam ni aŭdis, ke Portulo tre fervore akceptas iun ekstere.<br />
Tiel kolere ĝi kutimas boji al la cigano Barono - supozis la kampogardisto. Kaj li pravis, ĉar ni tuj aŭdis<br />
la voĉon de la cigano kvereli kun la hundo:<br />
- Kial vi insultas min, malsaĝa hundo, se mi havas bonan intencon? Mi ne volas preni ion, sed mi alportis<br />
ion.<br />
<strong>La</strong> cigano fakte alportis ion. Pecon el la dorsflanko de la <strong>trezorĉasa</strong> <strong>feljaketo</strong>. Ĝuste tiun parton, sur kiu<br />
estis la figuro de la mueldomo. Li trovis ĝin inter la ruinoj. <strong>La</strong> tuta feljako disŝiriĝis, forbrulis, nur tiu peco<br />
restis.<br />
- Mi tuj rekonis ĝin, kiam mi fosadis tie per mia bastono - rakontis la cigano. - Jen, mi diris, ĝi apartenas<br />
al la feljako de mia juna amiko. Kiam mi portis ĝin hejmen, ekĝojis la familio. <strong>La</strong> edzino volis pendigi ĝin<br />
sur la muro, tiel bela ĝi estas. Nu, mi tiradis ŝian harplektaĵon. Kio mi estas? - mi diris. Kaj kio ĝi estas,<br />
ĉu porkido, ŝafido aŭ kokino? Ne, ĝi estas nur ĉifono de feljako, do kiel mi rajtus ĝin ŝteli de mia juna<br />
amiko, kiu ĉiam estis bonkora al mi. Mi portos ĝin al li, mi diris, ĝoju la kompatindulo, mi mem fakte ne<br />
povas ĝin utiligi.<br />
Kuracisto Titulo donis al la cigano arĝentan moneron, kaj mi rigardis, rigardadis la silke broditan<br />
mueldomon, ĝis miaj larmoj faladis sur ĝin, kaj pro tio ekvivis sur ĝi la koloraj floroj. Mi ŝtelis min el la<br />
kunveno, kaŝiris al la tombejo, kaj kisis la krucon de florplena tombo tiel, kvazaŭ ĝi estus la mano, kiu<br />
per sia lasta movo finis la <strong>trezorĉasa</strong>n <strong>feljaketo</strong>n. Kaj ŝajnis al mi, ke la kruco estas figuro kun du<br />
brakoj, kiuj benas min, kaj ke mi aŭdas voĉon en la florodora vento, kune kun la muziko de griloj:<br />
- <strong>La</strong> vivo estas amo.