You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Kiŝmedo.<br />
- <strong>La</strong> tria estis ne li, filo mia - nebuliĝis la mieno de la kuracisto. - Li estis la spirito de la eksminejo, kaj li<br />
forpasis kune kun ĝiaj koridoroj, kiujn li ne povis forlasi. Kiam oni rekulturos la eksminejon, la ministoj<br />
starigos krucon omaĝe al li.<br />
Ĉe la alia lito estis aŭdebla dolora ploro. <strong>La</strong>mpaŝulo silente aŭskultis nian konversacion, sed li ne povis<br />
reteni sin. Kuracisto Titulo paŝis al li, kaj bonkore karesis lian vizaĝon:<br />
- Ja vi ploras, sed mi trankviliĝis. Ekde nun mi ne devas timzorgi pri via vivo.<br />
... Pasis ankoraŭ kelkaj semajnoj, kiam la kuracisto permesis, ke ni ellitiĝu. Forlasi la ĉambron ni<br />
ankoraŭ ne rajtis, sed ni povis akcepti gastojn.<br />
Kaj la gastoj venis amase, kvazaŭ al popolamuziĝo.<br />
Unue nin vizitis avo Petro kun siaj tri kolegoj. <strong>La</strong> bonuloj donacis al ni du uniformojn, kiajn havas<br />
minejaj faklernantoj, kaj ili petis, ke poste ni uzu ilin kiel solenajn kompletojn.<br />
- Tiujn uniformojn vi ricevas por rememori la feliĉan eskapon [160] - klarigis avo Petro , sed ni volas<br />
prizorgi vin eĉ alimaniere. Dio la bona, kiu povas ŝanĝi malbonon al bono, ankaŭ la minejan tragedion<br />
ŝanĝis al bonŝanco. Ĉar jen, kvankam la eksplodo ruinigis ankaŭ parton de la nova minejo, sed en la<br />
eksminejo, sub la rompitaj rokoj ĝi malkovris dikan tavolon da karbo, pri kiu oni eĉ ne sciis ĝis nun. Nia<br />
honesta laboro ekde nun profitos duoble. Por rekompenci vin ambaŭ, vi estos adoptitaj de la firmao,<br />
kaj instruataj, edukataj je ĝia elspezo ĝis vi plenkreskos. Tio estas nia ŝuldo al la iama Kiŝmedo, Dio<br />
donu al li eternan pacon.<br />
<strong>La</strong>ŭta vivuado eksonis ĉe la fenestro kaj en la najbara ĉambro, malfermiĝis la pordoj, kaj la tuta klaso<br />
svarmis ĉirkaŭ la litoj. Niaj kamaradoj feliĉe manpremis kun ni, kaj la granda Cintulo ĉi-foje fakte<br />
prezentis la manstaron per unu mano [161] honore al la "filoj de la minejo".<br />
Ĉiuj menciitaj eventoj plezurigis min, sed la plej grava ĝojo estis por mi, kiam mia patrino flustre informis<br />
min, ke la sekvan dimanĉon ni jam povos tagmanĝi hejme, en la mueldomo. Ni aranĝos festenon tiel<br />
abundan, ke la malnova loĝejo ankoraŭ ne vidis similan, kaj ĉu mi kredas, ĉu ne, ŝi buĉos eĉ la anseron<br />
honore al ni.<br />
Mi ankoraŭ neniam renkontis tiun anseron, sed laŭ informoj ni tre bone konis unu la alian, ekde kiam mi<br />
resaniĝadis. Ĉar mia patrino ĉiufoje rakontis al mi pri la ansero, kaj al la ansero pri mi. Mi sciis pri ĝi, ke<br />
ĝi estas la plej blanka ansero en la mondo, kaj ĝi sciis pri mi, ke mi nenion pli sopiras manĝi, ol viandon<br />
de ansero. Do mi tre ŝatis la anseron, sed la ansero evidente ne tre ŝatis min.<br />
Mi jam ekscitite atendis, kiam mi renkontos ĝin, kaj mia patrino peris mian mesaĝon.<br />
- Jes ja, ansero mia, granda honoro okazos al vi - ŝi frapetis ĝian kapon. - Mi fritos vin por mia unusola<br />
filo, sed ricevos el vi ankaŭ <strong>La</strong>mpaŝulo, Malvinjo, sinjoro Cetkin, kuracisto Titulo, eĉ Georgo la<br />
kampogardisto ne estos forgesita. Do klopodu kreski, ansero, mi ne devu honti pro vi.<br />
- Gak, gak, gak - respondis la ansero obeeme. Ĝi rezignaciis pri tio, ke dimanĉe ĝi fariĝos fritaĵo. Por<br />
diri la veron, la samo okazintus eĉ sen tiu rezignacio, ĝia obeemo tamen estis laŭdinda.<br />
Eĉ en la poto ĝi zumis gaje tiel, ke estis plezuro aŭdi tiun muzikon. Tion diris personoj, kiuj ĉeestis, kaj