You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
Mi havis jam nur unusolan ŝancon: sekvis la lasta skriba ekzameno. Ĝi okazis unu tagon antaŭ la<br />
kristnaska ferio. Mi esperis, ke <strong>La</strong>mpaŝulo tamen malsukcesos. Des pli mi povis esperi tion, ĉar li ŝajnis<br />
malsana. Lia vizaĝo estis pala, liaj okuloj malhelaj, liaj manoj bluetaj, kvazaŭ li senĉese sentus froston.<br />
Ne mirinde, ja lia vestaĵo ne varmigis lin; male, la truoj sur ĝi estis enirejoj por la malvarmo.<br />
Li tamen ne eraris en la matematikaj taskoj. Mi baldaŭ eksciis tion, ĉar post la studhoro kutime estis mi,<br />
kiu portis la kajerojn en la ĉambron de sinjoro instruisto; do dumvoje mi povis priobservi lian laboraĵon.<br />
Eĉ erareto ne troviĝis en ĝi.<br />
Neniu estis en la ĉambro, kiam mi enpaŝis, se ne kalkuli la ĉielobservilon. Ĝi afable rigardis min per la<br />
vitrookulo, kaj ŝajnis al mi, ke la latuna tubo kliniĝas al mi:<br />
- Jen, mi dezirus aparteni al vi, knabo kun feljako, se vi estas fakte sagaca knabo.<br />
"Nu, mi pruvos, ke mi fakte estas tia" - mi pensis.<br />
Mi prenis la plumon, kaj ŝovis ĝin en la inkujon.<br />
"Mi ja ne cedos pri la ĉielobservilo, amiko <strong>La</strong>mpaŝulo!"<br />
En la kajero de Petro Karloroberto mi zorge ŝanĝis la ciferojn "unu" al ciferoj "kvar". Belajn seĝojn mi<br />
desegnis, nur ĉe la lasta mi faligis la plumon el mia mano, ĉar mi sentis, kvazaŭ mian feljakon iu forte<br />
ektirus.<br />
Rapidaj paŝoj klakadis en la koridoro, do mi subite fermis la kajeron, antaŭ ol sinjoro instruisto envenis.<br />
- Kion vi faras ĉi tie tiom longe? - alrigardis min liaj okuloj. Sinjoro instruisto havis tre afablajn okulojn,<br />
por mi tamen ŝajnis, ke ili pikas, kiel lancoj.<br />
Ankaŭ la <strong>feljaketo</strong> ĉirkaŭpremis min, kaj mi vidis turniĝi la mondon. En embaraso mi respondis ĝeme.<br />
- Min rigardas la ĉielobservilo.<br />
Kio? - ekridis sinjoro instruisto. - Ĉu ne vi estas, kiu rigardas la ĉielobservilon, sed ĝi rigardas vin?<br />
Pro la embaraso mi alrigardis la diablan aparaton, kaj mi sentis, ke la tero fendiĝos sub mi, ĉar la<br />
ĉielobservilo fakte rigardis min. Jes, la malvarme brila vitrookulo rigardis min tiel ironie, ke mi apenaŭ<br />
trovis la elirejon.<br />
Posttagmeze mi ne iris al la lernejo. Mi aŭdis zumadon en la oreloj, kaj sentis kapturniĝon, do mia feino<br />
kuŝigis min en liton. Tre volonte mi kuŝiĝis, ĉar tiel mi povis liberiĝi de la feljako. Mia feino - kiel kutime<br />
- metis ĝin apud mi, sur la apogilon de la seĝo, sed kiam mi restis sola, mi salte ellitiĝis, metis ĝin en la<br />
ŝrankon, kaj ŝlosis la pordon, ĉar laŭ mia supozo sur la apogilo ĝi povus etendi la manikojn al mi, kaj<br />
ektiri miajn harojn.<br />
Fruvespere min vekis sonoraj ridoj de mia feino. <strong>La</strong> afabla bonhumoro estis direktata al sinjoro<br />
instruisto, kiu sidis ĉe la laborangulo, vidalvide kun Malvinjo, kaj diris al ŝi:<br />
- Bonvolu rigardi ĉi tiun kajeron!<br />
Mia koro glaciiĝis pro la ektimo. Subite mi fermis miajn duonmalfermitajn okulojn, por ke mia vekiĝo ne<br />
estu rimarkita. Kiel terure, se mia fiago evidentiĝis.