Create successful ePaper yourself
Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.
- Daŭre li estis mia plej laŭdinda klasano, mi konjektis, ke mia espero ankaŭ nun ne perfidos min.<br />
Dio mia! Pri kiu li parolas?<br />
- Kvankam la knabeto videble jam antaŭtagmeze estis malsana.<br />
Certe li parolas pri <strong>La</strong>mpaŝulo! Estis li, kiu jam antaŭtagmeze ŝajnis malsana. Kio nun okazos! Kvazaŭ<br />
ies mano puŝadus min: saltleviĝu tuj, petu pardonon, promesu, ke vi neniam plu faros tiel malican agon!<br />
- Mi demandis lin: "kion vi faras tiel longe en mia ĉambro?" Li respondis, ke la ĉielobservilo rigardas lin.<br />
Mi komencis trankviliĝi. Ŝajnas, ke tamen mi estas la koncerna "laŭdinda klasano". <strong>La</strong> puŝado de la<br />
mistera mano ĉesis. Miajn membrojn mi etendis kvazaŭ vekiĝanto.<br />
- Gregorio, kara! - kliniĝis al mi la sulkoplena amata vizaĝo de mia feino, kaj ŝia zorgoplena voĉo<br />
karesis mian animon. - Kiel vi fartas, Gregorio, kara?<br />
- Multe pli bone - mi diris tute sincere.<br />
- Rigardu, kia gasto estas ĉe ni - ŝi diris iom fiereme. - Ĉu vi vidas, kiel honorinda sinjoro vizitis nian<br />
hejmon?<br />
Sinjoro instruisto ekridetis, kaj alpaŝis min.<br />
- Ĉu vi jam ne sentas malsanon, Gregorio?<br />
- Mi ne sentas.<br />
- Ĉu vi havas sufiĉan forton por veni al la korto kaj rigardadi tra la ĉielobservilo?<br />
- Jes - mi diris mallaŭte, tiel mallaŭte, ke mia feino zorgeme diris:<br />
- Eble en la ĉambro li rigardadu tra ĝi, por ke li ne malvarmumu. Kaj ... tiu aparato eble havus pli<br />
aristokratan medion en la ĉambro.<br />
- <strong>La</strong> stelojn oni kutimas observi ne en ĉambro - ekridis sinjoro instruisto. Kaj kiu havas feljakon, tian,<br />
kian Gregorio, tiun la frosto ne mordos. Kie estas via feljako, Gregorio?<br />
Mi estis preta rezigni cent ĉielobservilojn, por ke sinjoro instruisto ne menciu la feljakon. Tuj min inundis<br />
la varma tremo, kiam Malvinjo surprizita trovis ĝin en la ŝranko. Ŝi neniel povis rememori, kiam ĝi estis<br />
enmetita, kvankam ĝia kutima loko estis sur la seĝo.<br />
Dum mi luktis kun la feljako (ĝi neniel inklinis enlasi min) -, ĉe la korto bruetis piedoj.<br />
- Mi informis ankaŭ vian patrinon - ridetis bonkore sinjoro instruisto -, por ke ŝi ĉeestu vian ĝojplenan<br />
vesperon.<br />
Nu, li informis mian patrinon, mia patrino Georgon, la kampogardiston, Al Georgo aliĝis la cigano<br />
Barono. Verŝajne neniam ekde la konstruado de tiu eta domo mia feino havis tiom da gastoj. Eĉ la<br />
botisto Cetkin rimarkis la kunvenon, do ankaŭ li vizitis nin vestita simple per malpura, verda antaŭtuko<br />
kaj maldika ĉemizo, kiel li kutime laboris.<br />
Kiam ni ĉiuj estis kune, sinjoro instruisto formis el ni duonrondon en la korto, ĉirkaŭ la ĉielobservilo, kiu