You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
mia kapo estus seka papavofrukto [150] blovata de vento. Tamen mi jam sukcesis fari kelkajn paŝojn al<br />
la ruĝe brila roko, kiam iu subite ekparolis malantaŭ mia dorso.<br />
- Gloron al Dio en la ĉielo!<br />
Kvazaŭ voĉo de giganto muĝus sub la tero. Ĝi resonis centoble kaj la krio plenigis la tutan kavernon.<br />
- Gloron al Dio en la ĉielo!<br />
Mi senmoviĝis kiel ŝtonsanktulo, sed mi tute ne timis. Avo Petro klarigis al mi, ke la nokton de<br />
kristnasko ekparolas la ŝtonoj. Mi ne havis kaŭzon por timi, ĉar mi ne havis malbonan intencon. <strong>La</strong><br />
parolantajn rokojn mi volis informi, ke ili same ne timu min. Do laŭte, kiel mi nur povis, mi ekkriis:<br />
- Pacon al la bonuloj sur la tero!<br />
Ne malmultajn noktomezajn diservojn mi jam partoprenis, do mi bone sciis, ke je la gloro de Dio la<br />
ĝusta respondo estas paco por la homoj.<br />
Sed mi ne pensis pri tio, ke homoj devas silenti, se la rokoj parolas. Tuj kiam mi elbuŝigis la unuan<br />
voĉon, la lumo ĉesis ĉirkaŭ mi tiel subite, kiel la flamo de blovestingita kandelo.<br />
En nigra mallumo mi blindiris [151] reen ĝis la loko, kie tra la truo enradiis la luno. Ĝi estis ankoraŭ<br />
videbla, sed vane mi ĵetadis al ĝi rigardon. Ĝi ne povis doni ion pli taŭgan helpilon, ol siajn radiojn, sed<br />
grimpi sur radioj povas nur anĝeloj.<br />
Kion fari jam? Certe nenion krom sidiĝi sur ŝtono, la kubutojn apogi sur la genuoj, subteni la kapon,<br />
pensi pri mia patrino kaj feino, [152] kaj plori, ploradi tiel dolore, ke eĉ la rokoj moviĝu pro tio.<br />
<strong>La</strong> rokoj ne moviĝis, sed la luno ekiris. Kiam mi denove rigardis supren, ĝi jam pasis tiom antaŭen, ke<br />
nur arko restis videbla el ĝi. Sed ĝi brilis tiel optimisme, kiel ora okulo:<br />
- Venu, Gregorio, sekvu min!<br />
Do mi ekiris al tiu direkto, kie pli frue brilis la parolantaj rokoj. Nun ili jam nek lumis, nek parolis.<br />
Malmolajn, malvarmajn ŝtonojn mi renkontis, kelkaj eĉ krude batis min, kiam mi puŝiĝis al ili. Sed mi<br />
nur blindiris plu, ĝis mi atingis ebenan ŝtonmuron. <strong>La</strong>ŭ mia palpado ĝi estis tiel glata, kiel tabulo.<br />
Tie mi sidiĝis por iom ripozi kaj aranĝi miajn pensojn. Kiam avo Petro gvidis min en la nova minejo,<br />
ankaŭ tie mi vidis koridoron kun tiel glata muro. Evidente mi trafis ĉi tie koridoron de la eksminejo. Ĝi<br />
nepre havas elirejon ie. Do ankaŭ mi povas liberiĝi el sub la tero.<br />
Mi ekiris antaŭen laŭ la muro, kaj paŝadis plu, ĝis fine malvarmeta aerblovo tuŝis min el iu direkto. De<br />
kie mi venis, tie estis varme tiagrade, ke mi ŝvitis pro tio - la freŝa aerblovo do povas veni nur el la supra<br />
mondo!<br />
Se mi tiam ne timus, mi krius pro la ĝojo, sed mi jam sciis, ke en tiu medio oni prefere silentu. Tial mi<br />
kuraĝis nur tiom, ke en mia koro mi ridetis al mia patrino kaj feino, kaj turnis min al la direkto de la<br />
malvarmeta blovo.<br />
Mi alvenis lokon, kie la koridoro estis mallarĝa tiel, ke miaj etenditaj brakoj atingis ambaŭ flankmurojn.<br />
<strong>La</strong> vojo kondukis supren, sur ruliĝemaj ŝtoneroj, kiuj denove kaj denove reglitis sub miaj piedoj, dume<br />
la blovo fariĝis pli kaj pli forta. Post loko, kie la koridoro ŝanĝis direkton, mi jam ekaŭdis eĉ la bruon de