Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
- Sciu, kolombeto, ni jam ne havas oleon en ĝi - diris la aĝulo mallaŭte.<br />
- Dio mia, kiel nin trovos la anĝeloj en mallumo? - plendis la infano. - Ĉu ne estus bone, se mi starus ĉe<br />
la enirejo, kaj tie mi atendus ilin?<br />
- Ho, ne, kolombeto mia - diris timzorge la maljunulo. - <strong>La</strong> anĝeloj dirus: "Kia afero estas, ke tiel juna<br />
knabeto troviĝas subĉiele en malfrua nokto."<br />
- Sed ĉi-nokte mi nepre volas paroli kun la anĝeloj. Mi deziras peti ion.<br />
- Kion vi volas peti, kolombeto?<br />
- Mi deziras ricevi belan feljakon, ornamitan per floroj, kian havas iu knabo en la lernejo. Li nomiĝas<br />
Gregorio. En miaj sonĝoj mi ĉiam surhavas tian feljakon. Mi pensas, ke ankaŭ la anĝeloj surhavas tian.<br />
Ĉu vi jam vidis anĝelojn, avĉjo?<br />
- Ne... Ili ne vagadas en tiel sovaĝa loko.<br />
- Sed eble ili kelkfoje tamen venas ĉi tien, ĉu ne? Ĉiun bonan homon ili kutimas viziti. <strong>La</strong> pasintan<br />
kristnaskon ili vizitis ankaŭ nin, sed tiam mi dormis. Do la anĝeloj parolis kun mia patrino, kaj sendis al<br />
mi novajn lambastonojn. Ĉu ili vizitis ankaŭ vin?<br />
- Ne, kolombeto, min vizitis neniu. Ĉi tie aperis anĝeloj antaŭ tre longa tempo, kiam via patrino estis tiel<br />
juna, kiel nun vi. Poste ili ne venis. Vidu, inter la ŝtonoj ankaŭ la koro de via avĉjo fariĝis ŝtono, kaj ĝi<br />
timigis la anĝelojn. Donu viajn manojn, kolombeto.<br />
Mi pensas, ke la magiulo kovris sian vizaĝon per la manoj de la infano, ĉar <strong>La</strong>mpaŝulo baldaŭ ekparolis<br />
timeme:<br />
- Avĉjo, Ĉu vi ploras? Mi sentas viajn larmojn sur miaj fingroj. Kiu insultis vin, kara mia avĉjo?<br />
- Ne, mi ne ploras, kolombeto - diris la maljunulo tremvoĉe. - Nur mia koro degelas. Ekde nun jam ne<br />
evitos min la anĝeloj. Ŝajnas al mi, ke ili jam proksimiĝas.<br />
- Se nur ne estus mallumo! - suspiris <strong>La</strong>mpaŝulo.<br />
Mi aŭdis, ke la maljunulo subite saltleviĝis, kaj lia voĉo pli gaje sonoris:<br />
- Jen, pli frue ne venis en mian kapon! Mi ja havas alian meĉlampon en la malnova minejkoridoro, kie<br />
pasintfoje mi fosadis por trezoroj. Tuj mi alportos ĝin, tie ĝi jam ne estos bezonata, ĉar mi ne plu<br />
ĉasados trezorojn. Atendu, baldaŭ mi alportos ĝin! Brilos lumo tia, ke ĉiuj anĝeloj ariĝos ĉi tie.<br />
- Rapidu, avĉjo - respondis <strong>La</strong>mpaŝulo -, dume mi preĝos.<br />
<strong>La</strong> paŝoj de la maljunulo klakadis laŭlonge de la subtera koridoro. Ĝi verŝajne kondukis al profunda<br />
loko, ĉar mi longe aŭdis malproksimiĝi la bruon de la paŝado. Foje stranga fajfado trafis miajn orelojn,<br />
kiu rememorigis min pri la birdo de la minejo. Sed tio daŭris nur momenton, ĉar tuj poste kvazaŭ mi<br />
aŭdus frapfermiĝi pordon, kaj nenian bruon plu krom la flustra preĝado de <strong>La</strong>mpaŝulo. <strong>La</strong><br />
kompatindulo certe vokis la anĝelojn.<br />
Do, li ne vane voku ilin! - dolĉa varmo inundis mian koron. - <strong>La</strong>mpaŝulo havu feliĉan tagon, kian li<br />
ankoraŭ ne travivis. Ĉe lia kuŝejo mi starigos la ĉielobservilon, kiun ĝis tiu momento mi senĉese